I OSK 855/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) Sędziowie NSA Irena Kamińska del. NSA Jacek Hyla Protokolant asystent sędziego Andrzej Bieńkowski po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 lutego 2010 r. sygn. akt IV SA/Wr 516/09 w sprawie ze skargi J.J. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych postanawia: 1. odrzucić skargę kasacyjną; 2. zasądzić od J.J. na rzecz Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 24 lutego 2010 r. sygn. akt IV SA/Wr 516/09 po rozpoznaniu sprawy ze skargi J.J. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia [...] września 2009 r. nr [...], w przedmiocie zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych: I uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II uchylił rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w L. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia zawieszenia J.J. w czynnościach służbowych; III orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu decyzją z dnia [...] września 2009 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania starszego aspiranta J.J. utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w L. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...], wydany na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze. zm.) w sprawie zawieszenia go w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy od dnia 16 września 2009 r. do dnia 15 grudnia 2009 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że w dniu 4 czerwca 2008 r. Wydział XI Zamiejscowy Biura ds. Przestępczości Zorganizowanej Prokuratury Krajowej we Wrocławiu poinformował Komendanta Miejskiego Policji w L. o śledztwie prowadzonym przeciwko funkcjonariuszom pełniącym służbę w ww. komendzie – T.K. i J.J., podejrzanym o niedopełnienie obowiązków i utrudnianie postępowania przygotowawczego Prokuratury Rejonowej w L. w sprawie kradzieży elementów torów kolejowych oraz przyjęcia korzyści majątkowej w postaci pieniędzy w kwocie 3.000 zł w zamian za umorzenie wymienionego postępowania przygotowawczego, tj. o przestępstwo z art. 231 § 1 K.k. i art. 239 § 1 K.k. w związku z art. 11 § 2 K.k. Natomiast w dniu 6 czerwca 2008 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia Śródmieście zastosował wobec J.J. środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres do dnia 1 sierpnia 2008 r. W związku z powyższym, Komendant Miejski Policji w L.rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2008 nr [...] zawiesił J.J. w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy, tj. od dnia 5 czerwca 2008 r. do dnia 4 września 2008 r., a następnie rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...], przedłużył mu okres zawieszenia w czynnościach służbowych od dnia 5 września 2008 r. do czasu ukończenia postępowania karnego. Postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2008 r. prokurator Wydziału XI Zamiejscowego Biura ds. Przestępczości Zorganizowanej Prokuratury Krajowej we Wrocławiu, uchylił wobec J.J. środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania i jednocześnie zastosował wobec niego m. in. środek zapobiegawczy w postaci zakazu wykonywania czynności służbowych, który to środek zapobiegawczy został uchylony na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 28 kwietnia 2009 r. Przy czym, Komendant Miejski Policji w L. powziął wiadomość o zastosowaniu wobec policjanta w/w środka zapobiegawczego dopiero w dniu 19 maja 2009 r. W tej sytuacji, Komendant Miejski Policji w L. rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] na podstawie art. 39 ustawy o Policji i § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz. U. Nr 120, poz. 1029, dalej jako rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji), uchylił zawieszenie J.J. w czynnościach służbowych na 3 miesiące, a rozkazem personalnym nr [...] z tej samej daty, na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji zawiesił go w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy oraz nadał mu rygor natychmiastowej wykonalności. Od powyższego rozkazu personalnego nr [...] J.J. odwołał się do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W., który decyzją z dnia 10 lipca 2009 r. uchylił zaskarżony rozkaz w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Komendant Miejski Policji w L., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 1 i 2 cyt. rozporządzenia zawiesił J.J. w czynnościach służbowych od dnia 16 września 2009 r. do dnia 15 grudnia 2009 r. W odwołaniu od tego rozkazu personalnego J.J. zarzucił, iż narusza on art. 39 ust. 1 ustawy o Policji albowiem przepis ten nie stanowi podstawy prawnej do przedłużenia zawieszenia w czynnościach służbowych. Organ odwoławczy wyjaśnił, że podstawą prawną zaskarżonego rozkazu personalnego stanowił art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, a podstawą faktyczną przekazane w dniu 4 czerwca 2008 r. przez Prokuraturę informacje, iż przeciwko J.J. prowadzone jest postępowanie przygotowawcze, a obecnie postępowanie karne toczące się przed Sądem Rejonowym II Wydział Karny w L. Wskazał, że stosownie do treści art. 39 ust 3 ustawy o Policji w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego. Przepisy ustawy o Policji oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych nie wskazują szczegółowych okoliczności, które należy uwzględniać przy ocenie danej sprawy jako szczególnie uzasadnionego przypadku. W ocenie organu odwoławczego zarzuty podniesione przez odwołującego się są bezzasadne. Rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w L. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] został wydany na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji i ukształtował jego sytuacje prawną na okres 3 miesięcy. A zatem nie reguluje on zawieszenia go w czynnościach służbowych na okres dłuższy niż 3 miesiące. Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu stwierdził również, że organ pierwszej instancji dokonał wszechstronnej oceny okoliczności sprawy uwzględniając interes służby tożsamy z interesem społecznym. Podkreślił, iż służbę w Policji może pełnić tylko policjant o nieposzlakowanej opinii, a wszelkie jego niepraworządne działania, czy uzasadnione podejrzenie o takie działania muszą rodzić kroki zmierzające do odsunięcia go od wykonywania czynności służbowych. Wymogiem pełnienia służby przez policjanta jest darzenie go społecznym zaufaniem. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi J.J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Zaskarżonej decyzji zarzucił, iż narusza ona art. 39 ust. 1 i 3 ustawy o Policji poprzez błędne ich zastosowanie, gdyż na podstawie art. 39 ust. 1 tej ustawy organ podjął decyzję o przedłużeniu mu zawieszenia w czynnościach służbowych na okres dłuższy niż 3 miesiące, podczas, gdy przepis ten nie stanowi samodzielnej podstawy prawnej do takiego przedłużenia oraz na tym, że organ zastosował wobec niego zawieszenie w czynnościach służbowych przez okres łącznie dłuższy niż 3 miesiące. Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że w wyniku zawiadomienia o wszczęciu przeciwko skarżącemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego, Komendant Miejski Policji w L. rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2008 r., na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji zawiesił go w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy od dnia 5 czerwca 2008 r. do dnia 4 września 2008 r., a następnie rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2008 r., na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, przedłużył mu okres zawieszenia w czynnościach służbowych od dnia 5 września 2008 r. do czasu ukończenia postępowania karnego w jego sprawie. Przy czym, w związku z otrzymanym w dniu [...] maja 2009 r. postanowieniem Sądu Rejonowego w L. z dnia 28 kwietnia 2009 r. o uchyleniu wobec skarżącego środka zapobiegawczego w postaci zakazu wykonywania przez niego czynności służbowych nałożonego na mocy postanowienia Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej delegowanego do Prokuratury Krajowej z dnia 1 sierpnia 2008 r. w oparciu o 276 K.p.k., Komendant Miejski Policji w L. rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2009 r. na podstawie art. 39 ustawy o Policji i § 5 ust. 2 cyt. rozporządzenia z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonego postanowił o uchyleniu zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych z dniem otrzymania niniejszego rozkazu, a następnie rozkazem personalnym z tej samej daty zawiesił go w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy. W wyniku odwołania skarżącego od tego ostatniego rozkazu, decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia [...] lipca 2009 r. został on uchylony w całości, a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Po ponownym rozpatrzenia sprawy, Komendant Miejski Policji w L. rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2009 r. zawiesił skarżącego w czynnościach służbowych na 3 miesiące: od dnia 16 września 2009 r. do dnia 15 grudnia 2009 r. Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu decyzją z dnia 15 września 2009 r. zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. Zdaniem Sądu pierwszej instancji ocena prawidłowości postępowania organów policyjnych powinna być dokonana z uwzględnieniem wzajemnego stosunku zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych w oparciu o przepisy ustawy o Policji oraz zastosowania sankcji zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych na podstawie przepisów K.p.k. W tym miejscu odwołując się do treści art. 39 ust. 1 i 3 ustawy o Policji i art. 249 §1 K.p.k. oraz wskazując na odmienne cele jakim służą obie w/w instytucje podał, że stosowna norma kolizyjna zawarta jest w § 5 pkt 2 cyt. rozporządzenia z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych. Przepis ten stanowi, że organ, który w pierwszej instancji wydał decyzję o zawieszeniu w czynnościach służbowych, uchyla ją przed ukończeniem postępowania karnego w przypadku zastosowania wobec policjanta środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia go w czynnościach służbowych na podstawie kodeksu postępowania karnego. A zatem, jeżeli w postępowaniu karnym doszło do zastosowania środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, to wówczas decyzja organu o zawieszeniu w czynnościach służbowych podlega uchyleniu przez ten organ. Wskazane unormowanie § 5 ust. 2 cytowanego rozporządzenia nie wyjaśnia jednak czasowych i przedmiotowych okoliczności (przesłanek) przemawiających za zasadnością uchylenia decyzji o zawieszeniu policjanta w czynnościach służbowych, jak i nie określa skutków decyzji uchylającej rozkaz o zawieszeniu policjanta w związku z zastosowaniem wobec niego przez prokuratora środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych na podstawie K.p.k. Ustosunkowując się do pierwszej kwestii Sąd pierwszej instancji wskazał, że przepis § 5 ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 17 lipca 2002 r., interpretowany dosłownie (literalnie) zdaje się nakazywać organowi policyjnemu uchylenie swojej decyzji o zawieszeniu policjanta w czynnościach każdorazowo w przypadku ziszczenia się sytuacji normatywnej polegającej na zastosowaniu wobec niego środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych na podstawie K.p.k. W ocenie Sądu pierwszej instancji, ze względu na zasadę racjonalności postępowania, podjęcie przez organ policyjny decyzji o uchyleniu sankcji zawieszenia w czynnościach będzie funkcjonalnie uzasadnione tylko w razie ustalenia, że w dniu rozstrzygania w tej sprawie postanowienie prokuratorskie o zastosowaniu środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w czynnościach nadal pozostaje w obrocie prawnym. Celem takiego rozwiązania jest bowiem zapobieżenie sytuacji, że w obrocie prawnym funkcjonują dwa równoległe orzeczenia różnych organów rozstrzygających tę samą przedmiotowo sprawę. Należy zatem przyjąć, że uchylenie przez organ policyjny własnej decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych jest aktem kauzalnym, tzn. podejmowanym ze względu na istnienie określonej przyczyny w postaci zaktualizowanego (nadal trwającego) prokuratorskiego zawieszenia policjanta w czynnościach, a nie aktem abstrakcyjnym, tzn. podejmowanym niezależnie od tego, czy w chwili jego ferowania wskazana przyczyna nadal istnieje w obrocie prawnym. Przechodząc od rozważań ogólnych na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd pierwszej instancji wskazał, że w dniu 4 czerwca 2008 r. organ policyjny podjął decyzję o zawieszeniu skarżącego w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy, które następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. przedłużył do czasu ukończenia wobec skarżącego postępowania karnego. Decyzje te stały się ostateczne. Dopiero w dniu 19 maja 2009 r. organ policyjny powziął wiadomość, że postanowieniem prokuratorskim z dnia 1 sierpnia 2008 r. zastosowano wobec skarżącego środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia go w czynnościach służbowych. A zatem wskutek nieprawidłowego obiegu informacji, w obrocie – w częściowo pokrywającym się czasie funkcjonowały