II SA/Bk 15/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.),, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 09 lutego 2010 r. sprawy ze skargi M. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...].11.2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uchyliło decyzje Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. z dnia [...].09.2009 r., przyznającą M.N. zasiłek celowy w kwocie 150 złotych, i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. U podstaw w/w decyzji legły następujące ustalenia: W dniu [...] .09.2009 r. M.N. złożył wniosek do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. (zwanego dalej MOPS) o przyznanie zasiłku celowego na zakup leków i żywności. Decyzja z dnia [...].09.2009 r. Kierownik MOPS przyznał wnioskodawcy zasiłek celowy w kwocie 150 złotych w tym: 100 zł na zakup żywności i 50 zł jako dofinansowanie do zakupu leków. M.N. wniósł odwołanie do SKO w Białymstoku twierdząc, iż kwota 50 złotych przyznana na dofinansowanie zakupu leków jest zbyt niska, ponieważ miesięczne wydatki na leki wynoszą około 200 złotych. Skarżący utrzymuje się z zasiłku stałego i nie wystarcza mu pieniędzy na wykupienie leków po uiszczeniu innych niezbędnych opłat. SKO w B., uchylając decyzję organu I instancji podało, jako podstawę prawną. art. 138 § 2 K.p.a. w związku z art.127 § 2 i art. 17 pkt 1 K.p.a. oraz art. 39 ust.1, 2 ustawy z dnia 12.03.2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2008 r. nr 115, poz. 728). SKO stwierdziło, że nie ma żadnych możliwości odniesienia się do zarzutów M.N., ponieważ decyzja organu I instancji nie zawiera uzasadnienia co do wysokości przyznanego zasiłku celowego. W ocenie SKO nie jest wystarczające wskazanie przez organ I instancji, iż wielkość budżetu gminy na rok 2009 wyniosła 144.576 zł, a pomoc przyznano w miarę posiadanych środków, mając na względzie ilość złożonych wniosków. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji nie wynikało, ile osób będących w podobnej sytuacji oczekuje na przyznanie pomocy i dlaczego przyznano pomoc odwołującemu się w kwocie 150 złotych. SKO uznało, że postępowanie administracyjne przed organem I instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem przepisów K.p.a.: art. 7, 9, 77 i 107 ust.3. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, M.N. opisał swoją trudną sytuację finansową i zdrowotną. Podkreślił, że przyznany zasiłek celowy w kwocie 150 złotych nie wystarczy na zakup podstawowych leków i żywności. Wskazał też na nierówne traktowanie, przez kierownictwo MOPS, różnych wnioskodawców i opieszałość w rozpoznawaniu jego wniosku. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podając, iż wywiedzenie skargi do Sądu wynika z niezrozumienia decyzji SKO, którą to decyzją uwzględniono odwołanie skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co wynika z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd ma prawo, a także obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy taki zarzut nie został podniesiony w skardze. Nie będąc związany granicami skargi, sąd zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Kierując się powyższą regułą sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zwłaszcza art. 138 § 2 K.p.a., który był podstawą do uchylenia decyzji organu I instancji. Przepis ten dawał organowi odwoławczemu możliwość uchylenia decyzji wówczas, gdy sprawa wymagała przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Taka sytuacja zaistniała w sprawie niniejszej, ponieważ Kierownik MOPS w W. nie uzasadnił przesłanek, którymi kierował się przyznając skarżącemu zasiłek celowy w kwocie 150 złotych. Uchylając decyzję organu I instancji, SKO w B. słusznie wskazało na niedokładności w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym, dając jednocześnie organowi I instancji zalecenia w kierunku dokładnego wyjaśnienia sprawy. Wbrew oczekiwaniom skarżącego, organ odwoławczy nie mógł wydać decyzji merytorycznej ( art. 138 § 1 ust. 1, 2 K. p. a) ponieważ nie dysponował pełnym materiałem dowodowym i wyczerpującym uzasadnieniem decyzji z dnia [...].09.2009 r. Nakazując ponowne rozpatrzenie sprawy Kierownikowi MOPS w W., SKO faktycznie uwzględniło odwołanie skarżącego, który (jak słusznie zauważa organ) nie zrozumiał intencji decyzji kasacyjnej, skoro wywiódł skargę do sądu. Zarzuty skargi nie wskazują na jakiekolwiek uchybienia prawne zaskarżonej decyzji. Można się jedynie domyślać ( w ocenie Sądu), iż skarżący oczekiwał od SKO przyznania zasiłku celowego w wyższej kwocie niż 150 złotych. Ponieważ wysokość przyznanego zasiłku celowego budziła wątpliwość organu odwoławczego, to dlatego sprawa wróciła do ponownego rozpatrzenia przez Kierownika MOPS w W. Należy wyjaśnić skarżącemu, że sąd administracyjny nie posiada kompetencji do przyznawania zasiłków ani zmiany ich wysokości. Do tego są upoważnione ośrodki pomocy społecznej, a w trybie odwoławczym samorządowe kolegia odwoławcze. Mając na względzie powyższe okoliczności skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).