I SA/Wr 1780/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dagmara Dominik, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska (sprawozdawca), Protokolant Dagmara Stankiewicz-Rajchman, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 lutego 2010 r. sprawy ze skargi A spółki z o. o. we W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej we W. stwierdził uchybienie przez A spółkę z o. o. z siedzibą we W. terminowi do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika D. Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] r. (nr [...]), w sprawie zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług za luty 2009 r. w kwocie 107.878 zł na poczet podatku dochodowego od osób prawnych za 2008 r. oraz I raty podatku od towarów i usług za maj 2003 r. ( w tym na odsetki i opłatę prolongacyjną). W uzasadnieniu ww. postanowienia z [...] r. organ stwierdził, że doręczono je Spółce 15 czerwca 2009 r. Następnie 6 lipca 2009 r. (data stempla pocztowego 2.07.2009 r.) do D. Urzędu Skarbowego we W. wpłynął wniosek Spółki z 2 lipca 2009 r. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na to postanowienie. Samo zażalenie z 18 sierpnia 2009 r. zostało złożone po wezwaniu pełnomocnika Spółki do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Dalej organ, powołując art. 236 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst, jedn. Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz.60 ze zm.) – dalej: O.p. oraz art. 76a § 1 w związku z art. 76b oraz art. 236 § 2 pkt 1 tej ustawy, wyjaśnił, że na postanowienie o zaliczeniu zwroty podatku na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych służy zażalenie, które należy wnieść w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, przy czym przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia w którym zdarzenie nastąpiło (art. 12 § 1 O.p.), a termin uważa się za zachowany jeśli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego albo złożone w polskim urzędzie konsularnym (art. 12 § 6 pkt 2 o.p.) Następnie organ stwierdził, że termin do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika D. Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] r. upłynął 22 czerwca 2009 r. i przed upływem tego terminu zażalenia nie wniesiono, a postanowieniem z [...] r. (nr [...]) Dyrektor Izby Skarbowej we W. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Ponadto, powołując art. 228 § 1 pkt 2 w związku z art. 239 O.p., organ wyjaśnił, że termin jest okolicznością obiektywną i stwierdzenie uchybienia temu terminowi zawsze skutkuje wydaniem postanowienia o uchybieniu terminowi, a to czyni bezskutecznym wniesione przez Spółkę zażalenie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu pełnomocnik A sp. z o.o. we W. wniósł o stwierdzenie nieważności postanowienia o uchybieniu terminowi do wniesienia zażalenia oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego, zarzucając naruszenie: - art. 228 § 1 pkt 2 w związku z art. 239 O.p. poprzez jego zastosowanie w stanie faktycznym niniejszej sprawie; - art. 228 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 O.p. z przez jego niezastosowanie pomimo niedopuszczalności zażalenia. W uzasadnieniu skargi wskazano, że postanowienie o zaliczeniu zwrotu podatku od towarów i usług za luty 2009 r. doręczono Spółce pomijając, działającego w sprawie podatku od towarów i usług za 2003 r., pełnomocnika doradcę podatkowego K. J. M. Strona skarżąca podniosła, że termin do wniesienia zażalenia rozpoczyna swój bieg od momentu doręczenia stronie pisma organu, od którego przysługuje zażalenie, Wobec powyższego organ winien ustalić, czy skarżone postanowienie istnieje w obrocie prawnym,, tj. czy zostało skutecznie doręczono stronie. W przypadku braku skutecznego doręczenia, termin do wniesienia środka zaskarżenie nie biegnie, tym samym nie można mu uchybić. Zaskarżone postanowienie, jak wyjaśniła strona skarżąca, spowodowało wygaśnięcie zobowiązania w podatku od towarów i usług za 2003 r. (art. 59 § 1 pkt 4 O.p.), co potwierdza, że sprawa w przedmiocie zaliczenia jest bezpośrednio związana z zaległością podatkową w tym podatku i dotyczy wykonania tego zobowiązania. Według Spółki, postępowanie w sprawie zaliczenia nie jest postępowaniem odrębnym od postępowania wymiarowego (mieści się w ramach tego postępowania). W przypadku uznania tych postępowań za odrębne, organ winien bowiem, zgodnie z art. 165 § 4 O.p., doręczyć stronie postanowienie o wszczęciu postępowania w przedmiocie zaliczenia. Podkreślono, że skoro w postępowaniu dotyczącym podatku od towarów i usług za 2003 r. został ustanowiony pełnomocnik, to przy zaliczeniu zwrotu VAT na poczet zaległości w tym podatku (stanowiącym czynność materialno-techniczną w ramach sprawy) dopiero prawidłowe doręczenie pełnomocnikowi Spółki wprowadziłoby do obrotu prawnego postanowienie, o którym mowa w art. 76a § 1 O.p. W niniejszej sprawie postanowienie o zaliczeniu zwrotu podatku od towarów i usług za luty 2009 r. na poczet zaległości w tym podatku za maj 2003 r. zostało doręczone Spółce, a nie jej pełnomocnikowi, nie weszło zatem do obrotu prawnego. Po uzyskaniu wiedzy o doręczeniu postanowienia Spółce, pełnomocnik Spółki jedynie z ostrożności procesowej wystąpił o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, a następnie złożył to zażalenie, uwzględniając, że ustawodawca nie przewidział instytucji umożliwiającej na tym etapie, walkę z aktem nieistniejącym w obrocie prawnym. Wobec powyższego, zdaniem strony skarżącej, wyłącznie w przypadku uchybienia terminowi do złożenia środka zaskarżenia ma zastosowanie termin z art. 228 § 1 pkt 2 O.p. Jeśli jednak termin nie rozpoczął biegu to nie doszło do uchybienia terminowi, a Dyrektor Izby Skarbowej rażąco naruszył art. 228 § 1 pkt 2 O.p. stosując go w niniejszej sprawie. Organ, jak twierdzi skarżąca, jako podstawę rozstrzygnięcia winien zastosować art. 228 § 1 pkt 1 O.p., gdyż zażalenie, na postanowienie które nie zostało skutecznie doręczone, było niedopuszczalne. Niezastosowanie ww. przepisu stanowi zaś o rażącym jego naruszeniu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W., podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wniósł o oddalenie skargi. Organ za chybiony uznał zarzut naruszenia przepisów procesowych poprzez pominięcie w sprawie pełnomocnika i doręczenie postanowienia o zaliczeniu bezpośrednio Spółce. Wyjaśnił, że funkcjonują dwie koncepcje postępowania, tj. postępowanie w znaczeniu węższym (sensu stricto) i postępowanie w znaczeniu szerszym (sensu largo). Pojecie "postępowanie sensu stricto" jest tożsame z "właściwym" postępowaniem podatkowym, zaś w ramach pojęcia "postępowanie sensu largo" mieszczą się wszelkie działania podejmowane przez i przed organem podatkowym, których proceduralne oparcie znajduje się w przepisach Ordynacji podatkowej. Czynność materialno - techniczna, jaką jest wydanie postanowienia w sprawie zaliczenia zwrotu podatku na poczet zaległości podatkowej, w szczególności czynności związane z rozpatrzeniem zażalenia na postanowienie, mieszczą się w granicach szeroko pojętego postępowania podatkowego. Organ nie podziela też stanowiska skarżącej, że zaliczenie zwrotu podatku