I SA/Wr 1558/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dagmara Dominik (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędzia WSA Marta Semiczek, Protokolant Dagmara Stankiewicz-Rajchman, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 lutego 2010 r. przy udziale -- sprawy ze skargi A sp. z o.o. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego I. uchyla zaskarżoną interpretację, II. zasądza od Ministra Finansów kwotę 457 (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W zaskarżonej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia [...] czerwca 2009 r. Minister Finansów reprezentowany przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. stwierdził, że stanowisko podatnika – A Sp. z o. o. z siedzibą we W. zawarte we wniosku z dnia [...] marca 2009 r. o wydanie indywidualnej interpretacji dotyczącej podatku akcyzowego w zakresie olejów smarowych wykorzystywanych do innych celów niż napędowe i opałowe - jest nieprawidłowe. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynikało, że wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej dokonuje wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, jak również nabywa od dostawców krajowych, oleje smarowe klasyfikowane do kodów CN 2710 19 71 – 2710 19 99. Następnie oleje te dystrybuuje na rzecz kontrahentów mających siedzibę w Polsce. Wnioskodawca zaznaczył, iż sporne oleje wykorzystywane zgodnie z przeznaczeniem stanowią preparaty smarowe. W związku z powyższym podatnik zwrócił się z pytaniem czy oleje smarowe wykorzystywane do celów innych niż napędowe i opałowe będą podlegały opodatkowaniu podatkiem akcyzowym na terytorium Polski? Przedstawiając własne stanowisko skarżąca twierdziła, że jej zdaniem zarówno wewnątrzwspólnotowe nabycie wskazanych we wniosku olejów smarowych, jak i ich późniejsza sprzedaż nie powinno być opodatkowane podatkiem akcyzowym w Polsce. Stanowisko swoje podatnik oparł na art. 2 ust. 1 lit. b, art. 2 ust. 4 oraz art. 20 Dyrektywy Rady 2003/96/EWG z dnia 27 października 2001 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz. U. UE 2003 L 283 s. 51, zwana dalej: Dyrektywą energetyczną) w związku z art. 3 ust. 1 Dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz. U. UE 1992 L 76 s. 1, zwana dalej: Dyrektywą horyzontalną). Dokonując analizy wskazanych regulacji skarżąca podniosła, iż oleje smarowe klasyfikowane do kodów CN 2710 19 71 – 2710 19 99 w sytuacji, w której nie są przeznaczone do celów napędowych lub opałowych nie są objęte zharmonizowanym systemem opodatkowania. Podobnie, w ocenie skarżącej spółki, do spornych olejów smarowych zastosowania nie będzie miała Dyrektywa horyzontalna w zakresie dotyczącym regulacji dotyczącej kontroli i przemieszczania towarów, gdyż ma ona zastosowanie jedynie do produktów energetycznych wymienionych w art. 20 Dyrektywy energetycznej wśród których brak jest olejów smarowych oznaczonych powoływanym powyżej kodem CN. Kontynuując, skarżąca zwróciła uwagę na treść krajowych przepisów normujących opodatkowanie olejów smarowych podatkiem akcyzowym w Polsce. W rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 3, poz. 11) oleje smarowe klasyfikowane do wskazanych kodów CN są wyrobami akcyzowymi zharmonizowanymi niezależnie od celów, do jakich są one przeznaczone. Stąd też - w opinii skarżącej - polskie przepisy akcyzowe na podstawie których wprowadzono opodatkowanie akcyzą olejów smarowych klasyfikowanych do kodów CN 2710 19 71 – 2710 19 99, wykorzystywanych do celów innych niż napędowe i opałowe pozostają w sprzeczności ze wspólnotowymi regulacjami w tym zakresie. Zdaniem spółki z uwagi na błędną implementację przez ustawodawcę krajowego przepisów Dyrektywy energetycznej – w oparciu o zasadę pierwszeństwa i możliwość bezpośredniego stosowania prawa wspólnotowego w sytuacji gdy prawo krajowe jest z nim sprzeczne – w sprawie zastosowanie znajdą bezpośrednio te postanowienia dyrektywy, które w sposób precyzyjny i bezwarunkowy regulują uprawnienia jednostki. Warunki te spełnia przepis art. 2 ust. 4 lit. b tiret pierwsze w związku z przepisem art. 2 ust. 1 lit. b Dyrektywy energetycznej będąc na tyle precyzyjnym i jasnym, aby mógł zostać samodzielnie zastosowany w sprawie. Na poparcie swoich argumentów strona powołała orzeczenia sądów administracyjnych, tj: wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26 marca 2007 r., sygn. akt III SA/GL 820/06 oraz wyrok WSA w Szczecinie z dnia 20 maja 2008 r., sygn. akt I SA/Sz 62/08 (obydwa orzeczenia dostępne w internetowej bazie orzeczeń, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Minister Finansów, działając przez Dyrektora Izby Skarbowej w P., w interpretacji indywidualnej z [...] czerwca 2009 r. (nr [...]) uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. W zaskarżonej interpretacji organ podatkowy wskazał, że źródłami prawa wspólnotowego w zakresie podatku akcyzowego od wyrobów energetycznych są Dyrektywa horyzontalna i Dyrektywa energetyczna, a w świetle przyjętych w nich regulacji wyroby będące przedmiotem sporu (oleje smarowe oznaczone kodem CN od 2110 19 71 do 2710 19 99) są wyrobami akcyzowymi zharmonizowanymi. Zatem ich opodatkowanie akcyzą następuje w ramach zharmonizowanego systemu określonego w przepisach wspólnotowych. Uzasadniając zajęte stanowisko organ wyjaśnił, że w świetle przepisu art. 3 ust. 2 Dyrektywy horyzontalnej wyroby wymienione w ust. 1 mogą podlegać innym podatkom pośrednim do szczególnych celów pod warunkiem, że podatki te są zgodne z przepisami podatkowymi stosowanymi odnośnie do podatku akcyzowego oraz VAT, jeżeli chodzi o określenie podstawy opodatkowania, obliczenie podatku, ściągalność i kontrolowanie podatku. Stosownie zaś do art. 3 ust. 3 tej dyrektywy Państwa Członkowskie zachowują prawo do wprowadzenia lub utrzymania podatków na wyroby inne niż te wymienione w ust. 1 pod warunkiem jednak, że podatki te nie spowodują zwiększenia formalności związanych z przekraczaniem granicy w handlu między Państwami Członkowskimi. Dokonując analizy przepisów ustawy o podatku akcyzowym należy zdaniem organu stwierdzić, że wyroby ropopochodne w tym oleje smarowe należy uznać za wyroby zharmonizowane. Organ wskazał również, że uznanie iż wyroby te względu na ich przeznaczenie są wyrobami akcyzowymi zharmonizowanymi nie jest sprzeczne z celami Dyrektywy energetycznej oraz praktyką stosowania przepisów wspólnotowych w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej. Dalej organ podnosił, iż nie można podzielić poglądu podatnika o niezgodności polskich przepisów dotyczących opodatkowania podatkiem akcyzowym wyrobów ropopochodnych z uregulowaniami wspólnotowymi, gdyż w krajowych przepisach akcyzowych zawarto szereg regulacji przewidujących zwolnienia od akcyzy dla szerokiej gamy wyrobów akcyzowych zharmonizowanych, przeznaczonych do innych celów niż napędowe lub opałowe. Organ wskazał, iż produkty energetyczne, które podlegają przepisom Dyrektywy horyzontalnej, zostały wymienione w art. 20 ust. 1 Dyrektywy energetycznej. W katalogu wymienionych w niej produktów energetycznych nie zostały ujęte oleje smarowe, co oznacza, iż państwa członkowskie nie mają obowiązku stosować wobec tych wyrobów szczególnych zasad kontroli i przemieszczania określonych w Dyrektywie horyzontalnej. Objęcie przez państwo członkowskie wyrobów niewymienionych w art. 20 ust. 1 postanowieniami Dyrektywy horyzontalnej na terytorium tego państwa członkowskiego w ocenie organu nie stanowi naruszenia przepisów prawa wspólnotowego. Przepis ten wymienia bowiem tylko produkty energetyczne, w stosunku do których przepisy Dyrektywy horyzontalnej dotyczące kontroli i przemieszczania stosuje się obligatoryjnie w wymianie wewnątrzwspólnotowej. Natomiast w odniesieniu do innych wyrobów, wyłączonych z zakresu obowiązywania Dyrektywy horyzontalnej, państwa członkowskie mogą stosować na swoim terytorium procedurę zawieszenia poboru akcyzy i administracyjny dokument towarzyszący, o ile nie narusza to swobody wymiany towarów na wspólnym rynku. Regulacje w zakresie wyrobów nieobjętych szczególnymi zasadami w zakresie kontroli, posiadania i przemieszczania na terytorium Wspólnoty Europejskiej należą do kompetencji poszczególnych państw członkowskich Unii Europejskiej. Organ wyjaśnił, że fakt, iż niektóre produkty energetyczne, zgodnie z art. 2 ust. 4 lit. b (tiret pierwsze) Dyrektywy energetycznej nie podlegają opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, nie oznacza, iż do tych wyrobów nie stosuje się wspólnotowych przepisów w zakresie kontroli produkcji i przemieszczania wyrobów akcyzowych, określonych w Dyrektywie horyzontalnej. Celem Dyrektywy energetycznej jest bowiem opodatkowanie wyrobów energetycznych. Jeżeli przepis tej dyrektywy stanowi, że nie ma ona zastosowania do określonych wyrobów, to oznacza to tylko tyle, że nie podlegają one opodatkowaniu podatkiem akcyzowym zgodnie z zasadami tej dyrektywy. Ponadto art. 2 ust. 4 (zd. drugie) Dyrektywy energetycznej wprost stanowi, że do wyrobów energetycznych wymienionych w tym przepisie, m.in. używanych do innych celów niż napędowe lub opałowe stosuje się art. 20 tej dyrektywy, co oznacza, iż wyroby te, w tym również wskazane oleje smarowe podlegają regulacjom zawartym w Dyrektywie horyzontalnej. Odnosząc się do przedmiotu wniosku – opodatkowania nabycia wewnątrzwspólnotowego olejów smarowych wykorzystywanych do celów innych niż napędowe i opałowe – organ uznał, iż czynności te podlegają opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. Zgodnie z postanowieniami ustawy o podatku akcyzowym wyroby o kodzie CN 2710 19 71 – 2710 19 99 są objęte stawką 1. 180, 00 zł/ 1. 000 litrów, lecz jednocześnie na podstawie § 10 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 32, poz. 228) mogą korzystać ze zwolnienia przy spełnieniu warunków, określonych w art. 32 ust. 5 – 13 ustawy. Ponadto, aby podatnik mógł nabywać wewnątrzwspólnotowo wymienione we wniosku wyroby, musi spełniać określone procedury, dotyczące przemieszczania wyrobów akcyzowych. Wiąże się to ze statusem zarejestrowanego handlowca przy procedurze z zapłaconą akcyzą lub posiadania składu podatkowego przy procedurze zawieszenia poboru akcyzy. Podkreślił organ, że powołane przez stronę orzecznictwo sądów administracyjnych zapadło w sprawach o określonych stanach faktycznych i tylko do tych spraw się odnosi. Zaś w świetle przywołanego wyroku ETS w sprawach połączonych C – 145/06 i C – 146/06 Dyrektywę energetyczną należy interpretować w ten sposób, iż nie stoi ona na przeszkodzie stosowaniu przepisów krajowych, które przewidują pobieranie podatku konsumpcyjnego od olejów smarowych w przypadku, gdy są one przeznaczone, oferowane do sprzedaży lub wykorzystywane do innych celów, niż jako paliwo silnikowe lub grzewcze. Z uwagi natomiast na zgodność polskiej ustawy o podatku akcyzowym z regulacjami wspólnotowymi pozostałe wskazane przez stronę orzeczenia nie mają w sprawie zastosowania. Organ podatkowy powołał się na wyrok ETS z dnia 5 lipca 2007r. w sprawie C-145/06 oraz C-146/06. Interpretacja indywidualna została skutecznie doręczona wnioskodawcy w dniu 8 czerwca 2009 r. Skarżąca pismem nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 22 czerwca 2009 r. wystąpiła do organu, w trybie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm. – zwana dalej "p.s.a.") o usunięcie naruszeń prawa podnosząc, iż w świetle regulacji prawa wspólnotowego brak jest obowiązku opodatkowania podatkiem akcyzowym w Polsce olejów smarowych klasyfikowanych do kodów CN od 2110 19 71 do 2710 19 99, wykorzystywanych do celów innych niż napędowe lub grzewcze. W odpowiedzi na wskazane wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, organ podatkowy stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, podtrzymując wskazaną dotychczas argumentację. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego. Skarżąca spółka zarzuciła organowi naruszenie: 1) art. 1, art. 2 ust. 1 lit. b, art. 2 ust. 4 lit. b oraz art. 20 ust. 1 Dyrektywy energetycznej w związku z art. 1 ust. 1 i art. 3 ust. 1 Dyrektywy horyzontalnej w związku z art. 10 i art. 249 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, art. 2 Aktu akcesyjnego, art. 1 ust. 1 Traktatu akcesyjnego oraz w związku z art. 9, art. 87 ust. 1, art. 90 ust. 1 oraz art. 91 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. poprzez brak uznania niezgodności prawa krajowego z prawem wspólnotowym, co w konsekwencji doprowadziło do braku bezpośredniego zastosowania wspomnianych przepisów wspólnotowych, w świetle których oleje smarowe wykorzystywane na inne cele niż napędowe i grzewcze nie podlegają opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, co w zaskarżonej interpretacji przejawiało się uznaniem, iż: - w świetle powołanych przepisów wspólnotowych dopuszczalne jest objęcie podatkiem akcyzowym przez poszczególne państwa członkowskie Unii Europejskiej olejów smarowych wykorzystywanych na inne cele niż napędowe i grzewcze, w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia tych regulacji powinna prowadzić do wniosku, że produkty te nie podlegają opodatkowaniu podatkiem akcyzowym; - w stosunku do olejów smarowych wykorzystywanych na inne cele niż napędowe i grzewcze powinna być stosowana stawka podatku wynosząca 1. 180, 00 zł/ 1. 000 litrów w sytuacji, gdy prawidłowa wykładnia tych regulacji powinna prowadzić do wniosku, iż towary te wyłączone są z zakresu opodatkowania podatkiem akcyzowym; - w celu nieopodatkowania podatkiem akcyzowym olejów smarowych przeznaczonych do wykorzystania do celów innych niż napędowe lub opałowe konieczne jest spełnienie warunków przewidzianych w polskich przepisach, w tym między innymi w art. 32 ust. 5 – 13 ustawy o podatku akcyzowym w sytuacji, gdy prawidłowa interpretacja przywoływanych powyżej przepisów powinna prowadzić do wniosku, iż jedynym warunkiem wyłączenia z zakresu opodatkowania podatkiem akcyzowym olejów smarowych jest wykorzystanie ich do celów innych niż napędowe lub opałowe. W związku z powyższymi nieprawidłowościami zdaniem skarżącej naruszono również przepisy prawa krajowego, a w szczególności § 10 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego, art. 8 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 2 pkt 1, art. 32 ust. 3, art. 32 ust. 5 – 13, art. 86 ust. 1 pkt 2 oraz art. 89 ust. 1 pkt 11 ustawy o podatku akcyzowym, poprzez zastosowanie tych przepisów przy wydawaniu zaskarżonej interpretacji, w sytuacji gdy wspomniane przepisy nie powinny mieć zastosowania w sprawie. Organ powinien był zastosować w sprawie bezpośrednio przepisy Dyrektywy energetycznej i horyzontalnej z uwagi na sprzeczność prawa krajowego z normami prawa wspólnotowego w zakresie opodatkowania akcyzą olejów smarowych wykorzystywanych do celów innych niż napędowe i grzewcze. 2) art. 14c § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm. zwana dalej "O.p.") poprzez dokonanie niepełnej oceny prawnej stanowiska skarżącej oraz niedostateczne uzasadnienie prawne tej oceny i zajętego stanowiska. W uzasadnieniu skargi spółka zarzuciła ponadto organowi nieustosunkowanie się do powołanego przez nią orzecznictwa sądowego potwierdzającego prawidłowość zajętego przez nią stanowiska. Zdaniem spółki organ zobowiązany był do przeanalizowania i merytorycznego odniesienia się do przytoczonego orzecznictwa, nie zaś jedynie do stwierdzenia, że orzeczenia sądów nie mają mocy powszechnie obowiązującej i wiążą tylko w konkretnej sprawie. W odpowiedzi na skargę - podtrzymując stanowisko wyrażone w interpretacji Minister Finansów wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Na wstępie wypada przypomnieć, że stosownie do treści art. 14b § 1 O.p. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zgodnie zaś z art. 14c § 1 O.p. interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 2 O.p.). W kontekście powyższego należy stwierdzić, że ocena prawna stanowiska pytającego stanowiąca podstawowy składnik interpretacji prawa podatkowego musi być tak skonstruowana, aby wynikało z niej w sposób niewątpliwy, jak powinien w określonym stanie faktycznym postąpić podatnik, aby nie narażać się na ewentualne ujemne konsekwencje przy realizacji obowiązków podatkowych. Trudno nadać przymiotu niewątpliwości ocenie prawnej, która zawiera rozbieżne stanowisko, jak też niedostatecznie odnosi się do stanowiska wnioskodawcy. Wypada bowiem wskazać, że w udzielonej interpretacji Minister Finansów oleje smarowe, których opodatkowanie jest przedmiotem sporu między stronami są kwalifikowane jako wyroby akcyzowe zharmonizowane. Świadczy o tym stwierdzenie, że "wskazany tu stan prawny prowadzi zatem do wniosku, w myśl którego wyroby będące przedmiotem wniosku (oleje smarowe oznaczone kodem CN od 2110 19 71 do 2710 19 99) są wyrobami akcyzowymi zharmonizowanymi, a zatem ich opodatkowanie akcyzą następuję w ramach zharmonizowanego systemu określonego w przepisach wspólnotowych" (s. 8 interpretacji). I jednocześnie Minister Finansów powołując się m.in. na treść art. 3 ust. 3 Dyrektywy horyzontalnej oraz wyrok ETS z dnia 5 lipca 2007r. w sprawie C-145/06 oraz C-146/06 wyłącza wspomniane wyroby spod działania dyrektywy energetycznej i tym samym zalicza je do wyrobów niezharmonizowanych albowiem z treści wyroku wyraźnie wynika, że oleje smarowe nie są objęte systemem ujednoliconego podatku akcyzowego (pkt 42 ww. wyroku ETS). Budzi tym samym wątpliwość - zdaniem Sądu – kluczowa dla sprawy kwalifikacja prawna poczyniona przez Ministra Finansów wspomnianych olejów smarowych jako wyrobów zharmonizowanych lub jako wyrobów niezharmonizowanych. Niemożliwym jest zakwalifikowanie wspomnianych wyrobów do obydwóch kategorii. To, że polska ustawa o podatku akcyzowym posługuje się jednolitym pojęciem "wyrobów akcyzowych" nie oznacza, że organ podatkowy może mylić te dwa pojęcia, zwłaszcza w interpretacji indywidualnej, w której wnioskodawcy w swoim stanowisku wyraźnie artykułuje takie rozróżnienie i oczekuje tym samym zajęcia przez organ podatkowy jednolitego stanowiska. Od niego bowiem zależy dalsze wywodzenie w przedmiocie ich opodatkowania rozpatrywane zwłaszcza w kontekście zgodności z prawem wspólnotowym. Niemożliwe jest zatem dokonanie kontroli legalności wspomnianej interpretacji indywidualnej przez Sąd z uwagi na przyjęte przez organ alternatywne założenie co do charakteru wspomnianych olejów smarowych. Jednocześnie Sąd pragnie zwrócić uwagę na treść art. 14e § 1 O.p., zgodnie z którym Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, z urzędu, zmienić wydaną interpretację ogólną lub indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Skoro zatem Minister Finansów może zmienić z urzędu udzieloną interpretację z powodu uwzględnienia orzecznictwa sądów, to tym bardziej powinien uwzględniać je udzielając interpretacji indywidualnej. Nieporozumieniem wydaje się używana przez Ministra Finansów formuła, co do braku związania orzecznictwem sądów administracyjnych albowiem nie o związanie tutaj chodzi lecz o ustosunkowanie się do stanowiska podatnika. W myśl art. 14b § 2 O.p. podatnik obowiązany jest do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej wskazanego stanu faktycznego. Elementem tego stanowiska może być wskazywanie na zapadłe już orzecznictwo sądów administracyjnych w danym przedmiocie. Zatem Minister Finansów, który nie zgadza się ze stanowiskiem zawartym w wyrokach sądów na które powołuje się podatnik nie może uchylać się od polemiki z tym stanowiskiem lecz powinien wyraźnie wskazać dlaczego ww. stanowisko jest jego zdaniem nieprawidłowe. Należy także zauważyć, że zgodnie z art. 14h O.p. w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepis art. 121 § 1 O.p. zgodnie z którym postępowanie takie powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Interpretacja indywidualna zawierająca niejednoznaczne stanowisko, jak też w sposób niekompletny ustosunkowująca się do argumentacji wnioskodawcy takiej zasady nie wypełnia. Ponieważ analizowana treść interpretacji zawierającej ocenę prawną sytuacji faktycznej przedstawionej przez stronę skarżącą jest niejasna i nieprecyzyjna, to powyższe rozstrzygnięcie w takim kształcie wymyka się spod kontroli sądowej. Aby bowiem Sąd mógł dokonać badania legalności rozstrzygnięcia dotyczącego wykładni prawa podatkowego, musi mieć pewność, co do tego, jakie jest rzeczywiste stanowisko organu w kwestii przedstawionej przez pytającego we wniosku i przy uwzględnieniu argumentacji podatnika. Stąd też należy stwierdzić, że zaskarżona interpretacja indywidualna została wydana z naruszeniem art. 121 § 1 w związku z art. 14c § 2 O.p., co skutkowało jej uchyleniem na podstawie art. 146 § 1 p.s.a. Sąd zasądził na rzecz strony skarżącej koszty postępowania sądowego, na podstawie art. 200 i art. 205 § 4 ww. ustawy, w kwocie równej uiszczonemu wpisowi oraz kosztom zastępstwa procesowego w wysokości określonej w § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 212, poz. 2075). W związku ze wskazanymi uchybieniami oraz faktem, że sprawa wróci do ponownego rozpoznania przed organ uprawniony przez Ministra Finansów – Dyrektora Izby Skarbowej w P., wypowiadanie się Sądu w kwestii pozostałych merytorycznych zarzutów skargi byłoby przedwczesne. W ponownie wydanej interpretacji ww. organ jest zobowiązany przedstawić swoje stanowisko w sposób jednoznaczny i odnieść się do wszystkich argumentów przedstawionych przez podatnika.