dwa orzeczenia różnych organów stanowiące o zawieszeniu skarżącego w czynnościach służbowych. Postanowieniem Sądu Rejonowego w L. z dnia 28 kwietnia 2009 r. wskazany środek zapobiegawczy został uchylony. Oznacza to, że w dniu [...] czerwca 2009 r., tzn. w dacie podejmowania przez organ policyjny decyzji o uchyleniu zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych nie istniała już przyczyna (tzn. postanowienie prokuratora o zawieszeniu go w czynnościach służbowych), ze względu na którą podjęcie aktu byłoby uzasadnione. Był to zatem akt abstrakcyjny podjęty mimo braku w obrocie prawnym przedmiotu uzasadniającego jego wydanie. Stanowiło, to naruszenie przez organ prawa mające wpływ na wynik sprawy. Sąd pierwszej instancji dokonując oceny skutków decyzji uchylającej rozkaz o zawieszeniu policjanta w czynnościach służbowych w związku z zastosowaniem ww. środka zapobiegawczego na podstawie przepisów K.p.k. odwołał się do podziału aktów administracyjnych na konstytutywne i deklaratoryjne. Stwierdził, że zaskarżona decyzja uchyla istniejący stosunek administracyjnoprawny, a zatem ze względu na taką jej istotę, może wywoływać skutki prawne wyłącznie na przyszłość (ex nunc). Stwierdzenie przez organ policyjny wystąpienia przesłanek określonych w § 5 pkt 2 cyt. rozporządzenia z dnia 17 lipca 2002 r. wiąże się z wydaniem decyzji uchylającej decyzje pierwotne ze skutkiem ex nunc. Brak jest zatem jakichkolwiek podstaw, aby jak uczynił to organ uchylać te decyzje z mocą wsteczną i traktować je tak, jakby nigdy nie zostały podjęte, skoro decyzja o zawieszeniu w czynnościach służbowych jest decyzją konstytutywną. Zdaniem Sądu pierwszej instancji decyzja organu policyjnego z dnia [...] czerwca 2008 r. została "skonsumowana" wraz z upływem terminu na jaki nastąpiło zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych. Decyzja Komendanta Miejskiego Policji w L. z dnia [...] czerwca 2009 r. w przedmiocie uchylenia rozkazów personalnych o zawieszeniu skarżącego w czynnościach służbowych, co najmniej w części dotyczącej uchylenia rozkazu personalnego z dnia [...] czerwca 2008 r. o zawieszeniu skarżącego na okres 3 miesięcy, w istocie rozstrzyga o wyeliminowaniu z obrotu prawnego aktu, który wcześniej zakończył swój byt prawny. Poza tym wyjaśnił, iż treść art. 39 ust. 3 ustawy o Policji nie pozwala na jego samoistne stosowanie, bez uprzedniego wydania prawidłowej decyzji o zawieszeniu policjanta w czynnościach służbowych na podstawie przepisu ust. 1. Zamienne lub tożsame traktowanie decyzji o przedłużeniu zawieszenia w czynnościach służbowych policjanta z decyzją o zawieszeniu w czynnościach nie jest możliwe ze względu na inne przesłanki stosowania obu tych regulacji oraz na ich odmienny horyzont czasowy. Oznacza to, że w zależności od dalszych kroków podjętych przez przełożonego służbowego, upływ czasu zawieszenia, o którym mowa w art. 39 ust. 1 ustawy o Policji może prowadzić do definitywnego wygaśnięcia decyzji o zawieszeniu policjanta w czynnościach służbowych (jeżeli nie wydano nowej decyzji o przedłużeniu okresu zawieszenia do czasu ukończenia postępowania karnego), bądź tylko do wygaśnięcia decyzji o zawieszeniu policjanta na zamknięty okres nie dłuższy niż 3 miesiące (jeżeli na podstawie nowej decyzji okres zawieszenia został przedłużony). W obu jednak wypadkach decyzja wydana na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy, jako decyzja z ustalonym terminem końcowym, traci – wraz z jego nadejściem – moc wiążącą. W konsekwencji, Sąd pierwszej instancji uznał, że rozstrzygnięcie organu eliminujące z obrotu decyzję, która wskutek określenia jej terminu końcowego straciła moc wiążącą stwarza podstawę do rozpatrywania powyższego w kategoriach działania naruszającego prawo, w stopniu mogącym skutkować stwierdzeniem nieważności takiego aktu. W ocenie Sądu pierwszej instancji stanowiło to podstawę do uchylenia rozkazu personalnego z dnia [...] czerwca 2009 r. o uchyleniu decyzji zawieszających skarżącego w czynnościach służbowych. Ponadto wskazał, że organ policyjny nie mógł w związku z tą samą sprawą karną ponownie skorzystać z instytucji zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych na okres nie dłuższy niż 3 miesiące w trybie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji. Oznacza to, że takie działanie stanowi naruszenie prawa co łącznie z innymi uchybieniami w zakresie wykładni