II FSK 1087/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Wolf – Mendecka po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej I. P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 25 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Go 134/10 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi I. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 17 grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę oraz koszty egzekucyjne postanawia oddalić skargę kasacyjną. I. Stan sprawy przedstawiał się następująco: 1. Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odrzucił skargę I. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej Z. w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę oraz koszty egzekucyjne. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie skarga podlegała wpisowi stałemu, zaś pełnomocnik, będący adwokatem, wpisu uiścił w nieprawidłowej wysokości. 2. Skargą kasacyjną I. P. zaskarżyła powyższe postanowienie w całości. Postanowieniu zarzucono naruszenie art. 220 § 1 w związku z art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa) poprzez uznanie, że określenie "należnej opłaty", o której mowa w art. 220 § 1 ppsa należy rozumieć pełną opłatę od pisma procesowego. Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. II. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie podkreślenia wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego postanowienia mając na uwadze stan prawny istniejący w chwili orzekania przez Sąd pierwszej instancji. Z tego względu mimo iż art. 221 ppsa został uchylony z dniem 10 kwietnia 2010 r. (por. art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 12 lutego 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 36, poz. 196), Sąd kasacyjny był zobowiązany uwzględnić zawarte w powołanym przepisie unormowanie. Z przedmiotowej regulacji wynikało, że w przypadku, kiedy pismo wnoszone było przez adwokata lub radcę prawnego, a podlegało opłacie stałej, na sądzie nie ciążył obowiązek wynikający z art. 220 § 3 ppsa. Ratio legis normy zawartej w art. 221 powoływanej ustawy było oczywiste. Od osób wykonujących wykwalifikowane zawody prawnicze i świadczących profesjonalną pomoc prawną wymagano znajomości prawa w stopniu umożliwiającym im na tyle samodzielne działanie w toku postępowania sądowoadministracyjnego, aby nie było konieczne dodatkowe instruowanie ich przez sąd. Ustawodawca wychodził zatem z założenia, że powinny one znać wysokość opłat sądowych, jeżeli mają one charakter opłaty stałej i samodzielnie je uiszczać bez konieczności osobnego wzywania przez sąd. Niniejsza sprawa dotyczy skargi na decyzję w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę i koszty egzekucyjne. W przedmiotowym postępowaniu organ nie ustalał wysokości zobowiązania, wobec czego stosownie do treści § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) podlega wisowi stałemu w wysokości 500 zł. Skarga została wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika, będącego adwokatem, a zatem stosownie do przywołanego wcześniej art. 221 jeśli nie była należycie opłacona podlegała odrzuceniu bez wezwania do uiszczenia wpisu. Mając powyższe na uwadze, wobec braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, a tym samym braku podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, należało na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji.