II GSK 1202/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Urszula Raczkiewicz (spr.) Sędzia NSA Czesława Socha Sędzia del. WSA Wojciech Kręcisz Protokolant Patrycja Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 10 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/Po 956/09 w sprawie ze skargi R.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. wyrokiem z 10 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Po 956/09 oddalił skargę R.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] marca 2008 r. [...] w przedmiocie zajęcia pasa drogowego. Sąd orzekał w następującym stanie sprawy. W dniu 30 grudnia 2004 r. R.G., prowadzący Przedsiębiorstwo Handlowo - Usługowe T. w P., zwrócił się do Zarządu Dróg Miejskich w P. z wnioskiem o przedłużenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego pod nośnik reklamowy na ul. N. na okres od dnia 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r. Pismem z dnia 7 stycznia 2005 r. Zarząd Dróg Miejskich w P. wezwał R.G. do uzupełnienia braków podania z dnia 30 grudnia 2004 r. poprzez dostarczenie aktualnego i nadal obowiązującego uzgodnienia z Wydziałem Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta w P. oraz nieaktualizowanej mapy w skali 1:500 z dokładnie zaznaczonym miejscem zajęcia pasa drogowego. Wobec nieuzupełnienia podania zostało ono pozostawione bez rozpoznania, a skarżącego pouczono o konieczności usunięcia reklamy pod rygorem nałożenia kary pieniężnej. Przeprowadzona w dniu 26 kwietnia 2005 r. wizja lokalna wykazała zajęcie pasa drogowego ul. N. przez tablicę reklamową należącą do przedsiębiorstwa PH-U T., w związku z czym pismem z dnia 4 maja 2005 r. poinformowano skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie zajęcia pasa drogowego. Na kolejne wezwanie Zarządu Dróg Miejskich R.G. przedstawił kopię pisma Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta P. z dnia 11 stycznia 2005 r., zawierającego oświadczenie o niewniesieniu sprzeciwu, co do dalszego użytkowania reklamy przy ul. N. i o przedłużeniu czasu użytkowania reklamy do dnia 31 grudnia 2005 r. Przeprowadzona w dniu 20 września 2005 r., przez Zarząd Dróg Miejskich kolejna wizja lokalna wykazała, że w pasie drogowym na ul. N. znajduje się tablica reklamowa, na ustawienie której przedsiębiorstwo PH-U T. nie posiada zezwolenia zarządcy drogi. Decyzją z dnia [...] października 2005 r., nr [...] Zarząd Dróg Miejskich w P. nałożył na R.G. w P. karę pieniężną w wysokości 111.600,00 zł za umieszczanie reklamy w pasie drogowym ul. N. bez zezwolenia zarządcy drogi. Kara została naliczona za okres od 26 kwietnia 2005 r. do dnia wydania decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia 6 marca 2008 r., nr [...], uchyliło zaskarżoną decyzję w części ustalającej wysokość kary i obniżyło ją do kwoty 44.640,00 zł, w pozostałym zakresie pozostawiając decyzję I instancji bez zmian. W ocenie Kolegium bezspornym w sprawie było, iż R.G. nie posiadał wymaganego przepisami prawa zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na ul. N. w P. Zdaniem organu II instancji z załączonej do akt sprawy dokumentacji fotograficznej wynikało, że obie powierzchnie tablicy przewidziane na umieszczenie informacji były całkowicie puste, stąd też konieczne było uznanie obiektu nie za reklamę, ale za obiekt budowlany niezwiązany z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, co skutkowało obniżeniem wymierzonej kary. Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. wyrokiem z 27 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Po 367/08 uchylił zaskarżoną decyzję, uznając, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie rozpatrzyło w dostateczny sposób wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w szczególności, czy skarżącemu przypisać można kwalifikowany stopień winy (działanie samowolne) oraz czy zarządca drogi faktycznie nie akceptował istnienia w pasie drogowym reklamy ustawionej przez skarżącego. Sąd I instancji podkreślił, iż zobowiązanie skarżącego przez zarządcę drogi do uzupełnienia braków wniosku z dnia 30 grudnia 2004 r. poprzez m.in. dostarczenie aktualnego uzgodnienia z Wydziałem Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta w P. pod rygorem pozostawienie podania bez rozpoznania uznać należy za wadliwe, bowiem kwestia ewentualnych uzgodnień z innym organem administracji publicznej nie mogła stanowić przesłanki uzasadniającej pozostawienie pisma bez rozpoznania w świetle § 1 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielana zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. z 2004 r. Nr 140 poz. 1481). Również zobowiązanie do dostarczenia nieaktualizowanej mapy w skali 1:500 z dokładnie zaznaczonym miejscem zajęcia pasa drogowego nie odpowiadało w pełni wymogom z § 1 ust. 4 pkt 1 wymienionego wyżej rozporządzenia. W tej sytuacji pozostawienie bez rozpoznania wniosku skarżącego o wydanie zezwolenia naruszyło przepis art. 64 § 2 K.p.a. Sąd wskazał, że skarżący przedłożył w dniu 22 czerwca 2005 r. żądaną zgodę Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta z dnia 11 stycznia 2005 r. oraz ponownie zwrócił się o przedłużenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na rok 2005. Do chwili wydania decyzji z dnia 28 października 2005 r., wymierzającej karę za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, wniosek R.G. o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa nie został załatwiony merytorycznie. Zdaniem Sądu analiza treści pism wydanych w postępowaniu administracyjnym budzi poważne wątpliwości, co do możliwości określenia, czy i od którego momentu organ administracji w sposób jasny wyraził brak akceptacji zaistniałego stanu rzeczy. Brak jednoznacznie wyrażonego sprzeciwu, w postaci odmowy udzielenia zgody na zajęcie pasa drogowego, powoduje, że całe postępowanie administracyjne, w przedmiocie nałożenia kary wynikającej z art. 40 ust. 12 ustawy 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2086 ze zm.), dalej: u.d.p., prowadzone było w sposób naruszający wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Wszystkie wymienione wyżej okoliczności zostały pominięte przez organ II instancji przy rozpatrywaniu sprawy, co uznano za naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Dodatkowo Sąd stwierdził, iż postępowanie administracyjne było prowadzone przez organ I instancji z naruszeniem art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącemu udziału we wszystkich czynnościach podejmowanych w sprawie. W szczególności wizja lokalna, w dniu 20 września 2005 r., została przeprowadzona przez pracowników Zarządu Dróg Miejskich, pomimo nie podjęcia w terminie przez R.G. zawiadomienia o jej przeprowadzeniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. zaskarżyło skarga kasacyjną w całości powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 25 listopada 2009 r., sygn. akt II GSK 182/09 uwzględnił skargę kasacyjną SKO, uchylając zaskarżony wyrok i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania WSA w P. Nie podzielił stanowiska Sądu I instancji sprowadzającego się do stwierdzenia, że zgodnie z art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych, nałożenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego dopuszczalne jest jedynie wtedy, gdy zajęcie ma charakter jednoznacznie samowolny, co oznacza zależność nałożenia kary od wystąpienia przesłanek kwalifikowanej formy winy podmiotu zajmującego pas drogowy oraz od wyraźnego braku akceptacji zajmowania pasa drogowego przez zarządcę drogi. NSA stwierdził, że prezentowany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny pogląd występował w orzecznictwie odnoszącym się do odmiennego stanu prawnego i obecnie stracił aktualność. NSA wywodził, że do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 200, poz. 1953 ze zm.) w ustawie o drogach publicznych brak było definicji zajęcia pasa drogowego stanowiącego podstawę nałożenia kary pieniężnej. Art. 40 ust. 4 omawianej ustawy w dawnym brzmieniu stanowił jedynie, że za zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia pobierano kary pieniężne. Wobec tego istniały podstawy do powoływania się na przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych (Dz. U. z 1986 r. Nr 6, poz. 33 z późn. zm.). § 11 tego rozporządzenia wyjaśniał, że przez zajęcie pasa drogowego rozumiano: samowolne zajęcie pasa, przekroczenie terminu zajęcia lub zajęcie większej powierzchni niż określona w zezwoleniu. Wobec tego uzasadnione było odwoływania się do pojęcia "samowolne". Zgodnie z art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych, w brzmieniu po nowelizacji, podlega karze administracyjnej zajęcie pasa drogowego: bez zezwolenia zarządcy drogi, z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi, bądź o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi. Przesłanka samowoli sprawcy zajęcia nie występuje. Wobec zawarcia definicji zajęcia pasa drogowego stanowiącego przesłankę nałożenia kary pieniężnej w przepisie rangi ustawowej brak podstaw do stosowania w tym zakresie regulacji wymienionego rozporządzenia z 24 stycznia 1986 r. W tych warunkach Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił poglądu Sądu I instancji w zakresie wykładni art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych. W konsekwencji nie zaakceptował wskazywanego przez ten Sąd zakresu niezbędnych ustaleń, których brak stał się przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji. Powyższe nie oznaczało, zdaniem NSA poglądu, co do konieczności pominięcia w toku ponownego rozpoznawania sprawy tych elementów stanu faktycznego, które mogą wskazywać na naruszenie przez organy administracji publicznej przepisów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził jedynie, że nie było dopuszczalne uchylenie decyzji z powodu niedostatków ustaleń faktycznych, określenie zakresu które było efektem wykładni art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych odmiennej od poglądu Sądu II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. ponownie rozpoznając sprawę oddalił skargę. Stwierdził, że Naczelny Sąd Administracyjny dokonał wykładni art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych, którą to wykładnią zgodnie z art. 190 p.p.s.a. Sąd I instancji jest związany, a istotne okoliczności stanu faktycznego są niesporne i przy ponownym rozpoznawaniu sprawy nie uległy żadnej zmianie jak również przepisy prawa materialnego mające zastosowanie w sprawie nie uległy żadnej zmianie. W ocenie WSA w P. skarżący został w prawidłowy sposób zawiadamiany o podejmowanych działaniach w sprawie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 K.p.a., Sąd stwierdził, że formalne naruszenie tego przepisu nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie. Wskazał, że jedynie wykazanie przez skarżącego, że naruszenie przez organ zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez niepowiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej, a także wykazanie, że uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 K.p.a. W konkluzji WSA w P. stwierdził, że w okresie od 26 kwietnia 2005 r. do dnia 28 października 2005 r. skarżący w pasie drogowym ulicy N. miał posadowiony nośnik reklamowy, bez wymaganej zgody oraz, że okoliczność ta została w sposób niebudzący wątpliwości wykazana w toku postępowania administracyjnego. R.G. zaskarżył w całości powyższy wyrok skarga kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie i uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] marca 2008 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, tj. art. 40 ust. 12 pkt 2 ustawy o drogach publicznych poprzez jego zawężoną interpretację polegającą na bezzasadnym uznaniu, iż skarżący zajął pas drogowy z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi, mimo iż istniały przesłanki ustawowe do wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, które nie zostało wydane z powodu błędów popełnionych przez organ administracji, 2. przepisów postępowania, tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit b) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) w zw. z art. 10 § 1 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuzasadnione przyjęcie, że na skarżącym