II SA/Wa 1819/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędziowie WSA Adam Lipiński, Eugeniusz Wasilewski, Protokolant Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2010 r. sprawy ze skargi L.Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty ekwiwalentu pieniężnego z tytułu niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego – oddala skargę – Komendant Wojewódzki Policji w W. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2008 r. zwolnił L. Z. ze służby w Policji z dniem [...] grudnia 2008 r. Po rozpoznaniu odwołania od przedmiotowego rozkazu Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. zmienił datę zwolnienia funkcjonariusza ze służby na dzień [...] stycznia 2009 r, w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz. L. Z. wnioskiem z dnia [...] lutego 2009 r. złożył do Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. wniosek o wypłatę ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy za 313 dni. Komendant Wojewódzki Policji w W. decyzją z dnia [...] maja 2009 r., na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b i art. 107 ust. 1 w związku z art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), odmówił wypłaty ekwiwalentu pieniężnego z tytułu niewykorzystanych urlopów wypoczynkowych, wskazując, że w związku ze zwolnieniem ze służby wypłacono mu już ekwiwalent pieniężny za 117 dni niewykorzystanych urlopów wypoczynkowych i dodatkowych wypłaconych w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym za każdy dzień, łącznie w kwocie [...] zł brutto. W rozbiciu na trzy kolejne lata uwzględniono do wypłaty: 26 dni urlopu wypoczynkowego i 13 dni urlopu dodatkowego za rok zwolnienia ze służby, tj. 2009 r. oraz analogicznie za lata 2008 i 2007, łącznie 117 dni. Wyjaśniono, że w okresie od 2004 - 2006 z racji zawieszenia w czynnościach służbowych nie można było funkcjonariuszowi udzielić urlopu, stosownie do § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie urlopów policjantów (Dz. U. Nr 81, poz. 740 ze zm.) i w związku z tym, że po ustaniu okresu zawieszenia, policjant został zwolniony z wykonywania zajęć służbowych (§ 6 ust. 1 tego rozporządzenia). Wobec powyższego przyjęto, że w związku ze zwolnieniem ze służby funkcjonariuszowi wypłacono wszelkie należne świadczenia finansowe, w szczególności ekwiwalent pieniężny za urlop za 117 dni, stosownie do art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Organ stwierdził, że nie ma podstaw do wypłaty mu ekwiwalentu za lata poprzedzające rok 2007 r., ponieważ prawo do ekwiwalentu uległo przedawnieniu, stosownie do art. 107 ust. 1 ustawy o Policji. Po rozpoznaniu odwołania Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] maja 2009 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., w związku z art. 127 § 2 k.p.a. Organ w uzasadnieniu podzielił argumentację przyjętą przez organ I Instancji z wyjątkiem zasadności powołania się na przepis art. 107 ust. 1 ustawy o Policji. Wskazany przepis nie mógł mieć bowiem zastosowania, ponieważ odwołującemu się nie przysługują roszczenia do wypłaty ekwiwalentu z tytułu niewykorzystanego urlopu w wyższej wysokości niż wypłacone, co oznacza, że należność ta nie mogła ulec przedawnieniu. Jednakże, zdaniem organu odwoławczego, fakt ten nie miał wpływu na wynik sprawy. W skardze do Sądu L. Z. wniósł o uchylenie decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. w zakresie odmowy przyznania mu wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop za lata 2004 – 2006 oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wnoszący skargę zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: • art. 42 ust. 6 w związku z art. 82 ust. 3 ustawy o Policji, • przepisów § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz. U. Nr 120, poz. 1029), • art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. Podniósł, że w dniu [...] sierpnia 2008 r., po upływie zwolnienia od zajęć służbowych przez okres od [...] sierpnia 2007 r. do [...] sierpnia 2008 r., po wcześniejszym uchyleniu przez Komendanta Miejskiego Policji w J. rozkazem z dnia [...] sierpnia 2007 r. rozkazu o zawieszeniu go w czynnościach służbowych, stawił się do służby i zgłosił gotowość jej podjęcia oraz złożył raport o wykorzystanie zaległych urlopów. Został dopuszczony do służby i służbę rozpoczął. Uzyskał więc prawo do urlopu wypoczynkowego za lata, w których był zawieszony w czynnościach i w związku z tym po zwolnieniu ze służby może skutecznie domagać się wypłaty ekwiwalentu pieniężnego z tytułu jego niewykorzystania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powołując się na argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Rozpatrywana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ wydane w sprawie decyzje znajdują uzasadnienie w przepisie art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, zastosowanym jako podstawa materialnoprawna decyzji odmawiającej przyznania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za lata poprzedzające rok 2007. Zgodnie z powołanym przepisem, policjant zwolniony ze służby otrzymuje ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe oraz za niewykorzystany czas wolny od służby przyznany na podstawie art. 33 ust. 3, nie więcej jednak niż za ostatnie 3 lata kalendarzowe. Prawo do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe powstaje z dniem rozwiązania stosunku służbowego. Od tego dnia rozpoczyna się obliczanie niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego i dodatkowego, za który przysługuje ekwiwalent. Skoro urlop wypoczynkowy policjantowi przysługuje, stosownie do art. 82 powoływanej ustawy, corocznie, to na ustawowe trzy lata kalendarzowe, za które będzie przysługiwała mu ta należność składa się urlop niewykorzystany w roku zwolnienia ze służby oraz w dwóch kolejnych poprzedzających go latach. Skarżący został zwolniony ze służby z dniem [...] stycznia 2009 r., zatem ostatnimi trzema latami kalendarzowymi, o których mowa w przepisie art. 114 ust. 1 pkt 2 będzie rok 2009, 2008 i 2007. Nie jest kwestionowane, że za te lata skarżącemu został wypłacony ekwiwalent. Należy podzielić stanowisko organu II instancji, że Komendant Wojewódzki Policji w W. nieprawidłowo wskazał w podstawie rozstrzygnięcia art. 107 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Przepis art. 114 ust. 1 pkt 2 tej ustawy jest przepisem odmiennie regulującym kwestie wymagalności ekwiwalentu za zaległy urlop, niż to wynika z przepisu art. 107 ust. 1, ustanawiającego generalną zasadę przedawnienia roszczeń z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych. Takie rozwiązanie legislacyjne oznacza, że przepis art. 114 ust. 1 pkt 2 jest przepisem lex specjalis wobec art. 107 ust. 1 ustawy o Policji. Zatem, ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy nie należy się za cały niewykorzystany urlop wypoczynkowy przysługujący funkcjonariuszowi do dnia zwolnienia ze służby lecz za urlop niewykorzystany w ściśle oznaczonym przedziale czasowym. Regulacja ta nie czyni żadnych wyjątków od tej reguły, a zatem obiektywne przyczyny braku możliwości wykorzystania urlopów zaległych sprzed trzech ostatnich lat kalendarzowych nie mają wpływu na wysokość wypłacanego ekwiwalentu. Wskazane naruszenie przez organ I instancji prawa materialnego, tj. art. 107 ust. 1 ustawy Policji, nie miało wpływu na wynik sprawy, a tylko takie naruszenie prawa materialnego, stosownie do normy zawartej w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), może skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji. Ponadto, jeśli chodzi o żądanie zwrotu kosztów postępowania, to należy stwierdzić, że zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącemu od organu w wypadku uwzględnienia skargi oraz w sytuacji określonej w art. 201 powołanej ostatnio ustawy, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca.