II FZ 223/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Rudowski po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia F. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Po 74/10 oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi F. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 26 listopada 2009 r., Nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2001 r. postanawia: oddalić zażalenie. NSA/post.1 – postanowienie "ogólne" Postanowieniem z dnia 15 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Po 74/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił F. G. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 26 listopada 2008 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2001 r. W skardze na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. skarżący wniósł o wstrzymanie jej wykonania. Wskazując, że od czasu wszczęcia postępowania nasiliły się jego kłopoty zdrowotne wymagające leczenia u psychiatry. Natomiast żona skarżącego na skutek toczącego się postępowania doznała udaru mózgu. W ocenie strony wykonanie decyzji doprowadziłoby praktycznie do zaprzestania rehabilitacji jego żony i "popadnięcia jego rodziny na skraj ubóstwa". Sąd pierwszej instancji rozpoznając wniosek wskazał, że jego uzasadnienie jest ogólnikowe i nie wyjaśnia precyzyjnie, w jaki sposób wykonanie zaskarżonego aktu wpłynęłoby na sytuację osobistą i rodzinną skarżącego. Natomiast ze znajdującego się w aktach sprawy wniosku o przyznanie prawa pomocy i pism uzupełniających ten wniosek wynika, że skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną. Posiada mieszkanie o powierzchni 42 m2, nieruchomość rolną o powierzchni 0,450 ha, oszczędności w wysokości 20.000 zł oraz samochód osobowy marki Fiat Punto o wartości około 15.000 zł. Żona skarżącego posiada natomiast mieszkanie o powierzchni 36 m2. Skarżący z tytułu emerytury otrzymuje dochód w wysokości 2.343,83 zł brutto, żona zaś w wysokości 1.397,94 zł brutto. Sąd stwierdził, że na podstawie zawartych we wniosku ogólnikowych stwierdzeń dotyczących sytuacji skarżącego, a także na podstawie akt niniejszej sprawy, nie sposób uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zażalenie (nazwane błędnie skargą) od powyższego postanowienia złożył skarżący. Wskazując, że wpłacił do kasy Sądu kwotę 815 zł, która była wymagana i "należało druk PPF wyłączyć całkowicie ze sprawy". Następnie wskazał, że wnosi skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 26 listopada 2009 r. domagając się jej uchylenia w całości jako niemającej podstawy prawnej i umorzenie postępowania w sprawie oraz zwrot poniesionych kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przyznanie stronie skarżącej na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zw. dalej: p.p.s.a. ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Z tego względu sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności powinien kierować się jedynie przesłankami wyczerpująco określonymi w art. 61 § 3 p.p.s.a., którymi są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wyjaśnić należy, że w przepisie tym chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Obowiązek wykazania we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ciąży na stronie. Uzasadnienie tego wniosku powinno wskazywać konkretne zdarzenia, na podstawie których sąd będzie mógł wywieść, że wstrzymanie wykonania danego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do skarżącego. Nie wystarczy zatem samo powtórzenie treści przepisu zawartego w art. 61 § 3 p.p.s.a. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności uniemożliwia jego merytoryczną ocenę przez sąd administracyjny. Należy zaznaczyć, że orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma charakter fakultatywny, a więc sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w przypadku, gdy występują w sprawie przesłanki, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, skarżący w niniejszej sprawie powołał się jedynie na ogólnikowe twierdzenia dotyczące jego sytuacji osobistej i rodzinnej. Natomiast z akt sprawy i z twierdzeń wynikających z zażalenia nie wynika, aby przesłanki wstrzymania wykonania decyzji zachodziły. Należy więc zgodzić się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że w sprawie skarżący nie wykazał przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.