II OSK 1621/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie sędzia NSA Jerzy Bujko sędzia NSA Jerzy Stelmasiak ( spr.) Protokolant Krzysztof Tomaszewski po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej H.R. i J.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 14 kwietnia 2010 r. sygn. akt II SA/Ke 34/10 w sprawie ze skargi H.R. i J.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] listopada 2009 r. znak: [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę H.R. i J.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] listopada 2009 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z dnia 22 września 2009 r. Burmistrz Gminy Włoszczowa odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw z myjnią samochodów osobowych i dostawczych, stacją transformatorową oraz niezbędną infrastrukturą techniczną, na działkach nr [...] położonych przy ulicy P. we W. Powodem odmowy było ustalenie, że projektowana inwestycja zlokalizowana jest w obrębie stref ochronnych komunalnych ujęć wód podziemnych, ustanowionych dla miasta Włoszczowa decyzją Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 28 grudnia 1998 r. – na obszarze podwyższonej ochrony. Zapisy pkt VIII ppkt 6 tej decyzji wykluczają jednoznacznie lokalizowanie na terenie przeznaczonym pod planowane przedsięwzięcie między innymi zbiorników produktów ropopochodnych i innych substancji chemicznych. Wyjątek dotyczy zbiorników z gazem płynnym lub olejem opałowym dla potrzeb lokalnych kotłowni. Ponadto organ I instancji stwierdził, że dla terenu, na którym planuje się inwestycję brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz, że decyzją z dnia 4 sierpnia 2008 r. odmówiono ustalenia warunków zabudowy dla przedsięwzięcia objętego wnioskiem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując tę decyzję w mocy potwierdziło stanowisko organu I instancji co do faktu obowiązywania decyzji Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 28 grudnia 1998 r., o jakiej mowa wyżej. Taki sam pogląd wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, który wyrokiem z dnia 28 grudnia 2008 r., sygn. akt II SA/Ke 680/08 oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach utrzymującą w mocy decyzję o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W wyniku odwołania wniesionego od tej decyzji przez wnioskodawców H.M., K.K. i J.K., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do organu I instancji celem ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia może nastąpić jedynie w przypadkach określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), np. niezgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym, jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę oraz w przypadku odmowy uzgodnienia inwestycji przez organ ochrony środowiska lub państwowego inspektora sanitarnego. Kolegium podkreśliło, że powołany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji art. 80 ust. 2 ustawy przewiduje możliwość wydania decyzji odmownej jedynie w sytuacji niezgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie ma w nim mowy o decyzji o warunkach zabudowy, a postępowanie zmierzające do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i postępowanie zmierzające do wydania decyzji o warunkach zabudowy to dwa odrębne, autonomiczne postępowania. Ponadto ustawa stanowiąca podstawę do wydania decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań nie odsyła do przepisów odrębnych, jako warunku wydania pozytywnej decyzji. Dlatego też organ II instancji uznał, że zaskarżona decyzja została wydana bez wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych mających wpływ na wynik końcowy, a zatem rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Skargę od powyższej decyzji ostatecznej wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach H.R. i J.R., będący właścicielami nieruchomości sąsiadującej bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji, którzy podnieśli, że wybudowanie stacji benzynowej z całym zapleczem spowoduje zagrożenie ich bezpieczeństwa, a także ograniczy możliwość zabudowy działki budynkami mieszkalnymi, co planują w przyszłości. Zarzucili także, że skoro na danym terenie nie ma planu miejscowego, to zastępuje go decyzja o ustaleniu warunków zabudowy, a w decyzji odmownej ustalono, że nie ma możliwości budowy przedmiotowej stacji paliw. Ponadto, cztery działki przeznaczone pod planowaną inwestycję znajdują się w dużym kompleksie działek budowlanych i zakupując je inwestor miał tego świadomość. Oddalając skargę Sąd I instancji wyjaśnił, że ponieważ na terenie miasta Włoszczowy nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wnioskodawcy winni przedstawić decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy. Skoro decyzja, której wydania domagają się wnioskodawcy określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, pozytywne rozstrzygnięcie ich wniosku może nastąpić tylko wówczas, gdy realizacja przedsięwzięcia na danym terenie jest prawnie dopuszczalna, to znaczy nie zakazują jej przepisy odrębne, w szczególności takie, których celem – podobnie jak w przypadku postępowania uregulowanego w ustawie – jest ochrona środowiska. W ocenie Sądu I instancji, podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma ocena ważności i zakresu obowiązywania decyzji Wojewody Kieleckiego z dnia 28 grudnia 1998 r., wprowadzającej w pkt VIII ppkt 6 zakaz lokalizowania zbiorników produktów ropopochodnych i innych substancji chemicznych oraz rurociągów do ich transportu, z wyjątkiem zbiorników z płynnym gazem lub olejem opałowym dla potrzeb lokalnych kotłowni, na obszarze podwyższonej ochrony komunalnych ujęć wód podziemnych we Włoszczowe, na którym bezspornie przewidywana jest inwestycja objęta wnioskiem. Właśnie z uwagi na zawarty w tej decyzji zakaz (mający na celu ochronę środowiska) organ I instancji odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji tego przedsięwzięcia. Ponadto chociaż w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie dokonało oceny ważności wspomnianej wyżej decyzji Wojewody Kieleckiego, wychodząc z kwestionowanego przez Sąd założenia, że za wyjątkiem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego żadne przepisy odrębne nie mogą stanowić przeszkody do wydania decyzji na podstawie art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r., to jednak okoliczność ta pozostaje ostatecznie bez wpływu na wynik sprawy, a konkretnie na konieczność zastosowania przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 2 kpa i podjęcia rozstrzygnięcia kasacyjnego wobec decyzji organu I instancji. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego brak było przesłanek do stanowczego przyjęcia, że teren, na którym zlokalizowana ma zostać przedmiotowa inwestycja, objęty jest przepisami ustanawiającymi strefę ochronną dla ujęcia wód podziemnych. Tym samym nie można przyjąć, że decyzja organu I instancji pozostaje w zgodzie z prawem, a w szczególności, że wyjaśnione zostały wszystkie okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy. Decyzja Wojewody Kieleckiego z dnia [...] grudnia 1998 r., ustanawiająca dla komunalnych ujęć wód podziemnych na terenie miasta i gminy Włoszczowa strefy ochrony pośredniej, wydana została w oparciu o art. 59 ust. 3 nieobowiązującej już ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo wodne (Dz.U. Nr 38, poz. 230 ze zm.). Sąd I instancji przedstawił zmiany prawne związane z ustanawianiem stref ochronnych ujęć wody, wskazując, że chociaż dopiero od 30 lipca 2005 r. ustawodawca wprowadził do Prawa wodnego przepis, że strefy ochronne ustanawiane są w formie aktu prawa miejscowego, jednak nie można mieć wątpliwości, że wydawane wcześniej akty ustanawiające strefy ochronne ujęć wody zawierały wszystkie elementy prawa miejscowego. Zawarte w nich przepisy zawierały normy o charakterze abstrakcyjnym i generalnym, powszechnie obowiązujące na określonej części terytorium państwa, które były wybrane przez organy samorządu terytorialnego lub terenowe organy