II GSK 642/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Tadeusz Cysek po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. – K. GmbH & Co. K. w H., N. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 22 lutego 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 168/10 w sprawie ze skargi S. – K. GmbH & Co. K. w H., N. na decyzję Ministra Zdrowia z dnia [...] sierpnia 2009 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy przedłużenia okresu ważności pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie; 2. oddalić wniosek o zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 22 lutego 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 168/10, odrzucił skargę S. – K. GmbH & C. K. w H., N. na decyzję Ministra Zdrowia z dnia [...] sierpnia 2009 r., Nr [...], w przedmiocie odmowy przedłużenia okresu ważności pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w myśl § 2 ust. 2 pkt 20 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.; dalej: rozporządzenie z dnia 16 grudnia 2003 r.) wpis stały w sprawach skarg, dotyczących m.in. pozwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie produkcji i obrotu hurtowego środkami farmaceutycznymi wynosi 3.000 złotych. Sąd I instancji uznał, że skarga na decyzję dotyczącą dopuszczenia do obrotu produktu leczniczego podlega opłacie określonej w § 2 ust. 2 pkt 20 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. Wobec uiszczenia przez skarżącą - reprezentowaną przez radcę prawnego -wpisu stałego od skargi w wysokości 200 zł zamiast w wysokości 3000 zł - Sąd I instancji na podstawie art. 221 p.p.s.a. odrzucił skargę. S. – K. GmbH & C. K. w H., N. wniosła skargę kasacyjną od powyższego postanowienia, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenia od strony przeciwnej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, oraz rozpoznania sprawy na rozprawie w składzie trzech sędziów. Ponadto wniosła o skierowanie sprawy do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów, w przypadku wyłonienia się zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w związku z § 2 ust. 2 pkt 20 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r., polegające na uznaniu, że wniesiona przez skarżącą skarga jest sprawą dotyczącą koncesji, zezwoleń lub pozwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie produkcji i obrotu hurtowego środkami farmaceutycznymi, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skarżąca spółka wskazała, że pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego potwierdza spełnienie przez konkretny produkt leczniczy wymogów stawianych przepisami prawa. Zdaniem Spółki, odróżnić należy uprawnienie do wprowadzenia na teren kraju określonego produktu leczniczego od uprawnienia do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie obrotu hurtowego bądź detalicznego środkami farmaceutycznymi, która wymaga zezwolenia Głównego Inspektora Farmaceutycznego. Skarżąca spółka podkreśliła, że inny jest zakres zastosowania i charakter zezwolenia wydanego przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego, a inny pozwolenia Ministra Zdrowia. W pierwszym przypadku podmiot uzyskuje zgodę na prowadzenie działalności gospodarczej, a w drugim organ potwierdza spełnienie przez konkretny produkt leczniczy wymogów stawianych przez przepisy prawa. Strona wnosząca skargę kasacyjną zauważyła również, że podmiot wnoszący o wydanie pozwolenia na dopuszczenie produktu leczniczego do obrotu, nie musi posiadać zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu produktami farmaceutycznymi. W ocenia autora skargi kasacyjnej wpis w wysokości 3000 zł jest należny, zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 20 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r., od skarg dotyczących zezwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie produkcji i obrotu hurtowego środkami farmaceutycznymi, czyli zezwoleń wydawanych na podstawie art. 38 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 – Prawo farmaceutyczne (tekst jednolity: Dz. U. z 2008 r., Nr 45, poz. 271 ze zm., dalej: Prawo farmaceutyczne), nie zaś pozwoleń na dopuszczenie do obrotu konkretnego surowca farmaceutycznego. Według skarżącej wpis od skargi powinien być uiszczony w wysokości 200 zł., a więc na podstawie § 2 ust. 6 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. W myśl art. 220 § 1 p.p.s.a., Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Pismem, które podlega opłacie jest między innymi skarga. W wypadku gdy od skargi nie zostanie uiszczona należna opłata, przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby uiścił opłatę w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. Zgodnie zaś z art. 221 p.p.s.a. obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Zaskarżonym postanowieniem Sąd I instancji odrzucił skargę wniesioną przez pełnomocnika skarżącej – radcę prawnego i opłaconą wpisem w wysokości 200 zł. Sąd I instancji wskazał, że skarga nie została opłacona prawidłowo tj. w wysokości wskazanej w § 2 ust. 2 pkt 20 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. Powołany przepis określa wpis należny w sprawach skarg dotyczących zezwoleń lub pozwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie produkcji i obrotu hurtowego środkami farmaceutycznymi. W tym stanie sprawy należało rozważyć, czy skarga na decyzję Ministra Zdrowia w przedmiocie odmowy przedłużenia okresu ważności pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego dotyczy zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie produkcji i obrotu hurtowego środkami farmaceutycznymi. Stosownie do art. 75 ust. 1 pkt 17 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807 ze zm.) podejmowanie i wykonywanie działalności w zakresie produkcji i obrotu hurtowego środkami farmaceutycznymi wymaga uzyskania zezwolenia w zakresie określonym w ustawie z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (tekst jednolity: Dz. U. z 2008 r., Nr 45, poz. 271 ze zm., dalej: Prawo farmaceutyczne). Powołana ustawa, regulując kwestie związane z wytwarzaniem i obrotem produktami leczniczymi, wymaga dla podejmowania działalności polegającej na wytwarzaniu produktów leczniczych zezwolenia na wytwarzanie (art. 38 ust. 1 Prawa farmaceutycznego), a dla działalności polegającej na imporcie tych produktów - zezwolenia na import (art. 38 ust. 1a Prawa farmaceutycznego). Zezwolenie jest również konieczne dla podjęcia działalności gospodarczej w zakresie obrotu hurtowego produktami leczniczymi, zastrzeżonego dla hurtowni farmaceutycznych, składów celnych i konsygnacyjnych produktów leczniczych (art. 72 Prawa farmaceutycznego). W obu przypadkach organem właściwym do wydania pozwoleń jest Główny Inspektor Farmaceutyczny, a adresatem tych decyzji jest podmiot wyrażający wolę prowadzenia tego rodzaju działalności. W rozpoznawanej sprawie skarga nie dotyczy zezwolenia na produkcję lub obrót hurtowy środkami farmaceutycznymi, lecz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu konkretnego farmaceutyku. Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 26 Prawa farmaceutycznego "pozwoleniem na dopuszczenie do obrotu - jest decyzja wydana przez uprawniony organ, potwierdzająca, że dany produkt leczniczy może być przedmiotem obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej". Decyzja tego rodzaju odnosi się zatem do kwestii dopuszczalności funkcjonowania w obrocie określonego farmaceutyku, a nie zagadnienia prowadzenia działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę. Organem uprawnionym, zgodnie z art. 7 ust. 2 Prawa farmaceutycznego – jest minister właściwy do spraw zdrowia. Z przytoczonej definicji ustawowej pozwolenia na dopuszczenie do obrotu wprost wynika, że nie jest to decyzja zezwalająca na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie wymienionym w § 2 ust. 2 pkt 20 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. W związku z tym określenie wpisu należnego od skargi na podstawie tego ostatnio wymienionego przepisu było nieuzasadnione. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wpis od skargi powinien być ustalony na podstawie § 2 ust. 6 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. w wysokości 200 zł. Skargę wniesioną przez radcę prawnego opłacono wpisem w wysokości 200 zł, a więc niezależnie od przyjętej przez stronę skarżącą podstawy jego określenia należało uznać, że uiszczono wpis od skargi w pełnej wysokości. W związku z prawidłowym opłaceniem skargi należało stwierdzić, że nie istniała podstawa do jej odrzucenia. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do przedstawienia, w trybie art. 187 § 1 p.p.s.a., sformułowanego w zażaleniu zagadnienia prawnego budzącego, zdaniem skarżącego, poważne wątpliwości do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów tego sądu. W świetle dotychczasowych rozważań należało stwierdzić, że omawiane zagadnienie nie budzi poważnych wątpliwości. Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie 185 p.p.s.a. w związku z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie. W skardze kasacyjnej zawarty został wniosek o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W tym miejscu należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07 (ONSAiWSA 2008, nr 3, poz. 42), wyjaśnił iż przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu I instancji kończące postępowanie w sprawie. Do wspomnianej kategorii postanowień należy niewątpliwie zaliczyć postanowienie o odrzuceniu skargi. Obowiązek respektowania przytoczonego stanowiska przez Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w tej sprawie, wynika z mocy ogólnie wiążącej uchwał (art. 269 § 1 p.p.s.a.).