VII SA/Wa 2163/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, Sędzia WSA, Protokolant Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2010 r. sprawy ze skargi G. M. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2009 r. znak [...] w przedmiocie nakazu unieruchomienia w trybie natychmiastowym zakładu żywienia zbiorowego skargę oddala Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2009r., znak: [...] Główny Inspektor Sanitarny Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwana dalej k.p.a.), art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 z późn. zm.) oraz § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 listopada 2002 r. w sprawie organizacji oraz zasad i trybu wykonywania zadań przez Państwową Inspekcję Sanitarną Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji (Dz. U. Nr 192, poz. 1614 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania G. M., właściciela [...], od decyzji Państwowego Inspektora Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji na obszarze województwa [...] z dnia [...]sierpnia 2009 r. znak [...] uchylił w całości ww. decyzję Państwowego Inspektora Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji na obszarze województwa [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że w dniu 25 sierpnia 2009 r. w pomieszczeniach zakładu żywieniowego [...] G. M., znajdujących się w budynku SP ZOZ Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji [...], przy ul. [...], w K. Państwowy Inspektor Sanitarny Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji na obszarze województwa [...] przeprowadził kontrolę sanitarną. W protokole z tej kontroli znak: [...] udokumentowano liczne naruszenia przepisów prawa żywieniowego w zakresie bezpiecznych i higienicznych warunków produkcji i obrotu żywnością. Stwierdzono również nieprawidłowości w dokumentacji zakładu, w tym brak aktualnej decyzji zatwierdzającej zakład. W oparciu o protokół z kontroli organ I instancji Państwowy Inspektor Sanitarny Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji na obszarze województwa [...] wydał w dniu [...] sierpnia 2009r. decyzję, którą nakazał unieruchomienie w trybie natychmiastowym zakładu żywienia zbiorowego [...] znajdującego się w budynku SP ZOZ MSWiA [...], w K., przy ul. [...]. 1 Organ II instancji stwierdził, że pismo z 8 września 2009r. zatytułowane odwołanie uznał za wymagające rozpatrzenia w trybie odwoławczym, pomimo niejednoznacznego sformułowania żądania strony (jednoczesne użycie określenia "odwołanie" i terminowe skierowanie sprawy do rozpatrzenia w trybie instancyjnym przy powołaniu się na przepis art. 157 § 1 i 2 k.p.a. i wnoszenie o "stwierdzenie nieważności"). Powołując się na niepublikowany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lipca 1998 r., III SA 642/97, organ stwierdził, że "tryb odwoławczy ma w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego pierwszeństwo przed trybem nadzoru obejmującym między innymi stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. Wynika to z faktu, że organ odwoławczy ma szersze uprawnienia niż organ stosujący art. 156 § 1 k.p.a. Dla załatwienia odwołania powinno być podjęte jedno z rozstrzygnięć, o których mowa w art. 138 k.p.a. i to także wówczas, gdyby spełnione były przesłanki, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a.". Odnosząc się do rozpoznania odwołania Główny Inspektor Sanitarny Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji wskazał, że Państwowy Inspektor Sanitarny Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji na obszarze województwa [...] powinien przed podjęciem czynności kontrolnych w ramach nadzoru bieżącego wystąpić do kierownika zakładu prowadzącego działalność, polegającą na produkcji lub wprowadzaniu do obrotu żywności pochodzenia niezwierzęcego, lub wprowadzaniu do obrotu produktów pochodzenia zwierzęcego, nieobjętych urzędową kontrolą organów Inspekcji Weterynaryjnej o dopełnienie obowiązków, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r., o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. Nr 171, poz. 1225 z późn. zm.). Wydanie decyzji o zatwierdzeniu zakładu i dokonanie wpisu do rejestru zakładów powinno zostać poprzedzone kontrolą sprawdzającą spełnienie przez pomieszczenia i urządzenia zakładu wymogów sanitarnych i technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności objętej wnioskiem. Ponadto, organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z