prawa stanowi podstawę wyeliminowania z obrotu prawnego zarówno rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w L. z dnia [...] sierpnia 2009 r., jak i utrzymującej go w mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia [...] września 2009 r. W konkluzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że w obrocie prawnym pozostaje rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w L. z dnia [...] sierpnia 2008 r. przedłużający skarżącemu okres zawieszenia w czynnościach służbowych od dnia 5 września 2008 r. do czasu ukończenia postępowania karnego oraz raport skarżącego z dnia 4 maja 2009 r. zawierający wniosek o "przywrócenie go do służby", które wyznaczają ramy dalszego postępowania w tej sprawie. Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a", art. 134 i art. 135 oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.) orzekł jak w sentencji wyroku. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego J.J. reprezentowany przez adwokata i zaskarżając go w części dotyczącej nieuchylenia rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w L. z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] dotyczącego zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych od dnia 5 września 2008 r. do czasu ukończenia postępowania karnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego polegające na błędnej wykładni art. 39 ust. 3 ustawy o Policji tzn. na przyjęciu, że organ policyjny podjął w sposób prawidłowy wyżej wymieniony rozkaz personalny, pomimo,iż nie był on uzasadniony żadnymi szczególnymi okolicznościami. Wskazując na powyższą podstawę skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej nieuchylenia rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w L. z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnymu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej nieuchylenia rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w L. z dnia [...]sierpnia 2008 r. nr [...] oraz uchylenie rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w Legnicy z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...]. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniósł, że Sąd pierwszej instancji uznając formalnie słuszność wydania ww. rozkazu, uchylił się od oceny okoliczności związanych z prawidłowością stosowania w niniejszej sprawie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji. Zdaniem skarżącego w sprawie nie było przeszkód prawnych, aby uchylić również rozkaz personalny z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...]. Odwołując się do zarzutu błędnej wykładni art. 39 ust. 3 ustawy o Policji wskazał, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy przepis ten nie mógł mieć zastosowania, albowiem skarżący w toku postępowania przytoczył, szereg okoliczności, wskazujących, iż w jego sytuacji nie występował szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w powołanym przepisie. Zdaniem skarżącego w toku prowadzonego postępowania organy policyjne błędnie utożsamiały postawienie mu zarzutów w sprawie karnej z wydaniem w tej sprawie prawomocnego wyroku skazującego i pominęły szerokie poparcie jakiego udzieliło mu środowisko policyjne, w tym policyjne organizacje związkowe, dotychczasowy nienaganny przebieg jego służby oraz nie wyjaśniły na czym polegał szczególnie uzasadniony przypadek. Podkreślił, że art. 39 ust. 3 ustawy o Policji jako przepis oparty na tzw. uznaniu administracyjnym, powinien być stosowany z pełnym uwzględnieniem jego interesów. Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podał, że przedmiotem skargi kasacyjnej nie jest rozstrzygnięcie objęte wyrokiem Sądu pierwszej instancji, ale zupełnie nowy przedmiot nie objęty wniesioną skargą i wobec tego nie objęty orzekaniem przez Sąd pierwszej instancji w niniejszej sprawie. Podkreślił, że przedmiotem skargi skarżącego była decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia [...] września 2009 r. nr [...] utrzymująca w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w L. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...], a nie rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w L. z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...]