II SA/Rz 874/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła /spr./ Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik WSA Joanna Zdrzałka Protokolant Anna Zięba po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 10 lutego 2010 r. sprawy ze skargi E. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do tego zasiłku uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] Przedmiotem skargi E. C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] o odmowie przyznania E. C. prawa do zasiłku rodzinnego w okresie od 1 września 2007 r. do 20 czerwca 2008 r. oraz dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego na dzieci H. C. i G. C. W podstawie prawnej organ powołał art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., zwany dalej k.p.a.) w związku z art. 21 ust.1 i 2, art. 23 a ust. 1, ust. 2, ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 ze zm. - zwana dalej Uśr). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w dniu 10 sierpnia 2007 r. E. C. złożyła w Gminnym Ośrodku Pomocy Społecznej wniosek o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego i dodatków. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...] Wójt Gminy [...] przyznał E. C. zasiłek rodzinny i dodatek do zasiłku na dzieci H. C. oraz G. C. Pismem z dnia 26 listopada 2008 r. Regionalny Ośrodek Polityki Społecznej poinformował Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej, że M. C. stał się uprawniony do świadczeń rodzinnych w Norwegii z tytułu legalnie wykonywanej pracy od 1 września 2007 r. do 20 czerwca 2008 r. Z uwagi na zastosowanie w tej sprawie przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego - Wójt Gminy decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] uchylił w całości od dnia 1 września 2007 r. własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2007 r. oraz przekazał wniosek do rozpoznania Marszałkowi Województwa jako właściwemu w tej sprawie. Po rozpatrzeniu wniosku E. C. Marszałek Województwa decyzją z dnia [...] maja 2009 r. opisaną powyżej - odmówił przyznania E. C. prawa do zasiłku rodzinnego w okresie od 1 września 2007 r. do 20 czerwca 2008 r. oraz dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego na dzieci H. C. i G. C. Organ ustalił, że M. C. - ojciec H. i G. C., był zatrudniony na terenie Norwegii w okresie od 1 września 2007 r. do 20 czerwca 2008 r. Natomiast E. C. - matka dzieci, nie była zatrudniona, ani nie prowadziła działalności gospodarczej w Polsce. W uzasadnieniu powołując się na art. 73 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz. Urz. We Nr L 149 z dnia 5 lipca 1971 r. ze zm.) wyjaśnił, że pracownicy najemni lub osoby prowadzące działalność na własny rachunek podlegający ustawodawstwu Państwa Członkowskiego, są uprawnione w odniesieniu do członków własnej rodziny, którzy zamieszkują terytorium innego Państwa Członkowskiego, do świadczeń rodzinnych przewidzianych przez ustawodawstwo pierwszego państwa, tak jakby zamieszkiwali oni na terytorium tego państwa. Organ wskazał również na decyzję nr 207 z dnia 7 kwietnia 2006 r. dotyczącą interpretacji art. 76 i art. 79 ust. 3 Rozporządzenia (EWG) Nr 1408/71 oraz art. 10 ust. 1 Rozporządzenia (EWG) Nr 574/72 dotyczących kumulacji świadczeń i zasiłków rodzinnych, wedle której osoba aktywna zawodowo to osoba zatrudniona, prowadząca własną działalność gospodarczą oraz podczas czasowego wstrzymania tej działalności: urlopu macierzyńskiego i wychowawczego, płatnego urlopu, strajku, wypadku przy pracy, choroby zawodowej lub bezrobocia, z utrzymaniem wynagrodzenia lub przyznaniem odpowiednich świadczeń w tym zasiłku dla bezrobotnych. W konkluzji Marszałek podał, że w tej sprawie to kraj zatrudnienia ojca dzieci M. C., tj. Norwegia, jest krajem właściwym do wypłaty świadczeń rodzinnych. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła E. C. Podała, że w dacie składania wniosku o zasiłek rodzinny jej mąż pracował w firmie "V.", która delegowała go do pracy w Norwegii. Podkreśliła, że otrzymywany zasiłek rodzinny był jedynym źródłem utrzymania dla jej dzieci, gdyż jest osobą bezrobotną i nie posiadającą żadnego majątku. Wyraziła swoje niezadowolenie z wydanej decyzji. W jej ocenie przyznany zasiłek pobierała zasadnie. Wskazała również, że między nią a jej mężem toczy się obecnie sprawa rozwodowa. W konkluzji zwróciła uwagę, że pouczenie zawarte w końcowej części decyzji I instancji dotyczące nienależnie pobranych świadczeń i ich zwrotu nie jest adresowane do niej i jej dzieci. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło odwołania i wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że podstawę materialno-prawną żądania odwołującej się stanowi ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Uśr), która określa warunki nabywania prawa do świadczeń rodzinnych oraz zasady ustalania, przyznawania i wypłacania tych świadczeń. Organ odwoławczy wskazał, że świadczeniami rodzinnymi są min. zasiłek rodzinny i dodatki do zasiłku rodzinnego. Powołując się na art. 4 Uśr Kolegium podało, że zasiłek rodzinny ma na celu częściowe pokrycie wydatków na utrzymanie dziecka i przysługuje rodzicom, jednemu z rodziców lub opiekunowi prawnemu dziecka, a także opiekunowi faktycznemu dziecka i osobie uczącej się. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy podkreślił, że skoro odwołująca się mieszka wraz z dziećmi w Polsce, a jej mąż pracuje w Norwegii, stąd też istnieje potrzeba skoordynowania systemów zabezpieczenia celem ustalenia uprawnień do świadczeń. Podobnie jak organ I instancji, organ II instancji powołał się na art. 73 Rozporządzenia Rady (EWG) z dnia 14 czerwca 1971 r. wyjaśniając, że na jego mocy istnieje taki zbieg świadczeń należnych mężowi zainteresowanej, jako pracownikowi najemnemu - na członków rodziny zamieszkujących w innym państwie członkowskim, z prawami E. C. – przyznawanymi w kraju zamieszkania członków rodziny wyłącznie z tytułu zamieszkania w tym państwie. Ponieważ świadczenie pielęgnacyjne zgodnie z Uśr jest świadczeniem rodzinnym, w związku z powyższym podlega wspólnotowej koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. W związku z powyższym procedura przyznawania tego świadczenia wynika z przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Kolegium wyjaśniło, że w przypadku rozpatrywania spraw z zakresu koordynacji świadczeń rodzinnych, należy ustalić ustawodawstwo właściwe Państwa Członkowskiego, którego przepisy będą miały zastosowanie. W sytuacji kumulacji prawa do świadczeń z dwóch różnych instytucji, na mocy różnych ustawodawstw państw członkowskich, należy ustalić państwo właściwe do wypłaty świadczeń rodzinnych w całości oraz państwo zobowiązane do wypłaty ewentualnej nadwyżki. Powołując się na art.13 w/w Rozporządzenia Rady EWG wskazało następnie, że pracownik najemny oraz osoba pracująca na własny rachunek podlega ustawodawstwu Państwa Członkowskiego, na terytorium którego jest zatrudniona lub prowadzi działalność na własny rachunek, nawet jeżeli zamieszkuje na terytorium innego państwa. W tym przypadku państwo zamieszkania członków rodziny jest obowiązane do wypłaty ewentualnej nadwyżki, w przypadku gdy kwota świadczenia przekracza wysokość świadczeń rodzinnych w państwie zatrudnienia. Kolegium powołując się tak jak organ I instancji na art. 10 ust 1 lit a rozporządzenia rady EWG Nr 574/72 wskazało, że państwem właściwym do wypłaty świadczeń rodzinnych w przypadku kumulacji praw do świadczeń rodzinnych jest państwo zatrudnienia. Dlatego w przedmiotowej sprawie krajem właściwym do wypłaty świadczeń rodzinnych jest kraj zatrudnienia M. C., tj. Norwegia. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że od dnia 1 września 2007 r., a więc od kiedy M. C. podjął zatrudnienie w Norwegii, ten kraj jest właściwy do wypłaty stosownych świadczeń. Wskazując dalej, że gdyby odwołująca się była w tym czasie czynna zawodowo w Polsce, a dochód rodziny nie przekraczałby ustawowego kryterium uprawniającego do przyznania wnioskowanych świadczeń, to wówczas Marszałek Województwa – jako organ właściwy, przyznałby te świadczenia. W konkluzji Kolegium odnosząc się do argumentów zawartych w odwołaniu podało, że sprawa rozwodowa nie ma wpływu na przyznane świadczenia. Natomiast odnosząc się do kwestii dotyczącej zwrotu świadczeń nienależnie pobranych, wyjaśniło, że ewentualny wniosek o umorzenie lub rozłożenie na raty nienależnie pobranych świadczeń należy składać w organie, który wyda decyzję zobowiązującą do zwrotu tych świadczeń. E. C. zaskarżyła tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, nie precyzując kierunku jej weryfikacji. W zasadzie skarżąca wskazała na te same argumenty, co w odwołaniu. Podkreśliła, że mąż na terenie Norwegii nie pobierał zasiłku rodzinnego na dzieci. Nadto podniosła, że skoro organ administracji, jakim był "GOPS", nie wiedział, że tego rodzaju świadczenia należy wypłacać w Norwegii, gdzie czasowo był zatrudniony jej mąż, to ona tym bardziej nie miała takiej wiedzy. W końcowej części skargi wniosła o "wyłączenie mojej osoby ze zwrotu zasiłku rodzinnego". W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, z przyczyn, które stanowiły podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje: Kontrola sądowoadministracyjna prowadzona jest, pomijając wyjątki od tej reguły, wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem (por. art. 1 § 2 ustawy z 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), przy czym rozumie się, iż chodzi tu zarówno o przepisy prawa materialnego, jak i procesowego. W niniejszej sprawie skarga podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dn. 30.08.2002 r., Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej Ppsa). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, zaś w myśl art. 135 Ppsa sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Na mocy Traktatu dotyczącego przystąpienia do Unii Europejskiej, podpisanego w dniu 16 kwietnia 2003 r. w Atenach, Rzeczypospolita Polska stała się z dniem 1 maja 2004 r. członkiem Unii Europejskiej i stroną Traktatów stanowiących podstawę Unii, zmienionych i uzupełnionych. Zgodnie z art. 249 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz. U. z 2004 r., Nr 90, poz. 864/2, ze zm.) w celu wykonywania swych zadań oraz na warunkach przewidzianych w tym Traktacie, Parlament Europejski wspólnie z Radą, Rada i Komisja uchwalają rozporządzenia i dyrektywy, podejmują decyzje, wydają zalecenia i opinie. Rozporządzenie ma zasięg ogólny, wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich, natomiast decyzja wiąże w całości adresatów, do których jest kierowana. Powyższe, w powiązaniu z wyrażoną w art. 6 k.p.a. zasadą legalizmu, zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, oznacza, iż od dnia przystąpienia Polski do Unii Europejskiej, organy administracji publicznej obowiązane są przestrzegać nie tylko przepisów prawa krajowego, ale i prawa wspólnotowego. W związku z tym dokonywana przez sądy kontrola administracji publicznej sprawowana pod względem zgodności z prawem, obejmuje również kontrolę pod względem zgodności z prawem wspólnotowym, które od dnia 1 maja 2004 r. stało się częścią obowiązującego w Polsce porządku prawnego, w tym także z aktami normatywnymi wydawanymi przez organy Unii Europejskiej w randze rozporządzeń. Podstawą odmowy przyznania skarżącej w niniejszej sprawie wnioskowanych przez nią świadczeń rodzinnych za okres od 1.09.2007 r. do 20.06.2008 r. był art. 73 rozporządzenia (EWG) Rady Nr 1408/71 z 14 czerwca 1971 r., art. 10 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) Rady Nr 574/72 z 21 marca 1972 r. oraz decyzja Nr 207 z dnia 7.04.2006 r. dotycząca interpretacji art. 76 i art. 79 ust. 3 rozporządzenia (EWG) Nr 1408/71 oraz art. 10 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 574/72 dotyczących kumulacji świadczeń i zasiłków rodzinnych, a także enumeratywnie wskazane przepisy Uśr. Pierwszy z wymienionych