VII SA/Wa 2166/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek, , Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2010 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2009 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu [...] września 2009r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2009r. stwierdzającą nieważność na wniosek Gminy [...] decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2008r., Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej P. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej P. Sp. z o.o. na terenie działki nr ew. [...] w miejscowości [...]. Stwierdzając nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę Wojewoda [...] wskazał na rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 i art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1218 z późn. zm.), z których wynikał dla organu administracji architektoniczno – budowlanej obowiązek zbadania przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę zgodności projektowanej decyzji z przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska niezależnie od obowiązku zgodności projektowanej inwestycji z decyzją lokalizacyjną. Obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko i katalog inwestycji wymagających bądź mogących wymagać raportu określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 3 listopada 2004r. (Dz. U. z 2007r. Nr 8, poz. 31) w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. W przypadku ustalenia, że zachodzą przesłanki do zobowiązania wnioskodawcy do sporządzenia raportu taki obowiązek należało nałożyć w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Brak nałożenia takiego obowiązku w decyzji wydanej przez Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2008r. o ustaleniu lokalizacji nie zwalniał jednak organu architektoniczno – budowlanego od obowiązku sprawdzenia zgodności projektu z wymaganiami ochrony środowiska, a w przypadku stwierdzenia naruszeń nakazanie postanowieniem usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości z określeniem terminu ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zgodnie zaś z art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy z 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji o pozwoleniu na budowę realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Obowiązek sporządzenia raportu wynikał zaś w tym przypadku z w/w ustawy Prawo ochrony środowiska cytowanego rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć, a także z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów (Dz. U. z 2003r. nr 192 poz. 1883). Organy stwierdzając nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę wskazały art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego inwestor P. Sp. z o.o. w [...] wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2009r. zarzucając naruszenie art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska polegające na uznaniu za miejsce dostępne dla ludzi obszarów spoza kategorii wskazanej w definicji ustawowej naruszenie art. 46 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska w związku z § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a i § 3 ust. 1 pkt 8 lit. e rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko polegające na zakwalifikowaniu planowanej inwestycji do takich, które wymagają uprzedniego przeprowadzenia postępowania w przedmiocie uzyskania decyzji środowiskowej. Skarżący wprawdzie przyznał, że w odległości ok. 100 i 120 m od stacji znajdują się zabudowania gospodarcze jednak oś główna promieniowania przechodzi nad nimi w odległości odpowiednio 10,7 m (18,7 m n.p.t.), co eliminuje konieczność wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji środowiskowej. Zgodnie zaś z definicją ustawową z art. 124 ust. 2 Prawa ochrony środowiska "przez miejsca dostępne dla ludzi rozumie się wszelki miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego". Co za tym idzie, za miejsce dostępne dla ludzi nie można uznać punktu położonego powyżej 10m od dachu budynku, gdyż dostęp ludności na taką wysokość bez użycia sprzętu nie jest możliwy. Argumenty organu, że zrealizowanie inwestycji mogłoby ograniczyć prawo zabudowy osób, będących właścicielami sąsiednich nieruchomości są niezasadne, bowiem należy dokonać analizy obowiązującego stanu faktycznego i prawnego. Z uwagi na fakt, że oś główna wiązki promieniowania przechodzi w odległości 18, 7 m n. p.t. i 31, 9 m n.p.t. umożliwia to wybudowanie na danym terenie bardzo wysokich, nawet kilku piętrowych budynków. W ocenie skarżącego organ nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy czym naruszył przepis art. 7 i 8 kpa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu istotnym, które skutkowałoby jej uchyleniem. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jak i decyzja ją poprzedzająca Wojewody [...] prawa nie narusza. Organy zasadnie stwierdziły w toku postępowania toczącego się na wniosek Gminy [...], że decyzja Starosty [...] nr [...] z dnia [...] września 2008r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, w szczególności art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, który stanowi, że pozwolenie na budowę może być wydanego po uprzednim przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wymaganego przepisami o ochronie środowiska. Pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej z dnia [...] września 2008r. zostało wydane bez przeprowadzenia takiego postępowania wymaganego przepisami ustawy o ochronie środowiska z dnia 27 kwietnia 2001r. i stosownych rozporządzeń wykonawczych. Naruszono także rażąco art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane nakazującej sprawdzenie przez organ zgodności projektu budowlanego z wymogami ochrony środowiska w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska. Organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę nie może we własnym zakresie oceniać czy raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko jest dla danej inwestycji wymagany. Organem uprawnionym do stwierdzenia tej kwestii jest organ uprawniony do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia po uzyskaniu wymaganych przepisami opinii. Pominięcie tego postępowania stanowi także rażące naruszenie przepisów art. 46 ust. 4b w zw. z art. 46 ust. 4 pkt 2 ustawy z 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska zobowiązujących inwestora do dołączenia do wniosku o pozwolenie na budowę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę bez uzyskania tejże decyzji naruszało rażąco art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, bowiem przepis ten stanowi, że realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia zwanej decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z art. 51 ust. 2 pkt 2 w/w ustawy w brzmieniu obowiązującym na datę decyzji z dnia 10 września 2008r. obowiązek sporządzenia raportu dla planowanego przedsięwzięcia w ramach postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdzał w drodze postanowienia organ właściwy do wydania takiej decyzji przy czym postanowienie wydawał także wówczas, gdy nie stwierdził potrzeby sporządzenia raportu. Postanowienie to wydaje się po zasięgnięciu opinii organu ochrony środowiska. Inwestor przed złożeniem wniosku o pozwolenie na budowę powinien wystąpić o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, a organ jeśliby nie stwierdził potrzeby sporządzenia raportu wydałby na podstawie art. 51 ust. 2 ustawy Prawo o ochronie środowiska postanowienie stwierdzające bark potrzeby sporządzenia raportu. Pominięcie tej procedury rażąco narusza art. 32 ust. 2 ustawy Prawo budowlane określającego warunki, od których uzależnione jest wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, a także rażąco narusza art. 35 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy zobowiązujący organ architektoniczno – budowlany do dokonania kompleksowego sprawdzenia projektu budowlanego. Negatywny wynik ustaleń organu co do zgodności z wymogami art. 35 ustawy Prawo budowlane zobowiązuje organ do wydania decyzji o odmowie pozwolenia na budowę. Należy pamiętać, że zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu nadzwyczajnym o stwierdzenie nieważności, a nie w postępowaniu zwykłym. Stąd organy kontrolowały decyzje o pozwoleniu na budowę według stanu faktycznego i prawnego na dzień jej wydania dnia [...] września 2008r., natomiast nie były władne do prowadzenia postępowania co do istoty. Natomiast zarzuty skargi dotyczą oceny, czy w tym konkretnym przypadku decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach była w ogóle potrzebna poprzez wskazanie okoliczności odnoszących się do gęstości mocy pola elektromagnetycznego i definicji miejsc dostępnych dla ludności w rozumieniu przepisów prawa materialnego dotyczącego ochrony środowiska. Organ wskazał, że katalog przedsięwzięć mogących znacząco wpływać na środowisko (wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko) wymieniony jest § 2 ust. 1 w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r., w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004r., nr 257, poz. 2573). W pkt 7 lit. a powyższego przepisu wymienione są instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 3000,000 MHz, w których równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Organ stwierdził brak raportu oddziaływania projektowanego przedsięwzięcia na środowisko pomimo, że przedmiotowa inwestycja związana jest z zamontowaniem 6 anten sektorowych, których moc promieniowania wynosi 4150 W i 4382 W, a częstotliwość ich pracy wynosi od 0,9 GHz do 2,1 GHz (tj. od 900 MHz do 2100 MHz). Organ analizował sprawę i stwierdził, że z mapy znajdującej się we wstępnej analizie środowiskowej przedstawionej przez inwestora wynika, że wiązki promieniowania tych anten przebiegają nad działkami, na których znajdują się budynki gospodarcze i mieszkalne w odległości mniejszej niż 100m od środka elektrycznego. W świetle powyższego zarzut naruszenia przez organy art. 7 i 8 kpa należy uznać za nieuzasadniony. Z powyższych względów Sad na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.