ciąży obowiązek wykazania, iż brak czynnego udziału w postępowaniu wywołany niepowiadomieniem go przez organ pierwszej instancji o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło mu podjęcie konkretnej czynności i miało wpływ na rozstrzygniecie sprawy, - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu do zarzutów skarżącego, iż wszelkie dokumenty wymagane do przedłużenia zezwolenia na zajęcie pasa drogi pod nośniki reklamowe pozostawały w dyspozycji organu administracji, a tym samym nie było podstaw do pozostawienia wniosku skarżącego bez rozpoznania. Ponadto kasator podniósł, że istotne okoliczności dla rozstrzygnięcia sprawy ujawniły się po zapadnięciu zaskarżonego wyroku. Pismem z 23 lutego 2010 r. Zarząd Dróg Miejskich w P. wskazał, że pismo Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta P. stwierdzające złożenie przez skarżącego wszelkich dokumentów pozwalających na wydanie zezwolenia na dalsze zajmowanie pasa drogowego wpłynęło do Kancelarii ZDM w dniu 14 stycznia 2005 r. Kasator ponadto podniósł, że Sąd I instancji przeprowadził błędną interpretację art. 10 K.p.a. Podkreślił, że organ I instancji nie zawiadomił skarżącego o zebraniu przez organ materiału dowodowego oraz o możliwości wypowiedzenia się. Skierował jedynie pismo z 5 września 2005 r. zawiadamiające o przeprowadzeniu dowodu z wizji lokalnej, w którym brak było pouczenia o uprawnieniach wynikających z art. 10 K.p.a. Kasator nie podzielił stanowiska Sądu I instancji, iż to on powinien wykazać, że niedopuszczenie go do czynnego udziału w sprawie miało wpływ na wynik sprawy i pozbawiło go możliwości składania wniosków dowodowych. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. kasator podniósł, że Sąd nie wypowiedział się w zaskarżonym wyroku, w kwestii zarzutu niewydania przez organ zezwolenia na zajęcie pasa drogowego pomimo posiadania wymaganych do tego dokumentów. Sąd wskazał jedynie, że skarżący nie uzyskał zezwolenia organu w okresie objętym decyzją o nałożeniu kary pieniężnej. Odniesienie się do tej kwestii w ten sposób, zdaniem kasatora, razi lakonicznością i pobieżnością zbadania ustalonego przez organ stanu faktycznego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Wskazać należy, że zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Skarga kasacyjna zarzuca zaskarżonemu wyrokowi zarówno naruszenia prawa materialnego jak i procesowego, przy czym kluczowe znaczenie ma zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 40 ust. 12 pkt 2 ustawy o drogach publicznych, gdyż zarzuty procesowe dotyczące wadliwości ustaleń stanu faktycznego opierają się na przyjętej przez kasatora wykładni tego przepisu. Kasator uważa, że dokonano zawężonej interpretacji omawianego przepisu polegającej na uznaniu, iż skarżący zajął pas drogowy z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi, mimo iż istniały przesłanki ustawowe do wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, które nie zostało wydane z powodu błędów popełnionych przez organ administracji. Wobec tak sformułowanego zarzutu należy zauważyć, że lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego nie jest co do zasady dozwolone każdemu i może nastąpić jedynie w szczególnie uzasadnionych wypadkach i na podstawie decyzji zarządcy drogi zawierającej stosowne zezwolenie ( art. 39 ust. 3 u.d.p.). Stosownie zaś do art. 40 ust. 1 u.d.p. zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga także zezwolenia zarządcy drogi, przy czym zezwolenie takie wymagane jest w szczególności w przypadku umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam. W świetle przywołanych przepisów ustawy nie ulega najmniejszej wątpliwości, że umieszczenie w pasie drogowym spornej tablicy wymagało uzyskania zezwolenia. Natomiast przepis art. 40 ust 12 wymienionej ustawy stanowi, że za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi, bądź o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi, jest wymierzana w drodze decyzji administracyjnej kara pieniężną. Treść wymienionego przepisu jest jasna i jego rozumienie nie wymaga szczególnych