przepisów uprawnia pracownika najemnego lub osobę prowadzącą działalność na własny rachunek podlegający ustawodawstwu Państwa Członkowskiego do świadczeń rodzinnych, w odniesieniu do członków swojej rodziny, którzy zamieszkują terytorium innego Państwa Członkowskiego, przewidzianych przez ustawodawstwo pierwszego państwa. Uprawnienie wynikające z tego przepisu, tj. art. 73 rozporządzenia Rady nr 1408/71, w przypadku, gdy zachodzi ryzyko wystąpienia zbiegu uprawnień przewidzianych przez ustawodawstwo państwa miejsca zamieszkania z uprawnieniami przewidzianymi przez ustawodawstwo państwa zatrudnienia, musi zostać zestawione z regułami "antykumulacyjnymi" rozporządzeń Rady nr 1408/71 i nr 574/72 (por. M. Rusewicz (w): Komentarz do rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r.(...), Ministerstwo Polityki Społecznej, Warszawa 2005, s. 306-308). Reguły te zapobiegać mają wielokrotnemu pobieraniu świadczeń rodzinnych w tym samym czasie, na tego samego członka rodziny. Reguły "antykumulacyjne" ustanowione zostały w art. 76 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 1408/71 oraz w art. 10 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 574/72. Wymieniony art. 76 ust. 1 dotyczy sytuacji zbiegu uprawnień do świadczeń rodzinnych zależnych od wykazania aktywności zawodowej i tym samym nie znajduje zastosowania w rozpatrywanej sprawie, ponieważ polska ustawa o świadczeniach rodzinnych nie uzależnia uzyskania świadczeń w niej przewidzianych od zatrudnienia lub ubezpieczenia. Art. 10 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 574/72 stosuje się natomiast, gdy istnieje ryzyko kumulacji prawa wynikającego z art. 73 rozporządzenia Rady nr 1408/71 oraz prawa do świadczeń rodzinnych przyznawanych na podstawie ustawodawstwa krajowego państwa miejsca zamieszkania wyłącznie z tytułu zamieszkiwania w danym państwie (tak jak w polskiej ustawie o świadczeniach rodzinnych). Art. 10 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady nr 574/72 stanowi, że prawo do świadczeń lub zasiłków rodzinnych, należnych zgodnie z ustawodawstwem Państwa Członkowskiego, w którym nabycie prawa do świadczeń lub zasiłków nie jest uzależnione od warunku ubezpieczenia, zatrudnienia lub prowadzenia działalności na własny rachunek, jest zawieszone, jeżeli w tym samym okresie i dla tego samego członka rodziny przyznane są świadczenia tylko zgodnie z krajowym ustawodawstwem innego Państwa Członkowskiego lub w zastosowaniu z art. 73, 74, 77 lub 78 rozporządzenia, do wysokości kwoty tych świadczeń. Dokonując analizy powołanych przepisów wspólnotowych należy z całą stanowczością stwierdzić, że art. 73 rozporządzenia Rady nr 1408/71 nie pozbawia członków rodziny pracownika uprawnień przysługujących im w miejscu zamieszkania. Jak podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 19 grudnia 2007 r. II SA/Gd 610/07 (nie publikowany), przepis ten tworzy jedynie uprawnienie dla pracownika najemnego lub osoby prowadzącej działalność na własny rachunek, podlegających ustawodawstwu Państwa Członkowskiego, polegające na tym, że osoby te mają prawo, w odniesieniu do członków swojej rodziny, którzy zamieszkują terytorium innego Państwa Członkowskiego, do świadczeń rodzinnych przewidzianych przez ustawodawstwo pierwszego państwa, tak, jakby członkowie ich rodzin zamieszkiwali terytorium tego państwa, z zastrzeżeniem przepisów załącznika VI cyt. rozporządzenia. Należy także zgodzić się z zaprezentowanym w wymienionym wyroku poglądem, że na podstawie art. 73 rozporządzenia Rady nr 1408/71 organy nie mogły odmówić członkowi rodziny pracownika przyznania uprawnień przysługujących mu zgodnie z ustawodawstwem państwa miejsca zamieszkania. Odmowa przyznania świadczeń mogłaby mieć miejsce, gdyby w tym samym czasie i dla tego samego członka rodziny przyznane byłyby świadczenia w kraju zatrudnienia męża skarżącej, czyli w Norwegii. Wówczas bowiem znalazłyby zastosowanie reguły "antykumulacyjne", a w szczególności