II SA/Ke 728/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.),, Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Małgorzata Rymarz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 lutego 2010r. sprawy ze skargi J.C. na decyzję Wojewody z dnia [...], znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. II SA/Ke 728/09 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 6 listopada 2009 r. Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania J. C., utrzymał w mocy decyzję Starosty K. z dnia 28 sierpnia 2009 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą P. sp. z o.o. w S. pozwolenia na rozbudowę sieci elektroenergetycznej średniego napięcia oraz niskiego napięcia wraz z budową stacji transformatorowej 15/04 kV, na działkach Nr 171/5, 171/6, 171/7, 171/10, 171/11, 171/12, 172/7, 174/11, 174/17, 174/25, 174/27, 175/9, 175/15, 368/2, 375/1 w B., gm. D. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że postępowanie w sprawie toczy się na wniosek inwestora P. sp. z o.o. w S. Zastrzeżenia do projektowanej inwestycji wniosła J. C. kwestionując aktualność mapy złożonej wraz z wnioskiem oraz nie wyrażając zgody na usytuowanie transformatora w odległości 1 m od granicy jej działki. Wnosząc odwołanie od opisanej na wstępie decyzji organu I-szej instancji, J. C. zarzuciła, że decyzja "została wydana niezgodnie z obowiązującymi normami prawnymi i społecznymi", a z korzyścią dla firmy, która projektowała inwestycję. Skarżąca podkreśliła także, iż pole oddziaływania stacji transformatorowej wskazane w projekcie "wchodzi" w jej działkę 171/6 i że organ nie uwzględnił jej uwag w tym zakresie. Ponadto projekt nie jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego B. 1, zgodnie z którym planowana stacja transformatorowa przewidziana jest na innej działce. Rozpoznając powyższe odwołanie Wojewoda, przytaczając treść art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ustalił, że dla terenu objętego planowaną inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego B. 1 na obszarze Gminy D., uchwalony uchwałą Nr [...] Rady Gminy D. z dnia 24 marca 1997r. Analizując projekt budowlany pod względem zgodności z planem Wojewoda stwierdził, że: - w zakresie ustaleń ogólnych planu dopuszcza się umieszczenie liniowych urządzeń infrastruktury technicznej w pasach rozgraniczenia dróg, gdy nie jest możliwe zachowanie warunków określonych przepisami szczegółowymi – za zgodą zarządzającego drogą; dla umożliwienia realizacji zabudowy kubaturowej w pobliżu istniejącej na terenie opracowania napowietrznej linii energetycznej 15 kV, należy dostosować tę linię do obowiązujących przepisów budowy linii elektroenergetycznych i obowiązujących warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać urządzenia elektroenergetyczne w zakresie ochrony przeciwpożarowej, - w zakresie ustaleń szczegółowych dotyczących infrastruktury technicznej, postuluje się zrealizować zaopatrzenie w energię elektryczną z dwóch nowych wnętrzowych stacji transformatorowych typu kontenerowego, usytuowanych w miejscach wskazanych na rysunku planu oraz z istniejących stacji transformatorowych. Wskazana na rysunku planu infrastruktura techniczna ma charakter postulatywny. Organ odwoławczy wyjaśnił, że pojęcie "charakter postulatywny" – w odniesieniu do planów miejscowych należy rozumieć jako "charakter informacyjny", co oznacza, że ujęte w opisie planu urządzenia i pokazane na rysunku planu ich usytuowanie jest orientacyjne i może być zmienione na etapie projektu, będącego podstawą do uzyskania pozwolenia na budowę, w uzgodnieniu z gestorem sieci infrastruktury. Projekt budowlany przedmiotowej inwestycji przewiduje lokalizację stacji transformatorowej słupowej typu STSKu 10/10 – 20/250 na działce nr 171/5 w odległości 1,0 m od granicy z działką nr 171/6 w B. oraz budowę linii kablowej zasilającej projektowaną stację transformatorową i linii kablowej niskiego napięcia dla odbiorców bytowych i jest wykonany na podstawie warunków RZE – gestora sieci elektroenergetycznych; trasa sieci, lokalizacja urządzeń oraz rozwiązania techniczne zostały uzgodnione z RZE. Ponadto Wojewoda wskazał, że stosownie do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko, stacje elektroenergetyczne 15/04 kV i mocy 160 kVA oraz linie kablowe SN 15 kV i nN 0,4 kV, nie należą do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Teren inwestycji, zgodnie z ustaleniami ogólnymi planu miejscowego jest położony na obszarze otuliny C. Parku Krajobrazowego i ograniczenia oraz wymogi dla tego obszaru wymienione w planie miejscowym dotyczą jedynie projektów budynków mieszkalnych, natomiast nie dotyczą liniowych urządzeń infrastruktury technicznej. Organ odwoławczy podkreślił, że kolejne dyspozycje art. 35 ust.1 zostały w sprawie spełnione, a akta zawierają wszystkie dokumenty niezbędne do zatwierdzenia przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego oraz do wydania pozwolenia na budowę. Projektowana sieć energetyczna została zlokalizowana na terenie, do którego inwestor legitymuje się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stosownie do wymogu art. 32 ust.4 Prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, dotyczących ograniczenia możliwości przyszłej zabudowy działki skarżącej, organ podkreślił, że zapisy planu miejscowego w kwestii wyznaczonej nieprzekraczalnej linii zabudowy na tym terenie wykluczają możliwość zabudowy działki nr 171/6 w B. Wprawdzie działka ta znajduje się na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 3 MN – teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, to jednak linia zabudowy przebiega poza działką 171/6. Co do zgodności inwestycji z planem miejscowym organ odwoławczy ponownie wyjaśnił, że wskazana na rysunku planu infrastruktura techniczna ma charakter postulatywny, co oznacza, że plan miejscowy nie narzuca konkretnych rozwiązań w zakresie lokalizacji i typów urządzeń elektroenergetycznych oraz przebiegu trasy projektowanych linii elektrycznych. Organ podniósł także, iż sporne przedstawienie na projekcie zagospodarowania terenu trasy przebiegu kabla telekomunikacyjnego przez działkę nr 171/6, wykracza poza zakres niniejszej sprawy. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach J. C. wyrażając sprzeciw dotyczący "postawienia transformatora" w odległości 1 m od granicy z jej działką. Podkreśliła, że jej nieruchomość straci status budowlany "przez świadome i podstępne działanie prywatnej firmy projektującej transformator i jego lokalizację". Skarżąca podała, że wielokrotnie wnosiła sprzeciw, co było "rażąco ignorowane przez faworyzowaną prywatną firmę". Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 24 lutego 2010r. pełnomocnik J. C. dodatkowo zarzucił, że: - oznaczona w planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego obowiązująca linia zabudowy jest aktualnie przeprojektowywana i w nowym planie będzie przebiegała inaczej, - skarżąca nie wyrażała zgody na dysponowanie swoją nieruchomością na cele budowlane, w szczególności w aktach sprawy brak jest umów, które zezwalałyby na usytuowanie kabla po terenie jej działki oraz posadowienie stacji transformatorowej na działce nr 171/5, - dokumentacja projektowa jest niekompletna, ponieważ nie zawiera dokumentacji wykonawczej stacji, co ma znaczenie dla stref oddziaływania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w pisemnych motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Podstawę orzekania w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U.06.156.1118 ze zm.), zwanej dalej ustawą, dotyczące zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, tj. art. 32 i nast. Wszystkie przewidziane w nich warunki, niezbędne dla uzyskania przez inwestora decyzji zatwierdzającej przedłożony przez niego projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, zostały w niniejszym przypadku spełnione. Bezspornym jest, że wnioskiem objęta została inwestycja polegająca na rozbudowie sieci elektroenergetycznej średniego napięcia oraz niskiego napięcia wraz z budową stacji transformatorowej na działkach opisanych szczegółowo w decyzji, położonych w B., gm. D. Stacja transformatorowa została zaprojektowana na działce nr 171/5, w odległości 1 m od granicy z działką skarżącej oznaczonej nr 171/6. Zgodnie z wymogami art. 33 ust.2 pkt 2 ustawy inwestor – P. sp. z o.o. w S., reprezentowana w postępowaniu administracyjnym przez upoważnionego pełnomocnika - dołączył do wniosku oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania powyższymi działkami na cele budowlane, którego źródłem są umowy cywilnoprawne zawarte z właścicielami działek, biorącymi udział w postępowaniu administracyjnym w charakterze stron. Stosownie do treści art. 3 pkt 11 ustawy przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Prawdziwość złożonego przez inwestora oświadczenia nie była w toku postępowania administracyjnego kwestionowana przez żadną ze stron. Złożony przez inwestora projekt budowlany zawiera wszystkie elementy określone w art. 34 ust.3 w zw. z ust. 2 i 3b ustawy, ponadto sporządzony został i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Do projektu dołączone zostały aktualne na datę jego opracowania zaświadczenia, o jakich mowa w art. 12 ust.7 ustawy, wydane przez właściwe izby samorządu zawodowego. Projekt zawiera wszystkie niezbędne opinie, uzgodnienia i pozwolenia, wymagane przepisami szczególnymi. Słusznie także organ przyjął, że wnioskowana inwestycja zgodna jest z prawem miejscowym. Ze znajdującego się w aktach wypisu z tekstu "Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego B. 1" na obszarze Gminy D., uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy D. z dnia 24 marca 1997r. (Dz.Urz. Woj. Nr 20, poz. 79) wynika, że zaopatrzenie w energię elektryczną postuluje się zrealizować z dwóch nowych wnętrzowych stacji transformatorowych typu kontenerowego, które na rysunku planu oznaczone zostały jako EE–2 i EE–3, oraz z istniejącej stacji transformatorowej. Plan zastrzega jednak, że wskazana na rysunku planu infrastruktura techniczna ma charakter postulatywny (pkt II - ustalenia szczegółowe, ppkt 2 lit. g) i i), co oznacza – jak słusznie przyjęły organy obu instancji – że proponowane przez plan umiejscowienie stacji transformatorowych nie jest bezwzględnie wiążące dla inwestora. W rezultacie, postanowienia planu w żaden sposób nie stoją w sprzeczności z takim usytuowaniem stacji transformatorowej, jakie przewidziane jest w zatwierdzonym projekcie budowlanym obejmującym przedmiotową inwestycję. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w ramach kognicji zakreślonej art. 134 § 1 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że inwestor spełnił wszelkie wymagania, o których mowa w art. 35 ust.1 ustawy, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust.7. Organy obu instancji dokonały kontroli złożonych przez inwestora dokumentów stosownie do treści zacytowanego wyżej przepisu i po stwierdzeniu, że spełnione zostały wszystkie określone tam wymogi - nie mogły odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust.4 ustawy). Z tych względów zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Odnośnie zarzutów podniesionych w skardze oraz na rozprawie w dniu 24 lutego 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśnia, co następuje: 1. Co do tego, że oznaczona w planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego obowiązująca linia zabudowy jest aktualnie przeprojektowywana i w nowym planie będzie przebiegała inaczej, podkreślić należy, że zgodnie z art. 6 kpa organy administracji publicznej działają i orzekają na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Nie ulega wątpliwości, że aktualnie obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje taką linię zabudowy dla terenu, na którym powstać ma przedmiotowa inwestycja, która wyklucza możliwość zabudowy działki skarżącej oznaczonej nr ew. 171/6. Dlatego wszystkie zarzuty dotyczące ograniczenia w usytuowaniu na tej działce przyszłej zabudowy z uwagi na sąsiedztwo stacji transformatorowej należy ocenić jako bezprzedmiotowe i nie mające wpływu na wynik sprawy. Nie ma także znaczenia okoliczność, że - jak wynika z pisma Burmistrza Miasta i Gminy D. z dnia 15 lutego 2009r. skierowanego do skarżącej (k.73) - działka nr 171/6 planowana jest w przyszłym planie zagospodarowania do zabudowy i nastąpiła zmiana studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy D. uchwalona uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w D. z 29 listopada 2007r. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie jest bowiem aktem prawa miejscowego, który wiązałby organy z mocy art. 87 ust.2 Konstytucji RP jako źródło prawa. 2. Odnośnie zarzutu, że skarżąca nie wyrażała zgody na dysponowanie swoją nieruchomością na cele budowlane, w szczególności w aktach sprawy brak jest umów, które zezwalałyby na usytuowanie kabla po terenie jej działki oraz posadowienie stacji transformatorowej na działce nr 171/5, wyjaśnić jeszcze raz należy, że w toku postępowania przed organami administracji publicznej prawdziwość złożonego przez inwestora oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie była przez żadną ze stron kwestionowana. Przepisy ustawy nie wymagają zaś konieczności złożenia umów cywilnych, z których wynika uprawnienie inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Dlatego ich brak w aktach sprawy nie może być skutecznie kwestionowany i nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Niemniej jednak, uwzględniając wniosek skarżącej złożony na rozprawie, organ przedłożył uwierzytelnione przez autora projektu budowlanego kserokopie umów zawartych z J. C. - dnia 12 grudnia 2008r. (k.77) oraz z właścicielami działki nr 171/5 A. G. i M. G. - dnia 21 kwietnia 2008r. (k.78). Treść tych umów nie pozostawia wątpliwości co do tego, że inwestor - zgodnie ze złożonym oświadczeniem, a wbrew zarzutowi skarżącej – posiadał uprawnienie do dysponowania obiema nieruchomościami na cele budowlane. 3. co do tego, że dokumentacja projektowa jest niekompletna, ponieważ nie zawiera dokumentacji wykonawczej stacji, co ma znaczenie dla stref oddziaływania, Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważa, że przepisy ustawy nie wymagają złożenia "dokumentacji wykonawczej" wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę. Już z tego tylko powodu zarzut ten należy uznać za bezzasadny. Jeśli zaś chodzi o "strefę oddziaływania", to przyjmując, że chodzi faktycznie o obszar oddziaływania obiektu wyjaśnienia wymaga, że przez obszar taki - stosownie do treści art. 3 pkt 20 ustawy - należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Jak widać zatem, pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" ma definicję ustawową i tylko wtedy można mówić o jego wyznaczeniu, gdy nakazują to przepisy szczególne. W przypadku inwestycji objętej wnioskiem rozpatrywanym w sprawie, należy sięgnąć przede wszystkim do ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U.08.25.150 ze zm.) oraz do wydanego na jej podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Możliwość utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy, przewiduje przepis art. 135 ust.1, 2 i 3 ustawy o ochronie środowiska, zgodnie z którym jeżeli z przeglądu ekologicznego albo z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaganej przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, albo z analizy porealizacyjnej wynika, że mimo zastosowania dostępnych rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych nie mogą być dotrzymane standardy jakości środowiska poza terenem zakładu lub innego obiektu, to dla oczyszczalni ścieków, składowiska odpadów komunalnych, kompostowni, trasy komunikacyjnej, lotniska, linii i stacji elektroenergetycznej oraz instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej i radiolokacyjnej tworzy się obszar ograniczonego użytkowania (ust.1). Obszar ograniczonego użytkowania dla przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub dla zakładów, lub innych obiektów, gdzie jest eksploatowana instalacja, która jest kwalifikowana jako takie przedsięwzięcie, tworzy sejmik województwa, w drodze uchwały (ust.2). Obszar ograniczonego użytkowania dla zakładów lub innych obiektów, niewymienionych w ust. 2, tworzy rada powiatu w drodze uchwały (ust.3). Z kolei zgodnie z powoływaną w ustępie 1 cytowanego przepisu - ustawą z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.08.199.1227 ze zm.), a konkretnie stosownie do art. 59 ust.1 tej ustawy, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 tej ustawy, czyli w drodze postanowienia, przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przepis art. 173 ust.2 cytowanej ustawy stanowi jednocześnie, że do czasu wydania przez Radę Ministrów przepisów wykonawczych w oparciu o art. 60: 1) za przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 59 ust. 1 pkt 1 niniejszej ustawy, uważa się określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, wymagające sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko; 2) za przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 59 ust. 1 pkt 2 niniejszej ustawy, uważa się określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być