I OZ 296/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janina Antosiewicz po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt IV SA/GI 66/10 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.B. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych policjanta postanawia: oddalić zażalenie Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił M.B. wstrzymania wykonania zaskarżonej przez niego decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach, którą utrzymano w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w Bieruniu z dnia [...] października 2009 r., nr [...], przedłużający okres zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych policjanta. W uzasadnieniu postanowienia Sąd podkreślił, iż skarżący nie wykazał, aby w sprawie zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, co mogłoby stanowić przesłankę wstrzymania wykonania decyzji określoną w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji był bowiem uzasadniony możliwością podjęcia przez organ czynności zmierzających do zwolnienia skarżącego ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007r., nr 43, poz. 277 ze zm.). Sąd I instancji zauważył, iż w istocie upływ 12 miesięcy zawieszenia w wykonywaniu obowiązków służbowych może spowodować ewentualne zwolnienie go ze służby i związaną z tym faktem utratę uposażenia, jednakże okoliczność ta nie świadczy o tym, że wykonanie zaskarżonego rozkazu spowoduje powstanie niebezpieczeństwa o jakim mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd zauważył bowiem, iż stosownie do art. 42 ust. 1 ustawy o Policji uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne, a policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby. Sąd podniósł też, że przytoczone wyżej przepisy stosuje się odpowiednio do policjanta zwolnionego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 i 9, jeżeli postępowanie karne zostało zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł M.B., reprezentowany przez radcę prawnego J.W., domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. W uzasadnieniu skarżący odniósł się między innymi do faktu, iż upływ 12 miesięcznego okresu zawieszenia w obowiązkach służbowych spowodować może zwolnienie go ze służby w Policji, co jest – jego zdaniem – wystarczającą przesłanką do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie pozbawione jest usprawiedliwionych podstaw. Art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji możliwe jest jedynie wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania okoliczności uprawdopodobniających takie niebezpieczeństwo spoczywa na stronie. Zauważyć trzeba, że w przedmiotowej sprawie zarówno wniosek jak i zażalenie wniesione przez skarżącego nie wskazywały, aby wykonanie zaskarżonego aktu mogło spowodować niebezpieczeństwo o jakim mowa w przytoczonym powyżej przepisie. Zauważyć trzeba, iż zaskarżona decyzja dotyczy w istocie jedynie przedłużenia okresu zawieszenia w wykonywaniu obowiązków służbowych i nie powoduje ona zwolnienia skarżącego ze służby. Wprawdzie w istocie istnieje ewentualna możliwość, że okres ten przekroczy 12 miesięcy, jednakże słusznie Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazuje na art. 42 ust 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjantowi zwolnionemu ze służby w Policji przysługuje roszczenie o przywrócenie na różnorzędne stanowisko służbowe, a także o wypłatę wynagrodzenia należnego za okres zwolnienia, w przypadku stwierdzenia nieważności lub uchylenia decyzji o zwolnieniu oraz w sytuacji, gdy postępowanie karne prowadzone w stosunku do policjanta zwolnionego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 i 9 zostanie zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania. Tym samym nie można uznać, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody, ani trudnych do odwrócenia skutków. Jeśli nawet żalący się zostanie zwolniony ze służby w Policji, to – w razie wydania wyroku uniewinniającego go w postępowaniu karnym lub umorzenia tego postępowania – będzie on mógł bez trudu powrócić do służby, zachowując jednocześnie prawo do wynagrodzenia za okres zwolnienia. Zasadnie więc Sąd I instancji odmówił stronie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a wydane w tym przedmiocie postanowienie nie narusza prawa. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.