VII SA/Wa 2217/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek, , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2010 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru instalacji nośników reklamowych skargę oddala Decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez [...] SA od decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2008 r. znak: [...] wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia zamiaru instalacji dwóch nośników reklamowych na działce nr ew. [...] w obrębie [...] przy [...] w [...] utrzymał w mocy ww. decyzję. Organ odwoławczy wskazał, iż z posiadanej dokumentacji wynika, iż inwestor zgłosił zamiar przystąpienia do ww. robót budowlanych na podstawie art. 29 ust. 2 pkt. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zgodnie z którym "Pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym". Natomiast przedmiotowe zgłoszenie dotyczyło budowy dwóch nośników reklamowych typu BLW 18 i cityscroll o znacznej wysokości odpowiednio ok. 7,0 i 6,0m, trwale związanego z gruntem (stopa fundamentowa o wym. 2,0 x 2,80 x 0,6m). Z opisu technicznego ww. inwestycji wynikało, iż prace budowane podejmowane przez inwestora będą polegały na wykonaniu nowych obiektów budowlanych w określonym miejscu, a nie tylko ich instalacji czy remoncie. W związku z powyższym Wojewoda [...] stwierdził, iż w omawianym przypadku nie ma zastosowania wyżej cytowany przepis art. 29 ust. 2 pkt. 6 Prawa budowlanego. Przepis ten dotyczy bowiem instalowania urządzeń reklamowych na istniejących obiektach. Wskazał, iż instalowaniem nie można określać budowy samodzielnej konstrukcji (budowli) na własnym fundamencie. Podniesiono, iż z akt sprawy wynika, że przedmiotowa tablica reklamowa stanowi wolnostojący trwale związany z gruntem obiekt w pełni samodzielny i niepowiązany technicznie z innym obiektem budowlanym. Wskazano, że wielkość projektowanego urządzenia reklamowego, jego masa całkowita, jak i sposób osadzenia na gruncie świadczą o tym, iż zgłoszona inwestycja jest budowlą o której mowa w art. 3 pkt. 3 Prawa budowlanego tj. "wolno stojącym trwale związanym z gruntem urządzeniem reklamowym". Taka kwalifikacja ww. inwestycji zdaniem organu odwoławczego pociąga za sobą obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę Organ powołał się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Wojewódzkich Sądów administracyjnych i podniósł, iż wolnostojące urządzenia reklamowe na stopie fundamentowej są trwale związane z gruntem, są zaliczane do budowli w rozumieniu art. 3 pkt. 1 lit. b i pkt. 3 Prawa budowlanego i że wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Z tych względów zdaniem organu przedmiotowa inwestycja wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego złożyła [...] SA wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody [...] w całości oraz zasądzenie kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżąca spółka zarzucił naruszenie art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., Prawo budowlane, poprzez utrzymanie w mocy bezskutecznej decyzji nr [...] Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2008 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, kontrolując postępowanie oraz akty administracyjne wydane przez organy administracji publicznej, uwzględnia skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeśli miały one istotny wpływ na wynik sprawy administracyjnej. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ organy administracyjne obu instancji prawidłowo zakwalifikowały przedmiotowe urządzenia reklamowe jako trwale związane z gruntem i uznały, że na podstawie przepisów Prawa budowlanego na tego rodzaju prace wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Przepis ten ustanawia ogólną zasadę Prawa budowlanego, zgodnie z którą roboty budowlane mogą być zrealizowane po uprzednim uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto ww. przepis wprowadza wyłączenia od zasady uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, wskazując, że wymóg legitymowania się pozwoleniem budowlanym nie dotyczy, co do zasady przypadków jakie zostały wymienione w art. 29-31 Prawa budowlanego. Przede wszystkim w art. 29 ww. ustawy został zawarty enumeratywny katalog budów i robót budowlanych, na których wykonanie, co do zasady, nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę, to jednak w większości przypadków brak obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wiąże się z konieczności zgłoszenia na podstawie art. 30 Prawa budowlanego. A zatem dokonanie przez inwestora zgłoszenia, spełniającego wymagania z art. 30 ust. 2, dotyczącego prac budowlanych, wiąże się z ustaleniem przez organ architektoniczno-budowlany charakteru tych prac, tzn. czy na zgłoszone prace wymagane jest zgłoszenie bądź pozwolenie, lub czy nie jest wymagana żadna z tych form. W wypadku, gdy organ administracyjny stwierdzi, że zgłoszone roboty budowlane wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, to