II SA/Wa 109/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska - Jung po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym skargi R. O. na Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. w przedmiocie łamania przepisów prawa postanawia odrzucić skargę. W dniu 14 października 2009 r. R. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. w przedmiocie łamania przepisów prawa zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego w związku z brakiem rozpatrzenia wniosków z 27 maja 2006 r., 16 grudnia 2008 r. i 8 października 2009 r. stąd też skarga została zarejestrowana jako skarga na bezczynność wskazanego wyżej organu. Natomiast w piśmie z dnia [...] stycznia 2010 r., zatytułowanym zażalenie, skarżący zarzucił Sądowi błędną kwalifikację jego skargi w zakresie przedmiotu, wskazując, że nie skarży bezczynności organu, ale wnosi skargę w przedmiocie łamania przez Dyrektora Oddziału Regionalnego przepisów prawa. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie wskazując, że nie pozostaje w bezczynności, ponieważ udzielał odpowiedzi na każde pismo skarżącego, chociaż odmiennie od woli strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; oraz na bezczynność organów w wyżej wymienionych przypadkach. Zatem w pierwszej kolejności należy wyjaśnić co jest przedmiotem zaskarżenia i czy skarga może być rozpoznana przez sąd administracyjny. Z treści skargi R. O. oraz z treści pisma precyzującego skargę wynika, że skarżący zarzuca Dyrektorowi Oddziału Regionalnego łamanie przepisów prawa, co skutkuje w istocie brakiem załatwienia sprawy. W ocenie Sądu tak określona treść skargi jednoznacznie wskazuje, że złożona została faktycznie w trybie skargowym, uregulowanym w Rozdziale 2 Działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – zwanej dalej kpa. W trybie tym można wnosić skargi, między innymi, na nienależyte wykonywanie zadań przez organ, a także przewlekłe lub biurokratyczne ich załatwianie (art. 227 kpa). Jednak skargę taką można wnieść do właściwego organu administracji publicznej, którym, w przypadku innego organu administracji rządowej, jest organ wyższego stopnia lub sprawujący bezpośredni nadzór, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej (art. 229 pkt 7 kpa). Ponadto postępowanie wszczęte na skutek wniesienia skargi w tym trybie nie prowadzi do wydania aktu lub czynności, które podlegają kontroli sądowoadministracyjnej, a więc nie podlega również tej kontroli bezczynność organu wyższego stopnia. Wobec powyższego stwierdzić należy, że skarga R. O. jest niedopuszczalna i podlega obligatoryjnemu odrzuceniu przez sąd administracyjny. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.