II OSK 943/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jacek Chlebny po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych A. M., I. L., M. K., K. M., J. I., T. T., T. G., J. S., A. Z., K. B., K. S. i K. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Lu 21/10 w zakresie odrzucenia skarg w sprawie ze skarg A. M., I. L., M. K., J. G., R. M., R. M., K. M., J. I., T. T., M. T., E. P., B. M., T. G., Z. Z., M. U., H. G., L. K., K. N., J. S., A. Z., E. Z., R. L., K. B., M. B., K. S., D. P., Z. S., K. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] listopada 2009 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania i odmowy przywrócenia tego terminu postanawia: oddalić skargi kasacyjne. Postanowieniem z dnia 9 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargi A. M., I. L., M. K., J. G., R. M., R. M., K. M., J. I., T. T., M. T., E. P., B. M., T. G., Z. Z., H. G., L. K., K. N., J. S., A. Z., E. Z., K. B., M. B., K. S., D. P., Z. S. i K. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] listopada 2009 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia i odmowy jego przywrócenia. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że reprezentująca skarżących adwokat uiściła wraz ze skargami (wniesionymi w jednym piśmie) wpis w kwocie 200 zł. W odpowiedzi na wezwanie Sądu pełnomocnik wyjaśniła, iż uiściła wpis w imieniu R. L. i M. U. Oznacza to, że pozostali skarżący wpisu nie uiścili, a zatem ich skargi podlegają odrzuceniu. W tej sprawie nie ma zastosowania art. 214 § 2 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: P.p.s.a. Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania i odmawiające przywrócenia tego terminu, dlatego uprawnienia skarżących oparte są jedynie na takiej samej podstawie faktycznej, a nie na wspólności praw i obowiązków skarżących. Skargi kasacyjne, w jedynym piśmie, wnieśli A. M., I. L., M. K., K. M., J. I., T. T., T. G., J. S., A. Z., K. B., K. S. i K. K. zarzucając naruszenia art. 214 § 2 P.p.s.a. w związku z art. 62 k.p.a. oraz art. 7, 9, 10 § 1 i art. 58 k.p.a. Zdaniem skarżących w tej sprawie są współuczestnikami materialnymi, bowiem ich prawo do wniesienia odwołania od decyzji wynika z tego samego stanu faktycznego oraz z tej samej podstawy prawnej. Instytucja współuczestnictwa materialnego uregulowana jest w przepisie art. 62 k.p.a. Spełnienie przesłanek określonych w tym przepisie pozwala na wszczęcie i prowadzenie jednego postępowania dotyczącego więcej niż jednej strony. Wspólną podstawą prawną wynikającą z tego samego stanu faktycznego było naruszenie przez organ administracji standardów uczestnictwa społeczeństwa w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, a następnie złożenie wspólnie przez skarżących wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania opartego na przepisie art. 58 k.p.a. Wszyscy skarżący są zainteresowani kwestią budowy sortowni i jej wpływu na środowisko, jak również kwestią przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Skarżący podnieśli także szereg zarzutów nieodnoszących się wprost do zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, a dotyczących wadliwości postępowania przed organami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 221 P.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wzywania do uiszczenia opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik skarżących, będący adwokatem, wnosząc w jednym piśmie skargi A. M., I. L., M. K., J. G., R. M., R. M., K. M., J. I., T. T., M. T., E. P., B. M., T. G., Z. Z., M. U., H. G., L. K., K. N., J. S., A. Z., E. Z., R. L., K. B., M. B., K. S., D. P., Z. S., K. K. uiścił od nich wpis w kwocie 200 zł. Wpis stały w rozpoznawanej sprawie wynosił 100 zł. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik wyjaśniła, iż uiściła wpis w imieniu R. L. i M. U.. Tym samym skargi pozostałych skarżących, wniesione przez adwokata, nie zostały należycie opłacone. Okoliczność, iż skarżący wnieśli skargi w jednym piśmie, nie oznacza, że jest to jedna skarga, lecz należy przyjąć, iż jest to połączenie skarg w jednym piśmie (art. 57 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Słusznie zatem Sąd pierwszej instancji odrzucił te skargi, które nie zostały należycie opłacone bez wezwania o uiszczenie opłaty. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych przez skarżących należy wskazać, że w przedmiotowej sprawie nie mógł mieć zastosowania powołany w skardze kasacyjnej art. 214 § 2 zdanie pierwsze Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ uprawnienia i obowiązki skarżących związane z przedmiotem zaskarżenia nie są wspólne. Skoro skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] listopada 2009 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia i odmowy jego przywrócenia składają właściciele różnych nieruchomości, to należy uznać, że każdy z nich reprezentuje swój własny interes prawny, chroniony konkretnym przepisem prawa materialnego. Nie zmienia tego fakt, że cel, który skarżący chcą osiągnąć zaskarżając decyzję jest dla nich wspólny. Jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji uprawnienia skarżących oparte są na takiej samej podstawie faktycznej, a nie na wspólności praw i obowiązków skarżących w takim znaczeniu, że przedmiotem jest wspólne uprawnienie i że skarżący mogą występować tylko wspólnie. O wspólnych uprawnieniach można mówić tylko wówczas, gdy jest to samo uprawnienie, a nie uprawnienie takie samo. Wspólne uprawnienia i obowiązki, w rozumieniu art. 214 § 2 zdanie pierwsze Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi byłyby w szczególności wówczas, gdyby wynikały ze wspólnego dla skarżących tytułu prawnego do określonej nieruchomości. Natomiast powoływany w podstawach kasacyjnych art. 62 k.p.a., zgodnie z którym w sprawach, w których prawa lub obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz z tej samej podstawy prawnej i w których właściwy jest ten sam organ administracji publicznej, można wszcząć i prowadzić jedno postępowanie dotyczące więcej niż jednej strony, nie świadczy o tym, że uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne w rozumieniu art. 214 § 2 zdanie pierwsze Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis art. 62 K.p.a. upoważnia organ administracji publicznej do połączenia wielu spraw administracyjnych do wspólnego rozpatrzenia w jednym postępowaniu i rozstrzygnięcia tych spraw jedną decyzją administracyjną wydaną w wyniku tego postępowania. Pozostałe zarzuty dotyczące wadliwości postępowania prowadzonego przez organami administracji nie mogą zostać rozpoznane z uwagi na to, że skarga podlega odrzuceniu. Z tych względów należy dojść do wniosku, że skargi, mimo wniesienia ich w jednym piśmie podlegają odrębnemu wpisowi, w pełnej wysokości, który to obowiązek dotyczy każdego ze skarżących stosownie do przepisu art. 214 § 2 zd. 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.