na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, wnosi sprzeciw, który ma ten skutek prawny, że inwestor będzie mógł przystąpić do realizacji prac budowlanych wymienionych w zgłoszeniu dopiero po uzyskaniu pozwolenia na budowę, a ewentualnie prowadzone prace budowlane pomimo wniesionego sprzeciwu będą traktowane jako samowola budowlana. W sprawie zgłoszenia robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic reklamowych posadowionych na gruncie dodatkowo ustaleniu przez organ architektoniczno-budowlany wymagać będzie okoliczność, czy zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego zgłoszone roboty dotyczą "budowli" – do której zalicza się wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, czy też prace te polegać będą na "instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych" w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. W zależność bowiem od ustalenia organu na wykonanie w danym miejscu urządzenia reklamowego wymagane będzie odpowiednio uzyskanie pozwolenia na budowę lub dokonanie zgłoszenia. Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie było zgłoszenie budowy dwóch nośników reklamowych typu BLW 18 i cityscroll o znacznej wysokości odpowiednio ok. 7,0 i 6,0 m, trwale związanego z gruntem (stopa fundamentowa o wym. 2,0 x 2,80 x 0,6 m, zagłębiona poniżej poziomu terenu na głębokość 1,30 m, tablice reklamowe mają pow. 20,6 m2, 12,0 m2, o dużym ciężarze całkowitym). Zgłoszone tablice reklamowe posiadają cechy trwałego związania z gruntem, ponieważ ich posadowienie na gruncie jest stabilne i odporne na działanie czynników atmosferycznych co wynika z dołączonego projektu budowlanego (m.in. obliczenia statyczne dotyczące obciążenia wiatrem). Prawidłowo zatem organy obu instancji przyjęły, z przedmiotowe tablice reklamowe są trwale związane z gruntem i w konsekwencji wniosły sprzeciw do zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych polegających na budowie urządzenia reklamowego. Z opisu technicznego konstrukcji wynika bowiem, że posadowienie przedmiotowych obiektów wymagało przygotowania określonego nośnika (słupa posadowionego na podstawie fundamentowej żelbetowej) i wiązało się z koniecznością zadziałania w określony sposób na istniejący w miejscu jego ustawienia grunt, aby zapewnić wystarczająco stabilną podstawę dla słupa z tablicą uniemożliwiającą łatwe przesunięcie, przeniesienie w inne miejsce, czy zniszczenie przy silnych podmuchach wiatru. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, iż zaskarżona decyzja utrzymała w mocy, zdaniem skarżącego bezskuteczną decyzję nr [...] Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2008 r. należy stwierdzić, iż jest on niezasadny. Bezskuteczność decyzji nr [...] Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2008 r. zdaniem skarżącej polegała na tym, iż sprzeciw organ I instancji wniósł po terminie wynikającym z art. 30 ust 5 Prawa budowlanego. Należy zauważyć, iż skarżąca spółka przedmiotowe inwestycje zgłaszała dwukrotnie. Z uzasadnienia decyzji organ I instancji wynika, iż pełnomocnik Inwestora po raz drugi zgłosił "zamiar instalacji 2 nośników reklamowych typu BLW 18 i cityscroll, na działce ew. [...] w obrębie [...] w [...] " w trybie art. 29 i 30 ustawy Prawo budowlane. Wskazał, iż na wcześniejsze zgłoszenie złożone w dniu październiku 2007 r. wydane zostały z up. Prezydenta [...] decyzje nr: [...],[...] z dnia [...] października 2007 r. sprzeciw do zgłoszenia, od których pełnomocnik Inwestora odwołał się. Wojewoda [...] decyzja, nr [...] utrzymał w mocy decyzję nr [...]. Odwołanie od decyzji nr [...] nie zostało rozpatrzone. Skarżąca spółka podnosiła w odwołaniu od decyzji z dnia [...] marca 2008 nr [...] Prezydenta [...] jak i w skardze złożonej do tut, Sądu, iż przedmiotowego zgłoszenia dokonała w dniu [...] października 2007 r. i od tego terminu jej zdaniem należało liczyć termin do wniesienia sprzeciwu. Sąd stwierdza, iż powyższy wywód jest nie zasadny, bowiem jak już wyżej wskazano Prezydent [...] decyzjami z dnia [...] października nr [...] i [...] wniósł sprzeciw do zgłoszonych robót. Inwestor ponownie zgłosił zamiar wykonania przedmiotowych tablic reklamowych w dniu [...] lutego 2008 r. (data złożenia w Biurze obsługi Inwestorów Urzędu [...]), który to został przesłany do Urzędu Dzielnicy [...] w dniu [...] marca 2008 r. Prezydent [...] w dniu [...] marca 2008 r. wydal decyzje nr [...]w której zgłosił sprzeciw do zgłoszonych robót. Ww. decyzja została doręczona pełnomocnikowi Inwestora w dniu [...] kwietnia 2008 r., a samemu inwestorowi w dniu [...] marca 2008 r. W związku z powyższym należy stwierdzić, iż organ I instancji nie przekroczył terminu do wniesienia sprzeciwu wynikający z art. 30 ust 5 Prawa budowlanego. Mając powyższe na względzie Sąd stwierdza, iż organy rozpatrujące sprawę w obu instancjach słusznie uznał, iż na przedmiotową inwestycje wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.