II SA/Wa 1904/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Adam Lipiński (spr.), Protokolant Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2010 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści: – oddala skargę. Minister Sportu i Turystyki postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt l i art. 127 § 3, w związku z art. 144 i art. 219 Kpa, po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy swoje poprzedzające postanowienie z dnia [...] września 2009 r., odmawiające wydania M. S. przez Ministra Sportu i Turystyki zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę. Powyższe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z dnia 21 sierpnia 2009 r. M. S., powołując się na art. 217 Kpa, wniósł o wydanie przez Ministra Sportu i Turystyki zaświadczenia o następującej treści: "Jako Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu, będący jednocześnie przełożonym pracowników Ministerstwa Sportu i Turystyki zaświadczam, co następuje: W świetle obowiązujących przed marcem 2009 r. w Polsce w tym zakresie przepisów prawa, zatrudniony w Departamencie [...] Ministerstwa Sportu i Turystyki członek korpusu służby cywilnej mający status "pracownika służby cywilnej", w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej miał prawo sprzedawać towary i usługi polskim związkom sportowym, a polskie związki sportowe miały prawo je w firmie "pracownika służby cywilnej " kupować. " Postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. Minister Sportu i Turystyki odmówił wydania zaświadczenia o powyższej treści, zaś rozpatrując zażalenie M. S., postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. utrzymał w mocy swoje poprzednie rozstrzygniecie. W ocenie organu brak jest podstawy prawnej do wydania zaświadczenia żądanej treści, albowiem nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 217 i art. 218 Kpa. Żądanie, z którym zainteresowany zwrócił się do organu, nie dotyczy prowadzonych przez Ministra Sportu i Turystyki rejestrów ani nie dotyczy innych danych, które znajdują się w posiadaniu organu. M. S. w istocie swojego wniosku domaga się od organu potwierdzenia dokonanej przez siebie interpretacji przepisów prawa regulujących status pracownika służby cywilnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, M. S. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Wskazywał na wadliwą interpretację przez organ przepisu art. 217 Kpa, twierdząc, iż wystąpił o potwierdzenie stanu prawnego, to jest konkretnych praw pracownika służby cywilnej, wynikających z przepisów prawa. Z tych względów Minister Sportu i Turystyki powinien wydać zaświadczenie żądanej przez niego treści. Zaznaczał, iż jako pracownik wygrał proces w sądzie pracy proces przeciwko swojemu pracodawcy – Ministerstwu Sportu i Turystyki. Organowi zarzucał także wadliwe pouczenie o sposobie odwołania od postanowienia z dnia [...] września 2009 r., gdyż jego zdaniem od tego postanowienia przysługiwał mu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy a nie zażalenie. W odpowiedzi na skargę, Minister Sportu i Turystyki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka, co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Badana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Po pierwsze należy skarżącemu wytłumaczyć, iż zaświadczenie wydawane w trybie przepisów 217 i 218 Kpa, nie jest oświadczeniem woli organu, ale zaświadczeniem potwierdzającym istnienie określonego faktu na podstawie posiadanych przez ten organ danych. Zatem w tej formie nie można domagać się wydania opinii prawnej, czy wykładni prawa stosowanej przez organ, albo oświadczenia woli organu w danym przedmiocie. Dlatego z uwagi na treść żądanego zaświadczenia, wniosek M. S. z dnia 21 sierpnia 2009 r. nie mieści się w administracyjnym trybie wydawania zaświadczeń, na który powołuje się skarżący. W istocie swojego wniosku domaga się on bowiem od organu potwierdzenia dokonanej przez siebie interpretacji przepisów prawa regulujących status pracownika służby cywilnej w zakreślonym przez siebie przedmiocie. Po drugie, na co trafnie wskazuje organ w uzasadnieniu swoich postanowień, wydawane w trybie przepisów Działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego zaświadczenie, aby spełniało wymagania dokumentu urzędowego – zgodnie z art. 76 Kpa – musi być wydane w przepisanej formie i w przedmiocie mieszczącym się w zakresie działania danego organu, a więc musi to być organ właściwy w danej materii rzeczowo i miejscowo. Nadto, co w niniejszej sprawie jest szczególnie istotne, zaświadczenie może dotyczyć jedynie danych znajdujących się w posiadaniu organu, znajdujących się w jego ewidencji, zbioru dokumentów lub zbioru danych utrwalanych innymi technikami. Zgodnie z treścią art. 217 § 2 pkt 1 i 2 Kpa zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W niniejszej sprawie brak jest przepisu prawa, który wymagałby od wnioskodawcy wykazania się zaświadczeniem o treści żądanej we wniosku, a także brak jest podstawy prawnej do wydania tego rodzaju zaświadczenia przez Ministra Sportu i Turystyki, albowiem nie zachodzi w przedmiotowej sprawie okoliczność wymieniona w art. 217 § 2 pkt 1 Kpa. Zgodnie natomiast z treścią art. 218 § 1 Kpa w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 Kpa, czyli w przypadkach, w których dana osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Zaświadczenie dotyczy danych organu znajdujących się w jego ewidencji, zbioru dokumentów lub zbioru danych utrwalanych innymi technikami. Jednakże w niniejszej sprawie sytuacja ta nie występuje. Skarżący nie wykazał także interesu prawnego uzasadniającego wydanie zaświadczenia żądanej treści. Odnośnie zarzutu wadliwego pouczenia o środkach zaskarżenia, zawartego w postanowieniu z dnia [...] września 2009 r. wystarczy wskazać na treść art. 219 Kpa, który wyraźnie stanowi, iż środkiem takim jest zażalenie. Nadto tryb wydawania zaświadczeń stanowi odrębne postępowanie w stosunku do postępowania zwykłego uregulowanego w przepisach Kpa. Zatem wnioskodawca został właściwe pouczony o trybie i terminie do wniesienia środka odwoławczego. W tym miejscu wyjaśnić należy, iż konsekwencją wyżej wskazanego przepisu jest to, że w trybie odwoławczym rozpatruje się zażalenie, a nie wniosek zainteresowanego o ponowne rozpatrzenie sprawy, jednakże, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, powyższe nie miało istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia Reasumując, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, żaden ze wskazanych przez skarżącego zarzutów skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Podjęte w niniejszej sprawie postanowienia są prawidłowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa podczas wydawania powyższych postanowień i dlatego na podstawie art. 151 w związku z art. 132 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.