II FSK 1012/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Zborzyński po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej M. Sp. z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 lipca 2010 r. sygn. akt I SA/Gl 806/09 w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. w S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 15 lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 15 lipca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę M. Sp. z o.o. w S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 15 lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych. Wyrok Sądu pierwszej instancji wraz z uzasadnieniem został skutecznie doręczony spółce w dniu 8 września 2010 r. W dniu 11 października 2010 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach przesyłka, nadana w dniu 7 października 2010 r., która zawierała pismo przewodnie oraz załączniki w postaci odpisu z KRS oraz pełnomocnictwo wraz z opłatą skarbową, a także stronę tytułową skargi kasacyjnej. Pracownik sekretariatu odnotował w notatce służbowej brak pozostałych stron skargi kasacyjnej (karta 104 akt sprawy toczącej się przed Sądem pierwszej instancji). Zarządzeniem z dnia 15 listopada 2010 r. wezwano pełnomocnika skarżącej spółki do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej, m.in. poprzez złożenie w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej brakujących stron skargi kasacyjnej. Za pismem przewodnim z dnia 14 grudnia 2010 r. skarżąca spółka przesłała brakujące strony skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak stanowi art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2002 r. Nr 153 Poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Aby uznać skargę kasacyjną za skutecznie wniesioną w terminie musi ona zawierać wszystkie obligatoryjne elementy wskazane w przepisach procedury sądowoadministracyjnej. Art. 176 P.p.s.a. stanowi, że skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Z kolei art. 175 P.p.s.a. ustanawia dla sporządzenia skargi kasacyjnej tzw. przymus adwokacko-radcowski. O ile niespełnienie wymagań przepisanych dla pisma w postępowaniu sądowym stanowi brak, który może zostać uzupełniony w trybie art. 49 w zw. z art. 193 P.p.s.a., o tyle niespełnienie wymagań szczególnych skargi kasacyjnej, przewidzianych w art. 176 P.p.s.a. po wyrazie "oraz", nie podlega sanacji. Wymagania te są elementami konstrukcyjnymi, których brak uniemożliwia rozpoznanie sprawy. (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2011, wyd. IV.). W niniejszej sprawie, w terminie przesłano jedynie stronę tytułową skargi kasacyjnej. Pismo takie nie mogło być uznane za skargę kasacyjną, z uwagi na niespełnienie wymagań materialnych, przewidzianych przez ustawodawcę dla tego środka odwoławczego. Stosownie do przedstawionych powyżej rozważań, nie istniała możliwość uzupełnienia braków skargi kasacyjnej, które polegały na niezawarciu w niej elementów konstrukcyjnych określonych w art. 176 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji, po stwierdzeniu, że w terminie wpłynęła do sądu jedynie strona tytułowa skargi kasacyjnej, zobligowany był odrzucić skargę kasacyjną jako niedopuszczalną, zamiast wzywać stronę do uzupełnienia jej braków. Dostrzeżone uchybienie prowadzi Naczelny Sąd Administracyjny do konkluzji, że kompletna skarga kasacyjna została wniesiona już po upływie ustawowego terminu. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 180 P.p.s.a.