zabiegów interpretacyjnych. Przewidziana nim decyzja w przedmiocie kary pieniężnej jest decyzją związaną, co oznacza, że w każdym przypadku ziszczenia się braku przesłanki zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego, wymierzana jest kara pieniężna i to bez względu na to jakie przyczyny ów fakt spowodowały. Zgodnie z niekwestionowanymi ustaleniami dokonanymi przez organy, które następnie Sąd I instancji podzielił nie jest sporne to, że posiadane przez R.G. zezwolenie wygasło z dniem 31 grudnia 2004 r. jak i to, że 30 grudnia 2004. r. wymieniony złożył wniosek o wydanie kolejnego zezwolenia, lecz takowego nie otrzymał. Tak więc w sytuacji gdy w okresie objętym zaskarżona do Sądu I instancji decyzją sankcyjną skarżący posiadał umieszczoną w pasie drogowym tablicę reklamową i nie usunął jej mimo, że posiadane przezeń zezwolenie wygasło kilka miesięcy wcześniej, wypełniona została dyspozycja omawianego przepisu. To czy skarżący spełniał wymagania do uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego czy też nie, uchyla się w rozpoznawanej sprawie spod kontroli kasacyjnej, gdyż wbrew twierdzeniom kasatora nie stanowi przesłanki do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej. Postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia jest postępowaniem odrębnym od postępowanie w sprawie kary pieniężnej, stąd też dla bytu deliktu administracyjnego z art. 40 ust 12 pkt. 2 u.d.p., podniesiona w skardze kasacyjnej okoliczność dotycząca istnienia przesłanek ustawowych do wydania zezwolenia jest w postępowaniu w sprawie wymierzenia kary pieniężnej okolicznością prawnie obojętną. Omawiany przepis nie stwarza żadnych możliwości odstąpienia od wymierzenia kary w sytuacji gdy podmiot zajmujący pas drogowy nie legitymuje się zezwoleniem na to zajęcie. Natomiast argument dotyczący spełnienia przesłanek do wydania zezwolenia mógłby być podniesiony skutecznie jedynie w postępowaniu w sprawie tegoż zezwolenia, które jest postępowaniem odrębnym względem postępowania w sprawie kary pieniężnej. W świetle tego, co powiedziano wyżej zarzut naruszenia przepisu art. 40 ust. 12 pkt. 2 u.d.p. przez błędna wykładnię nie jest uprawniony. W konsekwencji nie jest zasadny także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a w sposób w skardze kasacyjnej przedstawiony, gdyż to czy skarżący złożył w odrębnym postępowaniu dotyczącym wydania zezwolenia wymagane dokumenty czy też nie, nie stanowi okoliczności w rozpoznawanej sprawie relewantnej, gdyż jak już stwierdzono wyżej istotne jest tylko to czy skarżący posiada stosowne zezwolenie czy nie. Tak więc pozbawione znaczenia prawnego są także okoliczności powołane w skardze kasacyjnej, a związane z pismem Zarządu Dróg Miejskich w P. z 23 lutego 2010 r. dotyczącym postępowania w sprawie o wydanie zezwolenia. Nie stanowi również usprawiedliwionej podstawy skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 §1 pkt. 1 lit. b) p.p.s.a. Przepis ten nakazuje uwzględnienie skargi w razie zaistnienia naruszeń prawa dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Jego naruszenie mogłoby nastąpić wówczas gdyby Sąd nie uchylił zaskarżonej decyzji pomimo istnienia przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego. Kasator nie powołuje się jednak na żadną z przesłanek uzasadniających wznowienie administracyjnego postępowania, lecz wskazuje na inne naruszenia procedury. W skardze kasacyjnej stwierdza się, że art. 10 k.p.a. został naruszony przez brak powiadomienia strony o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz możliwości składania wniosków dowodowych, co uniemożliwiło podjęcie czynności i miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Tak skonstruowany zarzut nie dotyczy jednak okoliczności mogących stanowić podstawę wznowienia administracyjnego postępowania, stad też art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b) p.p.s.a. nie mógł być naruszony w przedstawiony w kasacji sposób. W świetle tego, co powiedziano wyżej, skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu na mocy art. 184 p.p.s.a.