art. 10 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 574/72. W kwestii stosowania reguł "antykumulacyjnych" wypowiedział się Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 19 lutego 1981 r. wydanym w sprawie Kurt Beck v. Bundesanstalt für Arbeit (orzeczenie wstępne 104/80, System Orzecznictwa LEX Nr 132368), stwierdzając, iż art. 10 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady nr 574/72 z późniejszymi zmianami zawiesza wypłatę świadczeń rodzinnych lub zasiłków rodzinnych wypłacanych na podstawie ustawodawstwa państwa zatrudnienia jedynie do wysokości świadczenia otrzymywanego, w odniesieniu do tego samego okresu i tego samego członka rodziny, w państwie zamieszkania przez małżonka prowadzącego działalność zawodową lub gospodarczą na terytorium tego państwa. W wyroku tym Trybunał podkreślił również, że reguły mające na celu zapobieganie nakładaniu się świadczeń rodzinnych mają zastosowanie jedynie w zakresie, w jakim nie pozbawiają one, bezpodstawnie, osób zainteresowanych świadczeń przyznanych im przez ustawodawstwo Państwa Członkowskiego. Sąd podziela zaprezentowane przez Trybunał poglądy, a w tej sytuacji nie może zgodzić się z przyjętym w niniejszej sprawie stanowiskiem organów obu instancji, że samo uprawnienie w ustawodawstwie kraju zatrudnienia przesądza o właściwości tego kraju jako uprawnionego do wypłaty należnych świadczeń rodzinnych. Stanowisko to wywodzone jest być może błędnie z art. 23a ust. 5 Uśr, który w przypadku ustalenia, że mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (a więc pracownik zatrudniony w państwie członkowskim jest uprawniony do świadczeń rodzinnych w odniesieniu do członków swojej rodziny, którzy zamieszkują w innym państwie), nakazuje organowi właściwemu uchylenie decyzji przyznającej świadczenia rodzinne od dnia, w którym osoba stała się uprawniona do świadczeń rodzinnych w innym państwie. W takiej sytuacji marszałek województwa wydaje decyzję w sprawie świadczeń rodzinnych zgodnie z art. 21 cyt. ustawy od dnia, w którym osoba stała się uprawniona do świadczeń rodzinnych w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (art. 23 a ust. 6 Uśr). W świetle art. 3 pkt 15 a) omawianej ustawy przepisami tymi są rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 oraz rozporządzenie Rady (EWG) nr 574/72. Decyzją, o której mowa w art. 23 a ust. 6 Uśr może być zarówno decyzja odmawiająca przyznania świadczeń, w przypadku ustalenia, że pobierane są na te same osoby i w tym samym czasie świadczenia rodzinne w kraju zatrudnienia, jak i decyzja przyznająca świadczenia, jeśli nie są one pobierane w innym państwie członkowskim. Kwestia pobierania świadczeń w kraju zatrudnienia ma zatem przesądzające znaczenie w niniejszym postępowaniu. Organy orzekające w niniejszej sprawie kwestię tę zupełnie pominęły jako nieistotną, nie ustalając, czy M. C. pobierał świadczenie w Norwegii pokrywające się z zasiłkiem rodzinnym na synów H. i G. w okresie od 1.09.2007 r. do 20.06.2007 r. oraz dodatkami do tego zasiłku. Brak wyjaśnienia wspomnianej kwestii stanowi naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a., obligujących organy do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Sąd uznał te naruszenia za mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Marszałka Województwa z dnia [...].05.2009 r., w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa. W postępowaniu ponownym rzeczą organu będzie wyjaśnienie wątpliwości, co do pobierania świadczenia na synów skarżącej H. i G. w okresie od 1.09.2007 r. do 20.06.2007 r przez jej męża w Norwegii, a w przypadku ustalenia, że świadczenia takie były pobierane, zbadanie czy pokrywają się one z dochodzonymi w państwie zamieszkania, a w dalszej kolejności wydanie decyzji odpowiadającej prawu, w oparciu o art. 23a ust. 6 Uśr. Z uwagi na charakter zaskarżonej decyzji, która nie przyznaje żadnych praw, a ni nie nakłada żadnych i obowiązków, Sąd odstąpił od stosowania art. 152 Ppsa.