I OSK 1883/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch, Sędzia NSA Ewa Dzbeńska, Sędzia del. NSA Roman Ciąglewicz (spr.), Protokolant asyst. sędz. Anna Pośpiech-Kłak, po rozpoznaniu w dniu 27 października 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 lutego 2010 r. sygn. akt III SAB/Lu 19/09 w sprawie ze skargi A. B. na bezczynność Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Z. w przedmiocie wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 18 lutego 2010 r. 2010 r., sygn. akt III SAB/Lu 19/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, oddalił skargę A. B. na bezczynność Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Z. w przedmiocie wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy. W dniu [...] marca 2009 r. skarżący złożył wniosek o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności skierował do skarżącego w dniu [...] marca 2009 r. zawiadomienie o wyznaczeniu terminu posiedzenia zespołu orzekającego na dzień [...] kwietnia 2009 r., z zaznaczeniem obowiązku obecności i pouczeniem o konieczności usprawiedliwienia ewentualnego niestawiennictwa oraz o konsekwencjach braku usprawiedliwienia. W dniu [...] kwietnia 2009 r., za pośrednictwem żony, skarżący poinformował na piśmie organ, że nie będzie mógł się stawić na posiedzeniu w wyznaczonym terminie. Kolejnym zawiadomieniem, noszącym datę [...] kwietnia 2009 r., a doręczonym skarżącemu za potwierdzeniem odbioru w dniu [...] kwietnia 2009 r., skarżący został zawiadomiony o nowym terminie posiedzenia zespołu orzekającego, w dniu [...] maja 2009 r. W związku z tym, iż skarżący nie stawił się na posiedzeniu w dniu [...] maja 2009 r., a w terminie 14 dni nie przedstawił usprawiedliwienia swojej nieobecności, organ pismem z dnia [...] maja 2009 r. zawiadomił skarżącego o pozostawieniu jego wniosku bez rozpoznania. Skarżący złożył, w dniu [...] kwietnia 2009 r., zażalenie do Wojewody L. – Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności na bezczynność w zakresie rozpoznania jego wniosku. Pismem z dnia [...] maja 2009 r., organ wyższego stopnia poinformował o braku podstaw do stwierdzenia bezczynności Powiatowego Zespołu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący podniósł zarzuty: - naruszenia § 7 ust. 3, 5 i 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz.U. Nr 139, poz. 1328, ze zm.) przez nieterminowe zawiadamianie o posiedzeniu składu orzekającego, - bezczynności organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z zachowaniem procedur określonych w § 8 ust. 3 lub § 10 ww. rozporządzenia, - bezzasadne żądanie obecności na posiedzeniu zespołu orzekającego, - nierespektowanie zaświadczenia lekarskiego z [...] marca 2009 r., z którego wynikało, że skarżący jest trwale niezdolny do odbycia podróży w związku z przewlekłą ograniczającą możliwość poruszania się chorobą, celem udziału w posiedzeniu zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności. W uzasadnieniu skarżący podniósł m. in., iż w sytuacji przedstawienia zaświadczenia lekarskiego, z którego wynikała niezdolność skarżącego do odbycia podróży celem stawienia się na posiedzenie zespołu orzekającego, organ powinien rozpatrzyć wniosek w sposób określony w § 8 ust. 3 lub § 10 rozporządzenia w sprawie orzekania o niepełnosprawności (...), czyli zaocznie lub w miejscu przebywania chorego. Ponadto skarżący podniósł, iż zawiadomienie o posiedzeniu zespołu wyznaczonym na dzień [...] maja 2009 r. otrzymał w dniu [...] kwietnia 2009 r., a więc na 13 dni przed posiedzeniem, co stanowiło naruszenie § 7 ust. 3 ww. rozporządzenia. Skarżący oświadczył także, iż nie mógł przedstawić usprawiedliwienia swojej nieobecności na 14 dni przed posiedzeniem składu orzekającego, skoro zawiadomienia otrzymywał w krótszych terminach. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Z. wniósł o oddalenie skargi. Podniósł, iż z opisu choroby zawartego w zaświadczeniu lekarskim, na które powołuje się skarżący, nie wynika, aby nie mógł on się stawić na posiedzenie składu orzekającego. Schorzenie prawego kolana nie jest chorobą uniemożliwiającą osobiste stawiennictwo. Ponadto, we wniosku o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności skarżący oświadczył, iż może osobiście przybyć na posiedzenie. O możliwości osobistego stawiennictwa świadczą, zdaniem organu, także cele wydania orzeczenia w postaci m. in. odpowiedniego zatrudnienia i odbycia szkolenia. Ponadto, w piśmie z [...] kwietnia 2009 r. skarżący usprawiedliwił swoją nieobecność przeszkodą o charakterze tymczasowym – zapaleniem rogówki. W tym stanie rzeczy nie zachodziły podstawy do przeprowadzenia badania w miejscu pobytu osoby ubiegającej się o orzeczenie, z powodu długotrwałej i nie rokującej poprawy choroby uniemożliwiającej osobiste stawiennictwo. Nie było również możliwości wydania orzeczenia bez przeprowadzenia badania, gdyż posiadana przez Zespół dokumentacja medyczna była niewystarczająca do wydania oceny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności należy odniósł się do kwestii dopuszczalności rozpatrzenia niniejszej skargi. Zauważył, że sądy administracyjne sprawując kontrolę legalności działalności administracji publicznej orzekają również w sprawach skarg na bezczynność organów (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.). Kontrola sądu administracyjnego jest jednak wyłączona w sytuacji, gdy przepisy szczególne przewidują inny tryb zaskarżania aktów i czynności (bezczynności) organów administracji publicznej – w szczególności poprzez wniesienie powództwa do sądu powszechnego. Kwestie orzekania o stopniu niepełnosprawności oraz o wskazaniach do ulg i uprawnień na rzecz osób niepełnosprawnych regulują przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2008 r. Nr 14, poz. 92 ze zm.). Ustawa ta wprowadza dwuinstancyjny model orzekania o niepełnosprawności: powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności - jako pierwsza instancja oraz wojewódzkie zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności - jako druga instancja. Należy także zwrócić uwagę na art. 6c ust. 8 ustawy o rehabilitacji, w świetle którego od orzeczenia wojewódzkiego zespołu przysługuje odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych w terminie 30 dni od dnia doręczenia orzeczenia. W związku z tym, nie ma wątpliwości, że art. 6c ust. 8 jest przepisem szczególnym, wyłączającym kontrolę sądu administracyjnego nad orzeczeniami wojewódzkich zespołów orzekania do spraw niepełnosprawności. Należy jednak, zdaniem Sądu, zwrócić uwagę na art. 66 ustawy o rehabilitacji, zgodnie z którym w sprawach nieunormowanych przepisami ustawy stosuje się m. in. Kodeks postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż problem zaskarżania orzeczeń procesowych, nie stanowiących merytorycznego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, wydawanych w toku postępowania prowadzonego przez zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności był przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w uchwale z 8 listopada 1999 r. (OPS 12/99; ONSA 2/2000, poz. 47). W tezie tej uchwały NSA stwierdził, iż na postanowienie Krajowego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności stwierdzające uchybienie terminu wniesienia odwołania (art. 134 k.p.a. w zw. z art. 66 ustawy o rehabilitacji) przysługuje skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Istotne, według Sądu pierwszej instancji, dla niniejszej sprawy wywody znajdują się w uzasadnieniu cytowanej uchwały. NSA stwierdził m. in. iż "powołane wyżej przepisy ustawy i rozporządzenia stosuje się do wydania aktu administracyjnego będącego orzeczeniem w przedmiocie niepełnosprawności, to jest orzeczeniem, które odnosi się do kwestii zakwalifikowania określonej osoby do jednego z trzech stopni niepełnosprawności lub odmowy zaliczenia do stopnia niepełnosprawności. Chodzi tu więc o akt, który może być uznany wprost za decyzję administracyjną albo co najmniej za mający charakter decyzji administracyjnej. Nie obejmuje to natomiast postanowień "procesowych", wydawanych w toku postępowania na podstawie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego". W świetle powyższych poglądów, w ocenie Sądu pierwszej instancji, dopuszczalna jest skarga do sądu administracyjnego również na bezczynność zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności w zakresie rozpoznawania wniosków. Inna droga zaskarżenia, wskazana w art. 6c ust. 8 ustawy o rehabilitacji dotyczy tylko orzeczeń merytorycznych zespołów, tzn. ustalających lub odmawiających ustalenia stopnia niepełnosprawności i wskazań do ulg i uprawnień. Przechodząc do merytorycznej oceny skargi Sąd stwierdził, iż Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Z. nie dopuścił się naruszającej prawo bezczynności przy rozpatrywaniu wniosku skarżącego. Istota zarzutów skarżącego sprowadza się do dwóch zasadniczych kwestii: organ naruszył przepisy dotyczące zawiadamiania o terminie posiedzenia składu orzekającego, a ponadto bezprawnie nie skorzystał z możliwości wydania orzeczenia bez konieczności udziału wnioskodawcy. Analizując zarzuty Sąd stwierdził, że zasady zawiadamiania o terminach posiedzeń składów orzekających reguluje § 7 rozporządzenia w sprawie orzekania o niepełnosprawności (...). Przepis ten uległ w ostatnim czasie zmianie, jednakże w niniejszej sprawie miarodajny jest stan prawny obowiązujący w okresie prowadzenia postępowania w sprawie wniosku skarżącego. Zgodnie z § 7 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia, w brzmieniu obowiązującym w tym czasie, o terminie rozpatrzenia wniosku należy zawiadomić osobę zainteresowaną lub jej przedstawiciela ustawowego, nie później niż 14 dni przed dniem jego rozpatrzenia. Ponieważ posiedzenie składu w pierwszym wyznaczonym terminie – w dniu 6 kwietnia 2009 r. nie odbyło się z uwagi na złożenie przez skarżącego usprawiedliwienia jego nieobecności przed terminem posiedzenia, kwestie prawidłowości zawiadomienia w tym przypadku nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Zawiadomienie o drugim posiedzeniu, wyznaczonym na dzień [...] maja 2009 r. nosi datę [...] kwietnia 2009 r. i w tym też dniu zostało wysłane, o czym świadczy stempel urzędu pocztowego na potwierdzeniu odbioru pisma w aktach administracyjnych. Zawiadomienie zostało zatem wysłane na 17 dni przed planowanym posiedzeniem, jednak skarżący odebrał przesyłkę pocztową dopiero w dniu [...] kwietnia, a zatem na 13 dni przed terminem. Treść § 7 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia nie daje jednoznacznej odpowiedzi, czy wskazany w nim termin należy rozumieć jako termin wysłania zawiadomienia, czy jego doręczenia wnioskodawcy. Przy niejasności wyników wykładni językowej konieczne jest odwołanie się do wykładni celowościowej, która wydaje się sugerować, iż określony w § 7 ust. 3 ww. rozporządzenia termin należy rozumieć jako termin otrzymania przez wnioskodawcę zawiadomienia. Celem tego przepisu jest zapewnienie ubiegającemu się o orzeczenie odpowiedniego czasu na przygotowanie się do posiedzenia, np. poprzez zgromadzenie dokumentacji medycznej, ułożenie spraw życiowych (kwestie urlopu, ewentualnego zapewnienia pomocy innej osoby). Te argumenty wskazują na konieczność przyjęcia, iż organ powinien tak zaplanować termin posiedzenia, aby uwzględniając czas konieczny na doręczenie korespondencji zachowany był 14-dniowy okres czasu pomiędzy doręczeniem zawiadomienia a terminem posiedzenia. Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności naruszył więc określone w art. 7 ust. 3 rozporządzenia zasady zawiadamiania o posiedzeniach składu orzekającego. Zaistniałe uchybienie, zdaniem Sądu, nie oznacza jednak przyjęcia, że organ dopuścił się bezprawnej bezczynności przy rozpoznawaniu wniosku skarżącego. Należy podkreślić, że uchybienie terminu było niewielkie, zaledwie jednodniowe i skarżący miał wystarczająco dużo czasu zarówno na przygotowanie się do uczestnictwa w posiedzeniu, jak i na ewentualny wniosek o jego przesunięcie w razie usprawiedliwionej przeszkody. Tymczasem skarżący ani nie stawił się na posiedzeniu, ani w terminie 14 dni od jego daty nie skontaktował się w żaden sposób z organem w celu usprawiedliwienia swego niestawiennictwa. W tej sytuacji zasadnie organ przyjął, iż są podstawy do zastosowania § 7 ust. 5 rozporządzenia i pozostawienia sprawy bez rozpoznania. Za chybioną Sąd uznał argumentację skarżącego, jakoby miał on złożyć usprawiedliwienie swojego niestawiennictwa na posiedzeniu na 14 dni przed planowanym posiedzeniem. Treść pouczenia zawartego w