nie stanowi oddzielnej sprawy podatkowej, skoro na wydane postanowienie w sprawie zaliczenia przysługuje zażalenie. Dyrektor Izby Skarbowej za bezzasadny uznał także zarzut strony skarżącej, że przedmiotem postanowienia Naczelnika D. Urzędu Skarbowego jest zaległość w podatku od towarów i usług za 2003 r., a nie zwrot podatku od towarów i usług za luty 2009 r. Zdaniem organu, przedmiotem postępowania jest zliczenie zwrotu podatku od towarów i usług za luty 2009 r. i do złożenie pełnomocnictwa w tym zakresie wezwano pełnomocnika strony skarżącej. Ponadto organ stwierdził, że zarzut pominięcia pełnomocnika Spółki przy doręczeniu postanowień w sprawie zaliczenia był rozpoznawany przez WSA we Wrocławiu, który wyrokami z 25 września 2009 r. (sygn. akt ISA/Wr 1245/09 i ISA/Wr 1246/09) skargi oddalił. Pełnomocnik skarżącej Spółki nie rozprawie przedłożył wezwanie Naczelnika D. Urzędu Skarbowego we W. z dnia 27 lutego 2009 r. oraz pełnomocnictwa procesowe udzielone mu przez skarżącą w sprawie podatku od towarów i usług za 2008 r. i 2009 r. wraz z potwierdzeniami wpłaty opłaty skarbowej. Z przedłożonych dowodów pełnomocnik wywodził, że w dniu wydania postanowienia o zliczeniu zwrotu podatku od towarów i usług za luty 2009 r. organ był w posiadaniu stosownego pełnomocnictwa, zatem postanowienie organ winien doręczyć nie Spółce, ale jej pełnomocnikowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002, nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002, nr 153, poz. 1270 ze zm.), ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Po dokonaniu kontroli zaskarżonego postanowienia, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty oraz wspierające je argumenty, Sąd stwierdza brak podstaw do zakwestionowania stanowiska organu podatkowego wyrażonego w tym postanowieniu. Zaskarżone postanowienie znajduje bowiem dostateczne podstawy w obowiązującym prawie. W sprawie należy rozstrzygnąć czy wnosząc zażalenie na postanowienie dotyczące zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług za luty 2009 r. na poczet m. in. pierwszej raty podatku od towarów i usług za maj 2003 r. skarżąca Spółka uchybiła terminowi dla dokonania tej czynności procesowej. Jednocześnie niezbędnym jest stwierdzenie czy postanowienie o zaliczeniu zostało skutecznie doręczone stronie. Analogiczne kwestie rozstrzygał już WSA we Wrocławiu w sprawach o sygn. akt ISA/Wr 1245/09 i ISA/Wr 1246/09 oddalając skargi. Sąd, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, podziela stanowisko wyrażone w tych wyrokach. Przystępując do rozstrzygnięcia sprawy należy stwierdzić, że na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi (art. 236 § 1 O.p.). Ordynacja podatkowa przewidziała środek zaskarżenia w postaci zażalenia, m. in. na postanowienie wydane w sprawie zaliczenia zwrotu podatku na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych (art. 76a § 1 w związku z art. 76b O.p.). Zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia stronie (art. 236 § 2 pkt 1 O.p.). Jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni stanowi koniec terminu (art. 12 § 1 O.p.). Termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego albo złożone w polskim urzędzie konsularnym (art. 12 § 6 pkt 2 O.p.). Przepis art. 228 § 1 pkt 2 w związku z art. 239 O.p. nakazuje organowi odwoławczemu stwierdzić, w formie postanowienia, uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia. W stanie faktycznym sprawy, postanowienie Naczelnika D. Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] r. o zaliczeniu zwrotu podatku VAT za luty 2009 r. zostało doręczone Spółce (podatnikowi) w dniu 15 czerwca 2009 r. na adres siedziby Spółki (ul. [...], [...] W.), co czyni zadość regulacji art. 151 O.p. Tym samym, postanowienie to skutecznie weszło do obrotu prawnego, co bezpodstawnym czyni zarzut skargi kwestionujący ten fakt. Doręczenie postanowienia o zaliczeniu z dnia [...] r. skutkowało tym, że siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia, o którym mowa w art. 236 § 2 pkt 1 O.p., liczony zgodnie z art. 12 § 1 i art. 12 § 6 pkt 2 O.p., upłynął w 22 czerwca 2009 r.. Postanowieniem z [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej we W., po rozpoznaniu wniosku Spółki, odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienia z dnia [...] r. o zaliczeniu zwrotu podatku od towarów i usług za luty 2009 r. Prawidłowo zatem przyjęto, że składając zażalenie z dnia 18 sierpnia 2009 r. pełnomocnik ustanowiony przez Spółkę - na etapie zażalenia - uchybił terminowi do wniesienia zażalenia. Z uwagi na wniesienie zażalenie po terminie, organ odwoławczy zasadnie zastosował w sprawie regulacje art. 228 § 1 pkt 2 w związku z art. 239 O.p., wydając postanowienie stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia. Tym samym nie jest zasadny zarzut traktujący o naruszeniu w/w przepisów poprzez ich błędne zastosowanie. Odpowiadając na kolejny zarzut skargi, Sąd podziela stanowisko strony, że w przypadku ustanowienia w sprawie pełnomocnika wszelkie czynności winny być prowadzone z jego udziałem. Z powyższym związana jest także konieczność doręczania pełnomocnikowi kierowanej do strony korespondencji. W rozpoznawanej sprawie, wbrew stanowisku skarżącej, przywołane zasady nie zostały naruszone. Zdaniem Sądu, nie jest słuszny pogląd strony, że przedłożone w postępowaniu dotyczącym zobowiązania w podatku od towarów i usług za maj 2003 r. umocowanie dla pełnomocnika obowiązywało również w sprawie (w postępowaniu) dotyczącej zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług za luty 2009 r. na poczet I raty tego podatku za maj 2003 r. W ocenie Sądu, nie zasługuje na aprobatę twierdzenie, że zaliczenie, jako czynność materialno-techniczna, zostało dokonane w ramach sprawy dotyczącej zobowiązania w podatku od towarów i usług za maj 2003 r. Powyższego nie zmienia okoliczność, że zaliczenie zwrotu na podatek od towarów i usług za luty 2009 r. spowodowało wygaśnięcie zobowiązania w tym podatku za maj 2003 r. (art. 59 § 1 pkt 4 O.p.), jak również to, że dokonując czynności zaliczenia organ nie wszczyna odrębnego postępowania podatkowego, zgodnie z art. 165 O.p. Z treści art. 137 § 3 O.p. wynika jednoznacznie, że pełnomocnik dołącza do akt każdej sprawy oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Skład orzekający w sprawie podziela w całej rozciągłości pogląd wyrażony w powołanym przez Dyrektora Izby Skarbowej wyroku z 11 kwietnia 2008 r. sygn. akt I FSK 128/08 (wyrok dostępny w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych), że pełnomocnik - chcąc występować w takim charakterze - zobligowany jest przedłożyć do akt konkretnej sprawy dokument potwierdzający umocowanie do działania w cudzym imieniu oraz że złożenie dokumentu pełnomocnictwa do akt jednej z kilku spraw prowadzonych przez ten sam organ, nawet gdy będzie to pełnomocnictwo ogólne, nie zwalnia pełnomocnika z obowiązku załączenia takiego dokumentu do akt kolejnej sprawy. Według Sądu, materialno-techniczna czynność zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług za luty 2009 r. na poczet podatku dochodowego od osób prawnych za 2008 r. i na poczet I raty podatku od towarów i usług