administracji rządowej, działające w tym zakresie na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Zdaniem Sądu I instancji, przy ocenie ważności decyzji Wojewody Kieleckiego z dnia [...] grudnia 1998 r. okoliczność ta nabiera szczególnego znaczenia, gdyż przepisy przejściowe (art. 2 ust. 1 ustawy z 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy – Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz zmianie niektórych ustaw i art. 2 ust. 1 ustawy z 12 grudnia 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo wodne) stanowiły, że ustanowione na podstawie dotychczasowych przepisów Prawa wodnego strefy ochronne ujęć wody stają się strefami ochronnymi ujęć wody w rozumieniu nowych uregulowań – to znaczy takich, które miały formę aktów prawa miejscowego. Tak też należy interpretować charakter decyzji Wojewody z [...] grudnia 1998 r., tym bardziej że posiadała ona wszystkie wymienione wyżej cechy prawa miejscowego. Z akt sprawy wynika także, iż z dniem 29 maja 2007 r. weszło w życie rozporządzenie nr 1/2007 Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie z dnia 14 maja 2007 r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej dla ujęcia wód podziemnych studni nr I i studni nr II w miejscowości Włoszczowa (Dz.Urz.Woj.Święt. Nr 93, poz. 1420), wydane na podstawie art. 58 ust. 1 Prawa wodnego. Ponadto Sąd I instancji orzekł, że w oparciu o zawartą w aktach sprwy dokumentację nie sposób jednak jednoznacznie ocenić, na ile rozporządzenie to pod względem przedmiotowym pokrywa się z decyzją Wojewody Kieleckiego z dnia 28 grudnia 1998 r., a w szczególności czy studnia nr I i II, o jakiej w nim mowa, odpowiada studni SW I i SW II z decyzji Wojewody Kieleckiego z dnia [...] grudnia 1998 r. Z uwagi na przyjęte stanowisko, nie czyni też w tym zakresie żadnych ustaleń organ I instancji, pomimo że są one istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności do ustalenia, czy decyzja Wojewody obowiązuje, a jeżeli tak – w jakim zakresie. Zgodnie z ogólną zasadą lex posterior derogat legi priori (prawo późniejsze uchyla wcześniejsze), rozporządzenie z dnia 14 maja 2007 r. eliminuje z obrotu prawnego decyzję Wojewody Kieleckiego, ale do odpowiedzi na pytanie, w jakim zakresie to nastąpiło niezbędnym jest wyjaśnienie zakresu przedmiotowego obu aktów. Jeśli zarówno decyzja jak i rozporządzenie dotyczą tego samego obszaru ochronnego, to uprawnionym jest pogląd, że decyzja została uchylona przez akt prawa miejscowego wydany później, a tym samym jej moc prawna wygasła. Z tych przyczyn, dla oceny obowiązywania decyzji Wojewody Kieleckiego z dnia [...] grudnia 1998 r. nie ma znaczenia powoływana przez organ I instancji okoliczność, że organ wojewódzki nie wszczął żadnego postępowania nadzwyczajnego mającego na celu wyeliminowanie tej decyzji z obrotu prawnego. Tak samo należy zinterpretować fakt, że rozporządzeniem nr 1/2008 z dnia 8 stycznia 2008 r. Regionalny Dyrektor Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie uchylił własne rozporządzenie z dnia 14 maja 2007 r., o jakim mowa wyżej (Dz.Urz.Woj.Święt. Nr 11, poz. 155). Jeżeli decyzja Wojewody utraciła moc w związku z wejściem w życie rozporządzenia z 14 maja 2007 r., to późniejsze wyeliminowanie tego rozporządzenia z obrotu prawnego nie powoduje, że decyzja Wojewody “odżywa" i zaczyna ponownie obowiązywać. Uchylenie rozporządzenia z 14 maja 2007 r. ma natomiast znaczenie dla ustalenia, czy na terenie Włoszczowy istnieje w ogóle strefa ochronna ujęcia wód podziemnych i ta okoliczność z pewnością wymaga wyjaśnienia w ponownie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym. Z materiałów zgromadzonych w sprawie zdaje się wynikać, że aktualnie strefa ochronna nie obowiązuje, jednak okoliczność ta wymaga niewątpliwie wnikliwego zbadania i przeprowadzenia stosownego postępowania przed organem I instancji. Ustalenie, że na terenie objętym wnioskiem nie została ustanowiona żadna strefa ochronna musiałoby bowiem skutkować oceną, że brak jest przeszkód prawnych ze strony przepisów odrębnych dla realizacji przedsięwzięcia objętego wnioskiem, a zatem podlegałby on rozpoznaniu w oparciu o przepisy art. 71 i nast. cyt. ustawy z dnia 3 października 2008 r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli H. i J.R. zarzucając naruszenie przepisów postępowania, w postaci naruszenia 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy administracji art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w związku z § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ II instancji art. 71 i nast. ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, 3) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przedstawienie stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, 4) art. 151 poprzez oddalenie skargi, gdy w przedmiotowej sprawie skarga jako zasadna zasługiwała na uwzględnienie. W skardze kasacyjnej podniesiono również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego – art. 71 i nast. ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a., z powodu błędnej wykładni art. 71 i nast. cyt. ustawy z dnia 3 października 2008 r. dokonanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach, a polegającej na przyjęciu, iż decyzja odmowna może być wydana tylko, gdy zabrania tego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a gdy nie obowiązuje to przepisy odrębne nie mogą zabraniać zlokalizowania inwestycji stacji paliw. Wskazując na powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Oceniając we wskazanych wyżej granicach zasadność wniesionej skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie, trzeba stwierdzić, że zarzuty nie są zasadne. Wynika to z następujących przesłanek. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że przedmiotem skargi do Sądu I instancji jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach wydana w trybie art. 138 § 2 k.p.a. jako tzw. decyzja kasacyjna, która nie rozstrzyga sprawy co do istoty w całości lub w części. Ponadto, w tym zakresie brak jest przesłanek do stwierdzenia naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ cyt. ustawy p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wynika to z tego, że wbrew zarzutom kasacyjnym w tym zakresie Sąd I instancji prawidłowo orzekł, iż zachodzi w tej sprawie przesłanka do zastosowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach art. 138 § 2 k.p.a., w świetle którego organ I instancji powinien ponownie przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w znacznej części, przy czym wytyczne Sądu I instancji prawidłowo zmodyfikowały w tym zakresie wskazania organu odwoławczego. Należy także przypomnieć, że uzasadnienie decyzji organu I instancji podziela stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Kielcach z dnia 29 grudnia 2008 r. (sygn. akt II SA/Ke 680/08) uchylonym przez wyrok NSA z dnia 17 marca 2010 r. (sygn. akt II OSK 571/09) w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Dlatego też Sąd I instancji zgodnie z dyspozycją art. 153 cyt. ustawy p.p.s.a. powinien także w tej sprawie brać pod uwagę ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażoną w tym wyroku NSA. Ponadto powyższe wskazania mają także kluczowe znaczenie dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego w tej sprawie. W szczególności dotyczy to trzech podstawowych ustaleń faktycznych, co zasadnie podnosi Sąd I instancji, zgodnie ze wskazaniami NSA w wyroku z dnia 17 marca 2010 r. Po pierwsze, nie została wyjaśniona podstawowa okoliczność prawna i faktyczna dotycząca obowiązywania decyzji Wojewody Kieleckiego z dnia [...] grudnia 1998 r. w przedmiocie strefy ochronnej ujęcia wód podziemnych dla miasta Włoszczowa. Wynika to z tego, że na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne w dniu 29 maja 2007 r. weszło w życie rozporządzenie nr 1/2007 Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie z dnia 14 maja 2007 r. w przedmiocie utworzenia strefy ochronnej dla ujęcia wód podziemnych studni nr I jak i nr II dla miasta Włoszczowa (Dz.Urz.Woj.Święt. Nr 93, poz. 1420). Jednak następnie, także Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie rozporządzeniem nr 1/2008 z dnia 8 stycznia 2008 r. (Dz.Urz.Woj.Święt. Nr 11, poz. 155) uchylił własne powyższe rozporządzenie z dnia 14 maja 2007 r. Ponadto, Sąd I instancji słusznie stwierdził, że ustalenie stanu faktycznego i prawnego w tym zakresie nie należy do kognicji Sądu Administracyjnego lecz do właściwego miejscowo i rzeczowo organu administracji publicznej orzekającego w I instancji, a następnie podlegającego ocenie przez organ odwoławczy (art. 15 k.p.a.) i dopiero kontroli przez Sąd I instancji. W tej sprawie Sąd I instancji zasadnie więc orzekł, że brak jest ustaleń właściwego organu co do oceny prawnej i faktycznej w przedmiocie "pokrywania się" cyt. rozporządzenia z dnia 14 maja 2007 r. pod kątem jego zakresu przedmiotowego z decyzją Wojewody Kieleckiego z dnia [...] grudnia 1998 r. Dotyczy to w szczególności braku ustaleń faktycznych dotyczących studni nr I i II określonych w powyższym rozporządzeniu w odniesieniu do studni nr SW I i SW II oznaczonych w decyzji Wojewody Kieleckiego z dnia [...] grudnia 1998 r. w zakresie ich tożsamości przedmiotowej odnośnie poddanego ochronie ujęcia wód podziemnych. W istocie dotyczy to więc celu ich utworzenia i zakresu przestrzennej ochrony tego samego ujęcia wód podziemnych. Należy przypomnieć, że NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 marca 2010 r. orzekł, że nawet jeżeli właściwy organ nie stwierdził wygaśnięcia decyzji Wojewody Kieleckiego z dnia [...] grudnia 1998 r. w trybie art. 162 k.p.a. to jeszcze nie oznacza, że powyższa decyzja dalej obowiązuje (por. J. Stelmasiak, Instytucja strefy ochronnej jako prawny środek ochrony środowiska, Lublin 1986, s. 55-69). Stąd, dalej brak jest ustaleń faktycznych czy powyższa decyzja Wojewody Kieleckiego jak i następnie uchylone cyt. rozporządzenie z dnia 14 maja 2007 r. przez kolejne rozporządzenie z dnia 8 stycznia 2008 r. dotyczą tego samego obszaru ochronnego, gdyż nie może być to objęte domniemaniem. Dlatego też zasadnie Sąd I instancji podniósł sprzeczności w ustaleniach prawnych i faktycznych, w których przyjęto pierwotnie utratę mocy obowiązującej decyzji Wojewody Kieleckiego z dnia [...] grudnia 1998 r., a następnie automatycznie przyjęto odzyskanie przez nią mocy obowiązującej po uchyleniu cyt. rozporządzenia z dnia 14 maja 2007 r. Po drugie, dopiero właściwe ustalenie stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie pozwoli ocenić prawidłowe zastosowanie, a następnie wykładnię odpowiednich przepisów prawa materialnego, a więc ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) w zakresie dotyczącym wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji danego przedsięwzięcia. Ubocznie należy podnieść, że powyższy zarzut kasacyjny jest w świetle dyspozycji art. 176 p.p.s.a. błędnie sformułowany, ponieważ podnosi naruszenie "art. 71 i następnych ustawy z dnia 3 października 2008 r." bez podania jednak, która jednostka reakcyjna przepisu art. 71 została naruszona przez Sąd I instancji oraz jakie to są te "następne" przepisy prawa materialnego z cyt. ustawy z dnia 3 października 2008 r., które miały być naruszone przez Sąd I instancji na skutek ich błędnej wykładni. Po trzecie, chybiony jest także zarzut kasacyjny naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy p.p.s.a. w związku z § 2 cyt. ustawy p.p.s.a., ponieważ nie obowiązuje taki przepis, tj. § 2 powołanej powyżej ustawy. Po czwarte, biorąc pod uwagę powyższe okoliczności prawne i faktyczne występujące w tej sprawie, chybiony jest również zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 cyt. ustawy p.p.s.a. w zakresie prawidłowego sporządzenia uzasadnienia wyroku. Ponadto, brak jest oczywiście także przesłanek do kwestionowania zastosowania w tej sprawie przez Sąd I instancji art. 151 ustawy p.p.s.a. Z tych względów i na podstawie art. 184 cyt. ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną z powodu braku usprawiedliwionych podstaw.