stwierdzony. Ponieważ w dacie orzekania przez organy Rada Ministrów nie wydała przepisów wykonawczych w oparciu o art. 60 powoływanej wyżej ustawy, zastosowanie miało dotychczasowe rozporządzenie z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Zgodnie z § 2 ust.1 pkt 6 tego rozporządzenia, tylko stacje elektroenergetyczne lub napowietrzne linie elektroenergetyczne o napięciu znamionowym wynoszącym nie mniej niż 220 kV, o długości nie mniejszej niż 15 km, zaliczone zostały do mogących znacząco oddziaływać na środowisko i wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Z kolei stosownie do § 3 ust.1 rozporządzenia, sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać pozostałe stacje elektroenergetyczne lub napowietrzne linie elektroenergetyczne, ale o napięciu znamionowym nie niższym niż 110 kV. Jak widać zatem z powyższego, objęta wnioskiem inwestycja nie należy w ogóle do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów cytowanego rozporządzenia i ustawy o ochronie środowiska, a co za tym idzie nie ma podstawy prawnej do wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu, o jakim mowa w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. Inne przepisy, w oparciu o które wyznacza się obszar oddziaływania obiektu, nie mają w sprawie zastosowania. Wprawdzie w aktach sprawy znajduje się rysunek sporządzony przez projektanta przedstawiający wymagane odległości ewentualnej zabudowy na działce nr 171/6 od stacji transformatorowej lub granicy działki, jednak nie można ich utożsamiać z obszarem oddziaływania obiektu, o jakim mowa wyżej. Z kolei tylko tak rozumiany obszar miałby w sprawie znaczenie. Poza tym, zaznaczone na tym rysunku odległości pozostają bez znaczenia dla sprawy wobec niemożności zabudowy działki skarżącej, wynikającej z obowiązujących na dzień orzekania przepisów planu miejscowego. Ponieważ sprzeciw J. C. budzi zaprojektowana odległość planowanej stacji transformatorowej od granicy z działką stanowiącą jej własność, Wojewódzki Sąd Administracyjny poddał badaniu przepisy, które mają zastosowanie w zakresie określenia warunków realizacji tego typu przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 51 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997r. Prawo energetyczne (Dz.U.06.89.625 ze zm.), projektowanie, produkcja, import, budowa oraz eksploatacja urządzeń, instalacji i sieci powinny zapewniać racjonalne i oszczędne zużycie paliw lub energii przy zachowaniu: 1) niezawodności współdziałania z siecią; 2) bezpieczeństwa obsługi i otoczenia po spełnieniu wymagań ochrony środowiska; 3) zgodności z wymaganiami odrębnych przepisów, a w szczególności przepisów: prawa budowlanego, o ochronie przeciwporażeniowej, o ochronie przeciwpożarowej, o dozorze technicznym, o ochronie dóbr kultury, o muzeach, Polskich Norm wprowadzonych do obowiązkowego stosowania lub innych przepisów wynikających z technologii wytwarzania energii i rodzaju stosowanego paliwa. Wyjaśnić przy tym należy, że ta część cytowanego przepisu, która dotyczy Polskich Norm nie została dostosowana do obowiązujących aktualnie przepisów ustawy z dnia 12 września 2002r.o normalizacji (Dz.U.02.169.1386 ze zm.), która od 1 stycznia 2003r. wprowadziła zasadę, iż stosowanie Polskich Norm jest dobrowolne (art. 5 ust.3 tej ustawy). Jeśli zaś chodzi o inne wskazane wyżej "odrębne przepisy", to nie ma w nich żadnych regulacji, które określałyby normy odległościowe w zakresie usytuowania urządzeń energetycznych od granicy z nieruchomością sąsiednią (jak np. w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie -Dz.U.02.75.690 ze zm.- które nie ma w sprawie zastosowania i w obowiązującym systemie prawa brak jest odpowiednika tego typu rozporządzenia dla inwestycji będącej przedmiotem sprawy). W szczególności, zapisów takich nie zawiera rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego (Dz.U. nr 93, poz. 623 ze zm.). Dlatego w odniesieniu do omawianego zarzutu skargi zasadnym jest przyjęcie wniosku, że budowa stacji transformatorowej winna być przede wszystkim zlokalizowana w granicach tej działki, co do której inwestor posiada uprawnienie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ten wymóg w stanie faktycznym sprawy został niewątpliwie spełniony. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.