II SA/Sz 2/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk – Meder (spr.),, Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 marca 2010 r. sprawy ze skargi M. W. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. nr [..] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę. Rozkazem personalnym z dnia [...] r. nr [...], wydanym na podstawie art. 41 ust.1 pkt 3 w związku z art.45 ust.3 oraz art.110 ust.7 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj. Dz. U. nr 43 z 2007 r. poz. 277), Komendant Powiatowy Policji w M. zwolnił M. W. ze służby w Policji z dniem [...] r. w związku z wymierzeniem kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, organ I instancji wskazał, że na mocy orzeczenia z dnia [...] r. Komendant Powiatowy Policji w M. wymierzył M. W. karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. Następnie Komendant Wojewódzki Policji w S. po rozpatrzeniu odwołania skarżącego orzeczeniem z dnia [...] r. utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Komendant Powiatowy Policji stwierdził, że zgodnie z art. 41 ust.1 pkt 3 ustawy o Policji, dalej zwanej "ustawą", policjanta zwalnia się ze służby w przypadkach wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. W myśl art. 134 f ustawy, kara wydalenia ze służby oznacza zwolnienie ze służby w Policji. W związku z tym, iż orzeczenie o ukaraniu M. W. karą dyscyplinarną wydalenia ze służby stało się prawomocne w dniu [...] r. przełożony był zobligowany do wykonania tej kary. Od powyższego rozkazu personalnego funkcjonariusz wniósł odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. zarzucając, iż orzeczenie o ukaraniu karą dyscyplinarną wydano z rażącym naruszeniem prawa, a w postępowaniu dyscyplinarnym nie zapewniono mu prawa do obrony. Komendant Wojewódzki Policji w S. rozkazem z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Organ odwoławczy w uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniósł, że w złożonym odwołaniu funkcjonariusz nie odniósł się do treści zaskarżonego orzeczenia, nie podniósł względem tej decyzji żadnych zarzutów merytorycznych ani formalnych. Dlatego też, organ odwoławczy nie wziął pod uwagę wskazanych zarzutów, gdyż dotyczyły one postępowania dyscyplinarnego a nie zwolnienia ze służby. Rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] r. M. W. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. wnosząc o jego uchylenie oraz poprzedzającego go orzeczenia organu I instancji. W uzasadnieniu skargi wskazał, że orzeczenie o ukaraniu karą dyscyplinarną zapadło z rażącym naruszeniem prawa, dlatego też nie może być podstawą decyzji o zwolnieniu ze służby. Funkcjonariusz zarzucił, iż pominięte zostały wszystkie zgłaszane przez niego dowody świadczące o jego niewinności. Oddalono niezasadnie wnioski dowodowe o przesłuchanie świadków jak i wnioski o przeprowadzenie konfrontacji. Prowadzone zaś postępowanie ograniczało funkcjonariuszowi możliwość jakiejkolwiek obrony przed stawianymi zarzutami. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w S. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze. zm.) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (P.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze. zm.) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Przeprowadzona przez Sąd, wedle powyższych kryteriów, kontrola legalności wykazała, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji, wydane zostały zgodnie z przepisami prawa. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] r. wydany po rozpatrzeniu odwołania M. W. od rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w M. z dnia [...] r. o zwolnieniu policjanta ze służby i utrzymujący w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia [...]r. o Policji. Zgodnie z tym przepisem, policjanta zwalnia się ze służby w przypadku wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Z powyższego przepisu wynika obowiązek właściwego organu do wydania decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby, po tym jak orzeczono w tym zakresie karę dyscyplinarną. Zarzuty skarżącego, zawarte w odwołaniu od rozkazu personalnego organu I instancji jak i w skardze na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. w istocie dotyczą postępowania dyscyplinarnego zakończonego orzeczeniem prawomocnej kary wydalenia ze służby, a nie postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby. Sąd podkreśla, iż decyzja o zwolnieniu ze służby wydana na podstawie art. 41 ust 1 pkt 3 ustawy o Policji, jest decyzją związaną z poprzednio wydaną decyzją o orzeczeniu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Zaskarżona przez funkcjonariusza decyzja, jest obligatoryjnym aktem wykonania kary dyscyplinarnej i nie można w tym postępowaniu zajmować się oceną i zasadnością wymierzenia kary jak i oceniać przebiegu postępowania dyscyplinarnego. Sąd wychodząc poza zarzuty skargi i badając legalność zaskarżonych rozkazów personalnych, nie stwierdził naruszeń prawa dających podstawę do ich uchylenia. W tym stanie rzeczy, wobec zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało skargę oddalić.