za maj 2003 r. nie tworzy części składowej - kontynuacji - sprawy (postępowania podatkowego) obejmującej dokonanie wymiaru podatku od towarów i usług za maj 2003 r., zakończonej decyzją ostateczną określającą podatek. O tym, że sprawa (postępowanie) w przedmiocie zaliczenia nie jest objęta sprawą (postępowaniem) w zakresie podatku do towarów i usług, świadczy m. in. to, że procedowanie w przedmiocie zaliczenia zostało umiejscowione poza działem IV Ordynacji podatkowej, traktującym o postępowaniu podatkowym, a także sama treść art. 76a w związku z art. 76b, z której wynika, że ustawodawca zaliczenie traktuje, jako odrębną sprawę podatkową (art. 76a § 1: "W sprawie zaliczenia nadpłaty..."). O odrębności sprawy zaliczenia nadpłaty lub zwrotu podatku od towarów i usług za poczet zaległych zobowiązań podatkowych oraz sprawy prowadzonej w zakresie określenia zobowiązań podatkowych, świadczy także fakt, że w pewnych sytuacjach, co nie miało miejsca w rozpoznawanej sprawie, właściwy dla załatwienia sprawy zaliczenia nadpłaty lub zwrotu VAT może być inny organ od właściwego dla rozpoznania sprawy w zakresie wymiaru podatku. Powyższe wynika z odmiennie uregulowanej właściwości organów w przypadku różnych podatków. Reasumując przyjąć należy, że złożone do akt sprawy dotyczącej podatku od towarów i usług za maj 2003 r. pełnomocnictwo dla doradcy podatkowego K. J. M., pomimo jego szerokiego zakresu (do występowania i reprezentowania Spółki w sprawie podatku VAT za maj 2003 r. przed każdym organem administracji publicznej) "nie obowiązywało" w sprawie zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług za luty 2009 r. na poczet tego podatku za maja 2003 r., w momencie wydania i doręczenia postanowienia o zaliczeniu, gdyż nie zostało złożone przez pełnomocnika do akt tejże sprawy. Dlatego też brak było podstaw, aby postanowienie o zaliczeniu doręczyć pełnomocnikowi, nie zaś podatnikowi (skarżącej Spółce). Dokument pełnomocnictwa powinien trafić do akt konkretnej sprawy, przy dokonywaniu przez pełnomocnika pierwszej czynności w tej sprawie, jako wyraz woli strony do działania w tej sprawie poprzez pełnomocnika. Stwierdzić trzeba, że czynność materialno-techniczna, jaką jest zaliczenie, o którym mowa w art. 76, art. 76a i art. 76b O.p., nie stanowi postępowania podatkowego, uregulowanego w dziale IV Ordynacji podatkowej (postępowania sensu stricto). Określona przez przepisy prawa procedura zaliczania nie wymaga zatem wydania postanowienia wszczynającego tę procedurę, zgodnie z art. 165 O.p. Do czynności tej nie mają bowiem zastosowania przepisy traktujące o wszczynaniu postępowania podatkowego. Słusznie zauważył organ odwoławczy, że postępowanie dotyczące zaliczenia mieści się w granicach szerokiej definicji pojęcia postępowanie podatkowe (sensu largo), rozumianego jako wszelkie działania podejmowane przez i przed organem podatkowym, znajdujące podstawę w przepisach Ordynacji podatkowej. Zauważyć należy, że w sprawie zaliczenia Spółka ustanowiła pełnomocnika dopiero inicjując postępowanie zażaleniowe na postanowienie o zaliczeniu (pełnomocnik złożył do akt sprawy dotyczącej zaliczenia stosowny dokument pełnomocnictwa). Posiadając umocowanie, pełnomocnik wniósł - jako podmiot uprawniony - zażalenie, które zostało rozpoznane. Powyższe oznacza, że w sprawie nie było podstaw dla zastosowania normy art. 228 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 O.p. i stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. To zaś za niezasadny nakazuje uznać zarzut skargi traktujący o rażącym naruszeniu w/w przepisów poprzez ich niezastosowanie. Naruszenia tychże przepisów nie stanowi także zaistniała w sprawie, zdaniem skarżącej, okoliczność rozpoznania zażalenia od postanowienia, które nie weszło skutecznie do obrotu prawnego wskutek braku jego doręczenia podmiotowi uprawnionemu - pełnomocnikowi. Fakt ten bowiem, o czym była mowa wyżej, w sprawie nie miał miejsca. Podkreślić trzeba, że złożone do akt sprawy w przedmiocie zaliczenia pełnomocnictwa były wystarczające dla wniesienia przez pełnomocnika zażalenia na postanowienie o zaliczeniu. Przy czym powstały w sprawie spór nie dotyczy zakresu pełnomocnictwa, ale braku - w momencie wydania i doręczenia postanowienia o zaliczeniu - odrębnego dokumentu pełnomocnictwa w aktach sprawy dotyczącej zaliczenia. Przedłożone przez pełnomocnika Spółki na rozprawie pełnomocnictwa oraz skierowane do pełnomocnik Spółki przez Naczelnik D. Urzędu Skarbowego we W. wezwanie nie mają w sprawie znaczenia. Wbrew twierdzeniom skarżącej, nie dowodzą bowiem, że pełnomocnictwa te zostały złożone do sprawy zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług za luty 2009 r. Z treści wezwania wynika, że pełnomocnictwo złożono do organu 18 lutego 2009 r. i dotyczyło podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2009 r. (także od stycznia do grudnia 2008), nie określając jakiej konkretnej sprawy w dotyczy. Jak już wyżej wskazano, pełnomocnik dołącza do akt każdej sprawy oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa (art. 137 § 3 O.p.). Oznacza to, że pełnomocnik - chcąc występować w takim charakterze - zobligowany jest przedłożyć do akt konkretnej sprawy dokument potwierdzający umocowanie do działania w cudzym imieniu. Pierwszą czynnością organu w sprawie zaliczenia wpłaty, nadpłaty lub zwrotu podatku jest wydanie postanowienia o zaliczeniu. Należy takaż pamiętać, że w sprawie zaliczenia wpłaty, nadpłaty lub zwrotu podatku służy podatnikowi prawo złożenia wniosku o zaliczenie zwrotu podatku (wpłaty, nadpłaty) na poczet wskazanej zaległości podatkowej, a także na poczet bieżących zobowiązań podatkowych. W przypadku złożenia takiego wniosku, to wniosek będzie czynnością rozpoczynającą sprawę zaliczenia. Wniosek taki w imieniu podatnika może złożyć także pełnomocnik, przedstawiając stosowne umocowanie. Odnosząc się do twierdzeń związanych z przedłożonym na rozprawie pełnomocnictwem, obejmującym okres od stycznia do grudnia 2009 r. oraz wezwaniem organu, należy stwierdzić, że w zakresie określenia podatku od towarów i usług za luty 2009 r. nie toczyło się postępowanie podatkowe. Kwota do zwrotu zaliczona, m in. na zaległości w podatku od towarów i usług za maj 2003 r. (I rata), wynikała z deklaracji za luty 2009 r., która to deklaracja wpłynęła do organu podatkowego 27 marca 2009 r. Pełnomocnictwo, które, jak twierdzi strona skarżąca, dotyczyło także zaliczenia kwoty zwrotu za luty 2009 r. wpłynęło do organu 18 lutego 2009 r. nie mogło zatem mieć związku z niezadeklarowaną jeszcze kwotą zwrotu w podatku od towarów i usług za luty 2009 r. Organ, podejmując czynności w zakresie zaliczenia zwrotu podatku o towarów i usług za luty 2009 r., nie był obowiązany do ustalania i poszukiwania dokumentu pełnomocnictwa, które nie zostało złożone w tej sprawie. Brak bowiem podstaw prawnych do uznania, że organ podatkowy obowiązany jest zastępować pełnomocnika w realizacji obowiązku wynikającego z art. 137 § 3 O.p., gdyż jest to obowiązek pełnomocnika, a nie obowiązek organu (wyrok WSA w Warszawie z dnia 27.06.2008 r. sygn. akt III SA/Wa 2189/07). Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako bezzasadną oddalił.