. A zatem brak jest podstaw do skarżenia braku rozstrzygnięcia o nieuchyleniu ww. rozkazu personalnego. Oznacza to również, że nie można wywodzić tego zarzutu z naruszenia prawa materialnego. Przy czym, stwierdził, że zarzut skargi kasacyjnej sprowadza się właściwie do zarzutu naruszenia przepisów postępowania. W ocenie organu odwoławczego naruszenie prawa materialnego mogłoby być zarzucane wtedy, gdyby Sąd pierwszej instancji oddalił skargę w tej części, co do której skarżący twierdzi, że Sąd naruszył prawo materialne. Jednakże Sąd pierwszej instancji nie oddalił ani w całości ani w części jego skargi, wobec czego nie jest uzasadniony zarzut naruszenia prawa materialnego. Poza tym, wskazał na bezprzedmiotowość tego zarzutu, skoro zaskarżony wyrok nie dotyczy rozstrzygnięcia, wydanego w oparciu o art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, a zatem Sąd pierwszej instancji ww. przepisu nie mógł naruszyć. Z tego względu za niezasadny uznał także argument, iż uchylenie rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w L. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] zobowiązywało Sąd pierwszej instancji do uchylenia rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w L. z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...]. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki określone w § 2 art. 183 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Sąd drugiej instancji. Podkreślenia wymaga, że skarga kasacyjna jest szczególnym i sformalizowanym środkiem zaskarżenia. W myśl art. 176 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Wymagania materialne (konstrukcyjne) skargi kasacyjnej to: a) oznaczenie zaskarżonego orzeczenia; b) wskazanie czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części w sposób umożliwiający jego identyfikację, przez podanie nazwy sądu, nazwy orzeczenia, daty i sygnatury; c) przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie; d) wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Wymagania materialne (konstrukcyjne) skargi kasacyjnej to: a) oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, b) wskazanie, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części w sposób umożliwiający jego identyfikację, przez podanie nazwy Sądu, nazwy orzeczenia, daty i sygnatury, c) przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, d) wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Ze względu na wymagania konstrukcyjne stawiane skardze kasacyjnej, a także określone w art. 183 § 1 P.p.s.a. związanie Naczelnego Sadu Administracyjnego jej granicami, sporządzenie jej jest obwarowane przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1-3 P.p.s.a.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego złożona w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna nie odpowiada przedstawionym wymogom, gdyż nie zawiera wszystkich elementów konstrukcyjnych określonych w art. 176 P.p.s.a. Wskazanie, czy kwestionowane orzeczenie jest zaskarżone w całości, czy też jedynie w części, musi być dokonane w sposób umożliwiający identyfikację zakresu zaskarżenia. Brak określenia w sprawie zakresu zaskarżenia uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu rozpoznanie skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu była decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia [...] września 2009 r. nr [...], utrzymująca w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w L. z dnia [...] sierpnia 2009 r. Skarga skarżącego została uwzględniona w całości, albowiem Sąd pierwszej instancji zaskarżonym wyrokiem uchylił decyzję organów obu instancji oraz korzystając z uprawnienia wynikającego z art. 135 P.p.s.a. uchylił również rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w L. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...]. Jako podstawę skargi kasacyjnej wskazano zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 39 ust. 3 ustawy o Policji. W oparciu o ten zarzut wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej nieuchylenia rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w L. z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej nieuchylenia tego rozkazu personalnego oraz jego uchylenie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżenie wyroku w części, która nie istnieje jest równoznaczne z brakiem wskazania w skardze kasacyjnej zakresu zaskarżenia. Powyższy brak czyni skargę kasacyjną niedopuszczalną w rozumieniu art. 178 P.p.s.a. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 P.p.s.a. w zw. z art. 193 P.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.