zawiadomieniu, opierająca się na § 7 ust. 6 rozporządzenia jest jasna i jednoznaczna: usprawiedliwienie należy przedłożyć w terminie 14 dni od dnia wyznaczonego posiedzenia, na którym nie stawił się wnioskodawca. Nie znajdują także uzasadnienia zarzuty skarżącego, iż bezzasadnie był on wzywany do osobistego stawiennictwa na posiedzeniu składu orzekającego w sytuacji, gdy można było w jego sprawie zastosować przepisy pozwalające na orzekanie bez stawiennictwa wnioskodawcy. . Rozporządzenie wprowadza dwa wyjątki od zasady orzekania na podstawie badania przy bezpośrednim stawiennictwie wnioskodawcy na posiedzeniu składu. Po pierwsze – zgodnie z § 8 ust. 3 rozporządzenia jeżeli osoba zainteresowana lub dziecko nie mogą uczestniczyć w posiedzeniu składu orzekającego z powodu długotrwałej i nierokującej poprawy choroby, uniemożliwiającej osobiste stawiennictwo, potwierdzonej zaświadczeniem lekarskim, badanie, o którym mowa w ust. 1, przeprowadza się w miejscu pobytu tej osoby lub dziecka. Po drugie, zgodnie z ust. 4 cytowanego przepisu w przypadku gdy lekarz - przewodniczący składu orzekającego uzna posiadaną dokumentację medyczną za wystarczającą do wydania oceny stanu zdrowia, może być ona wydana bez badania. W ocenie Sądu pierwszej instancji, organ zasadnie uznał, że nie zachodzą przesłanki do zastosowania jednego z tych przepisów. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] marca 2009 r. nie wynika, aby schorzenie skarżącego, choć niewątpliwie utrudniające poruszanie się było tego rodzaju, że bezwzględnie uniemożliwiało stawiennictwo przed składem orzekającym. Odnośnie wydania orzeczenia wyłącznie na podstawie dokumentacji medycznej, na podstawie § 7 ust. 4 rozporządzenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że wyłączna ocena możliwości zastosowania tego przepisu leży w gestii lekarza – przewodniczącego składu orzekającego, a sąd administracyjny nie ma należytej wiedzy aby oceniać, czy zgromadzona dokumentacja jest wystarczająca do oceny stanu zdrowia wnioskodawcy, czy też jednak konieczne jest przeprowadzenie badania przez skład orzekający. Sąd zauważył, iż pismem z dnia [...] kwietnia 2009 r., które skarżący otrzymał wraz z zawiadomieniem o terminie posiedzenia komisji został poinformowany, iż skład orzekający w dniu [...] marca 2009 r. nie mógł wydać orzeczenia w trybie zaocznym, gdyż dla oceny stanu zdrowia zainteresowanego niezbędna jest jeszcze dodatkowa dokumentacja medyczna, którą organ w tym piśmie wymienił z prośbą o jej dostarczenie. Dokumentacji medycznej o którą prosił organ, skarżący nie złożył . Niezależnie od argumentów podniesionych w skardze sąd administracyjny zobowiązany jest z urzędu do dokonania kompleksowej oceny postępowania organu w sprawie (art. 134 p.p.s.a.). Sąd nie dostrzegł jednak żadnych innych uchybień, które mogłyby świadczyć, że doszło do bezprawnej bezczynności Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności. W skardze kasacyjnej A. B. zaskarżył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania: art. 149 i art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi na bezczynność organu i oddalenie skargi w miejsce jej uwzględnienia oraz wydania orzeczenia zgodnie z dyspozycją normy zawartej w art. 149 P.p.s.a., pomimo tego, iż organ administracji pozostawał w bezczynności, skoro zgodnie z § 7 ust.3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz. U. Nr 139, poz.1328 ze zm.), organ winien był zawiadomić skarżącego o terminie posiedzenia na 14 dni przed terminem tego posiedzenia, a uczynił to na 13 dni przed wyznaczonym terminem. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podkreślił, że skutkiem uchybienia było pozostawienie sprawy bez rozpoznania. Oznaczało to faktyczne zakończenie sprawy z negatywnym wynikiem dla skarżącego. Stwarzało to konieczność składania kolejnego wniosku przez stronę i spowodowało odwleczenie uzyskania stosownego orzeczenia. Tym samym Sąd winien był uznać, że miała miejsce bezprawna bezczynność organu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przepis art. 183 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a. W szczególności odnotować trzeba trafność stanowiska Sądu pierwszej instancji, według którego w odniesieniu do bezczynności organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności, na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. uzasadnienie uchwały NSA z dnia 8 listopada 1999 r., sygn. akt OPS 12/99, ONSA 2000/2/47). Nie ma zatem podstaw do kwestionowania dopuszczalności drogi sądowej (art. 183 § 2 pkt 1 P.p.s.a.). Należy zatem ograniczyć się do zarzutów wyartykułowanych w podstawie skargi kasacyjnej. Sąd pierwszej instancji nie naruszył przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Trafnie zastosował art. 151 P.p.s.a., prawidłowo przyjmując, że nie ma podstaw do zastosowania dyspozycji art. 149 P.p.s.a. Bezczynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednak mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (patrz: Tadeusz Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", LexisNexis 2005, s. 86). Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Z. podjął czynności procesowe, ale nie zakończył postępowania wydaniem orzeczenia. W postępowaniu sądowym należało więc ocenić, czy zawiadomienie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania wyczerpało obowiązki procesowe Zespołu, czy też spełnione są przesłanki bezczynności organu (por. postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 2008 r., sygn. akt I GSK 485/07, niepublikowane, treść [w:] System Informacji Prawnej LEX nr 469747). W tym zakresie nie budzi wątpliwości podstawa prawna pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W myśl § 7 ust.5 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz. U. Nr 139, poz.1328), w brzmieniu obowiązującym w trakcie rozpoznawania wniosku skarżącego, niestawienie się osób, o których mowa w ust.3, w wyznaczonym terminie na posiedzeniu o wydanie orzeczenia powoduje pozostawienie sprawy bez rozpoznania. O ile więc pozostawienie sprawy bez rozpoznania nastąpiło w warunkach wskazanych w rozporządzeniu, nie można organowi postawić zarzutu bezczynności. Z uwagi na związanie podstawami kasacji należy ograniczyć dalsze rozważania do kwestii, czy organ uprawniony jest do pozostawienia sprawy bez rozpoznania, gdy zawiadomienie wnioskodawcy o terminie rozpatrzenia wniosku miało miejsce później, niż 14 dni przed dniem rozpatrzenia wniosku – termin ten jest określony w § 7 ust.3 w/w rozporządzenia. W związku z tym zauważyć trzeba, że uchybienie terminowi wskazanemu w § 7 ust.3 jest naruszeniem przepisu postępowania, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Mimo, że Sąd pierwszej instancji nie rozpoznawał skargi na decyzję lub postanowienie, to rozważane naruszenie miało miejsce w trakcie postępowania administracyjnego i jego znaczenie powinno być oceniane w kontekście wpływu na wynik sprawy. W sprawie o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności o wpływie omawianego uchybienia na wynik sprawy można mówić, gdy opóźnienie w zawiadomieniu o terminie rozpatrzenia wniosku uniemożliwiło lub utrudniło wnioskodawcy stawienie się w wyznaczonym terminie na posiedzenie. Dodatkowa gwarancją dla wnioskodawcy w tym zakresie jest przepis § 7 ust.6 w/w rozporządzenia, umożliwiający usprawiedliwienie niestawiennictwa w terminie 14 dni od dnia posiedzenia. Jeśli zatem wnioskodawca, zawiadomiony z uchybieniem terminu określonego w § 7 ust.3, nie podejmuje prób wykazania, że nie będzie w stanie stawić się na posiedzenie, a następnie nie usprawiedliwia niestawiennictwa w terminie 14 dni, organ jest uprawniony do oceny, że naruszenie § 7 ust.3 nie miało wpływu na możliwość stawienia się wnioskodawcy na posiedzenie. W konsekwencji organ mógł przyjąć, że zaistniały podstawy do pozostawienia sprawy bez rozpoznania. Sąd pierwszej instancji mógł więc ocenić, że naruszenie w zakresie zawiadomienia o terminie posiedzenia nie miało wpływu na wynik sprawy. Wynik ten, czyli pozostawienie bez rozpoznania był efektem nieusprawiedliwionego niestawienia się wnioskodawcy na posiedzenie Zespołu, a nie jednodniowego uchybienia w terminie zawiadomienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł więc uwzględnić zarzutu bezczynności Zespołu. W tych warunkach Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. ----------------------- 9