przepisem art. 79a ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007r. Nr 155, poz. 1095 z poźn zm.) czynności kontrolne mogą być prowadzone po okazaniu przedsiębiorcy lub osobie upoważnionej jednorazowego upoważnienia do przeprowadzenia kontroli. Nie jest wystarczające przedstawienie upoważnienia pracownika Państwowej Inspekcji Sanitarnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji do wykonywania czynności kontrolnych w nadzorowanych obiektach bądź legitymacji służbowej. Podczas kontroli przeprowadzonej w [...] nie przedstawiono wymaganych prawem upoważnień, co stanowi naruszenie zagwarantowanych przepisami uprawnień przedsiębiorcy. Organ II instancji podkreślił, że z protokołu z kontroli sanitarnej nie wynika, czy kontrolowany przedsiębiorca miał możliwość odniesienia się do opisanego stanu faktycznego. Brak podpisu osoby odpowiedzialnej nie został przez prowadzącego kontrolę skomentowany i nie wiadomo, czy podjęto próbę skontaktowania się z przedsiębiorcą celem zapoznania z wynikami kontroli i złożenia wyjaśnień bądź zastrzeżeń. Tym samym w toku czynności kontrolnych organ I instancji w niedostatecznym stopniu uwzględnił kodeksową zasadę informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, mogących mieć wpływ na ustalenie ich praw, a także zasadę zapewnienia stronom możliwości wzięcia czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Podjęcie czynności kontrolnych wobec przedsiębiorstwa, które nie zostało w sposób przewidziany prawem objęły nadzorem Państwowej Inspekcji Sanitarnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji nie pozwala uznać ustaleń kontroli za wystarczającą podstawę do wydania decyzji unieruchamiającej zakład. Mając na względzie słuszny interes strony Główny Inspektor Sanitarny Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji uznał konieczność przeprowadzenia pełnej procedury zatwierdzenia zakładu i oceny spełnienia wymogów odpowiadających zadeklarowanej działalności. Odnosząc się do zarzutu niewłaściwości organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji do sprawowania nadzoru sanitarnego wobec podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w pomieszczeniach i obiektach jednostek organizacyjnych resortu spraw wewnętrznych. Główny Inspektor Sanitarny Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji wskazał, że nie narusza właściwości sprawowanie przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji nadzoru sanitarnego nad podmiotami, w szczególności prowadzącymi działalność gospodarczą, działającymi na terenie i w obiektach jednostek resortu spraw wewnętrznych w oparciu o umowy cywilnoprawne. Podmioty takie podlegają kontroli w pełnym zakresie merytorycznym, z zastrzeżeniem szczególnych zasad kontroli przedsiębiorców. W tym kontekście organ przywołał wydanie decyzji z naruszeniem art. 156 § 1 ust. 1 i 2 k.p.a. przez to, że decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów o właściwości, jak również "bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa". Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję złożył G. M. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 157 § 2 k.p.a. poprzez nieuzasadnione rozpoznanie jego pisma z dnia 8 września 2009 r. wniesione do Głównego Inspektora sanitarnego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, w trybie art. 138 k.p.a., a nie w trybie art. 156 k.p.a. ponadto zarzucił przepis § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 listopada 2002r. w sprawie organizacji oraz zasad i trybu wykonywania zadań przez Państwową Inspekcję Sanitarną Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji (Dz. U. Nr 192, poz. 1614 z późn. zm.) stanowiący doprecyzowanie bardziej ogólnego sformułowania art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006r., Nr 122, poz. 851 ze zm.). Skarżący stwierdził, że organ II instancji, kierując się użytym, w tytule jego pisma, słowem "odwołanie" bezpodstawnie uznał za właściwe rozpoznanie sprawy w trybie art. 138 k.p.a., albowiem wnoszący wyraźnie podniósł, że chodzi o stwierdzenie nieważność decyzji, która wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, które to naruszenia, we wniesionym piśmie, zostały taksatywnie wymienione. O trybie rozpoznania winna zatem decydować intencja skarżącego, a nie dowolna interpretacja organu II instancji, albowiem najbardziej istotna jest wola skarżącego, dotycząca rodzaju skutków, jakie swym działaniem chce wywołać. W niniejszej sprawie wnoszący miał wolę doprowadzenia do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji z uwagi na wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa. Rozpatrzenie pisma w trybie odwoławczym umożliwia organowi administracyjnemu II instancji na skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Taka decyzja daje tym samym organowi I instancji możliwość podjęcia ponownych działań, które w ocenie wnoszącego pismo, są działaniami bezprawnymi - zgodnie z przepisem art. 79 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007r. Nr 155, poz. 1095 z poźn. zm.). G. M. wskazał, że nie został poinformowany o terminie przeprowadzenia, co spowodowało, że świadkiem kontroli została pracownica obsługi baru, która nie posiadała żadnych upoważnień lub pełnomocnictw przez niego wydanych. Zdaniem skarżącego decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa albowiem [...] został wyłączony z nadzoru inspekcji sanitarnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji [...] decyzją Dyrektora [...] Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w K., l.dz. [...] stwierdzającą, że "obiekt [...] przestał być nadzorowany przez inspekcję sanitarna Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji [...] ponieważ został wydzierżawiony i nie podlega tejże inspekcji." G. M. podniósł, że dysponuje lokalem na podstawie umowy najmu, zawartej w dniu 7 sierpnia 2008r., Nr [...]. Wprawdzie w dniu 25 sierpnia 2009 r. Inspektorat Sanitarny Państwowej Powiatowej Inspekcji Sanitarnej l.dz. [...], poinformował, że zgodnie z art. 20 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej z dnia 14 marca 1985 r., jego firma "zarejestrowana w rejestrze zakładów podlegających Państwowej Inspekcji Sanitarnej -Państwowej Stacji Sanitamo-Epidemlologicznej w K. przechodzi pod nadzór Zespołu Państwowej Inspekcji Sanitarnej MSWiA na obszarze województwa [...]", ale przywołany, jako podstawa prawna decyzji przepis ustawy nie zawiera delegacji do wydania takiej decyzji. W związku z tym, decyzja ta została zaskarżona. W ocenie skarżącego wynajem podmiotowi prywatnemu lokalu użytkowego, w celu prowadzenia działalności gastronomicznej i rozrywkowej, nie stanowi, że prywatny podmiot gospodarczy staje się automatycznie jednostką podległą i nadzorowaną przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, a tylko w takim przypadku mógłby być, na podstawie art. 20, nadzorowany i kontrolowany przez Państwowej Inspekcji Sanitarnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Dodatkowo na rozprawie w dniu pełnomocnik organu złożył do akt pismo z dnia 2 marca 201 Or. podniósł jako nową okoliczność to, że w związku z wnioskiem [...] G. M. wspólnika spółki cywilnej Państwowy Inspektor Sanitarny Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji na obszarze województwa [...] wydał decyzję z dnia [...] lutego 2010r., znak: [...] zatwierdzającą na okres 3 miesięcy i wpisującą zakład do rejestru zakładów podlegających urzędowej kontroli prowadzonej przez ww. organ. Tym samym zdaniem pełnomocnika organu skarga powinna zostać oddalona, gdyż sam skarżący uznał właściwość Inspektora Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny, sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Ponadto Sąd Administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia było rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, który decyzją z dnia [...] października 2009r. uchylił decyzję Państwowego Inspektora Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2009 r., znak [...] nakazującą unieruchomienie w trybie natychmiastowym zakładu żywienia zbiorowego - [...] w SP [...] Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji Sanatorium [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wskazać należy, że w ustawowym terminie do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] sierpnia 2009r. Państwowego Inspektora Sanitarnego MSWiA G.M. wniósł pismo opatrzone nazwą "odwołanie". W treści pisma strona powołała się na art. 157 § 1 i 2 k.p.a. i wniosła o "stwierdzenie nieważności decyzji" Państwowego Inspektora Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2009 r. W ocenie Sądu organ II instancji prawidłowo przyjął, że w sprawie zostało złożone odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej. Przede wszystkim pismo kwestionujące rozstrzygnięcie, które zapadło w I instancji zostało wywiedzione w ustawowym terminie do wniesienia odwołania i tak zatytułowane. W doktrynie i orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że tryb odwoławczy ma pierwszeństwo przed trybem nadzwyczajnym jakim jest m.in. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Sąd podziela pogląd prawny zawarty w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lipca 1998r., sygn. akt III SA 642/97, zgodnie z którym "tryb odwoławczy ma w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego pierwszeństwo przed trybem nadzoru obejmującym m. in. stwierdzenie nieważności decyzji." Wbrew stanowisku skarżącego wskazać należy, że rozpoznanie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wiąże się ze znacznie węższym zakresem uprawnień organu niż zakres, którym dysponuje organ w ramach postępowania odwoławczego. W postępowaniu odwoławczym nie powinny być podejmowane działania zmierzające do usunięcia nieprawidłowości w decyzji środkami nadzoru (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 1992r., w sprawie o sygnaturze akt III SA 946/92, z dnia 13 października 2000r. - II SA 3140/99). W ocenie Sądu w pełni zasadny jest też pogląd, że wniosek, w którym zawarto żądanie stwierdzenia nieważności, złożony przed upływem terminu, powinien być potraktowany jako odwołanie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2000r., sygn. akt I SA 1851/00). W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 września 1982r., sygn. akt IV SA 532/87 wskazano, że stwierdzenie nieważności decyzji zamiast rozpoznania wniesionego w terminie odwołania strony stanowi rażące naruszenie prawa. Zdaniem Sądu organ II instancji w okolicznościach sprawy niniejszej prawidłowo rozpoznał odwołanie skarżącego. Tryb odwoławczy umożliwił merytoryczną ocenę argumentów skarżącego i załatwienie sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu strony, czego efektem było uchylenie decyzji organu I instancji. Podstawą materialnoprawną decyzji organu I instancji był art. 20 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Przepis ten definiuje właściwość Państwowej Inspekcji Sanitarnej jako wykonywanie zadań Państwowej Inspekcji Sanitarnej Policji, Państwowej Straży Pożarnej, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu, jednostkach organizacyjnych podległych i nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, zakładach opieki zdrowotnej tworzonych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw wewnętrznych oraz w jednostkach organizacyjnych Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Centralnego Biura Antykorupcyjnego. Wydane na podstawie art. 20 ust. 2 powołanej wyżej ustawy rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 listopada 2002 r, w sprawie organizacji oraz zasad i trybu wykonywania zadań przez Państwową Inspekcję Sanitarną Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji (Dz. U. Nr 192, poz. 1614 z późn. zm.) wskazuje z kolei, że sprawowany przez Inspekcję nadzór dotyczy: terenu urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw wewnętrznych oraz jednostek organizacyjnych podległych i nadzorowanych przez tego ministra; terenu zakładów opieki zdrowotnej tworzonych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych; pracowników jednostek, o których mowa w pkt 1, oraz funkcjonariuszy Policji, Państwowej Straży Pożarnej, Straży Granicznej i Biura Ochrony Rządu; terenu obiektów oraz funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Centralnego Biura Antykorupcyjnego. Powyższe przepisy nie definiują przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą na terenie wyżej wymienionych jednostek organizacyjnych jako odrębnej kategorii nadzorowanych przez Inspekcję podmiotów, jednakże, w ocenie Sądu, brak jest podstaw prawnych do ich wyłączenia i poddania nadzorowi cywilnej Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Zdaniem Sądu, jeżeli ustawodawca nie przewidział w sposób wyraźny wyjątków od tej zasady, należy przyjąć wykładnię literalną przepisu. Zagadnienie nadzorowania przedsiębiorców działających na terenie jednostek organizacyjnych, wymienionych w art. 20 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, dotyczy wszystkich zakładów żywieniowych, prywatnych zakładów opieki zdrowotnej, gabinetów indywidualnych praktyk lekarskich, salonów kosmetycznych i innych podmiotów, które korzystaj z pomieszczeń jednostek resortowych na podstawie umów cywilnoprawnych (zazwyczaj umowy najmu). Niezasadne jest wiązanie uprawnień najemcy o charakterze cywilnoprawnym z kwestią właściwości organu administracji publicznej egzekwującego przestrzeganie przepisów prawa administracyjnego. Sąd podziela stanowisko Głównego Inspektora Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, że nie jest dopuszczalne takie interpretowanie przepisu kompetencyjnego, które doprowadzi do wniosków jednoznacznie sprzecznych z brzmieniem literalnym przepisu. Wskazanie ustawowe, że wykonywanie zadań odbywa się "na terenie" jednostek podległych lub nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych prowadzi do konkluzji, że nadzór taki ma być sprawowany bez ograniczeń podmiotowych na danym terenie. W takim przypadku nie ma znaczenia, że dany przedsiębiorca nie jest "podległy lub nadzorowany" przez Ministra. Ustawodawca świadomie przyjął konstrukcję przepisu kompetencyjnego, która uwzględnia w obrębie właściwości Państwowej Inspekcji Sanitarnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji również nienazwane wprost podmioty, prowadzące działalność gospodarczą na terenie jednostek organizacyjnych resortu. Należy podkreślić, że w przypadku przepisu art. 20 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej zastosowanie powinna mieć zasada paremia clara non sunt interpretanda bowiem przepis jasny nie podlega interpretacji. Przedmiotowy przepis wyraźnie odwołuje się do terenu - pojęcia, które swoim zakresem obejmuje cały zakład opieki zdrowotnej i jest całkowicie neutralne w odniesieniu do takich okoliczności jak fakt działalności gospodarczej skarżącego i związanych z tym umów o charakterze cywilnoprawnym. Już tylko dodatkowo zatem Sąd podnosi, że wykładnia celowościowa przepisu art. 20 ust. 2 pkt 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej został stworzony po to, aby Państwowa Inspekcja Sanitarna Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji mogła wykonywać określone zadania nadane Państwowej Inspekcji Sanitarnej na określonym i specyficznym obszarze w Państwie. Celem ustawodawcy było zatem zapewnienie sanitarnego nadzoru Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji nad podległymi bezpośrednio lub pośrednio podmiotami i tym samym zagwarantowanie branżowej kontroli sanitarnej nad podmiotami mającymi szczególne znaczenie dla Państwa. Główny Inspektor Sanitarny Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji realizując obowiązki ustawowe we wszystkich wymienionych w art. 20 ust. 2 pkt 1-3 obszarach może podejmować jednolite działanie związane z zagrożeniami sanitarnymi w powierzonym mu specyficznym obszarze. Odnosząc się do zarzutu skarżącego - braku bezpośredniego wpisania Państwowej Inspekcji Sanitarnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, jako organu urzędowej kontroli żywności, w art. 73 ust. 1 o bezpieczeństwie żywności i żywienia - Sąd stwierdza, że nie stanowi on przesłanki do uznania braku właściwości Państwowej Inspekcji Sanitarnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji do kontrolowania żywności produkowanej lub wprowadzanej do obrotu. Przepisy obowiązującego prawa nie traktują w tym względzie Państwowej Inspekcji Sanitarnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji konsekwentnie i w każdym przypadku, gdy nie jest wprost wymieniona jako organ właściwy do sprawowania nadzoru sanitarnego, konieczne jest przywołanie ogólnej zasady z cytowanego art. 20 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Wyrazem niekonsekwencji legislacyjnej w obrębie prawa żywieniowego są przepisy wykonawcze do ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, które wprost odnoszą się do Państwowej Inspekcji Sanitarnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, np. w zakresie nakładania obowiązku uiszczania opłat za czynności wykonywane w ramach urzędowej kontroli żywności. Ilekroć podnoszone są wątpliwości, co do właściwości Inspekcji w sytuacji braku jednoznacznego przepisu kompetencyjnego w danym akcie prawa materialnego, konieczne jest przywoływanie ogólnej zasady kompetencyjnej wynikającej z art. 20 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Należy podkreślić, że właściwość Państwowej Inspekcji Sanitarnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji zgodnie z art. 20 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, wynika z fizycznej lokalizacji zakładu żywieniowego w obrębie Zakładu Opieki Zdrowotnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, co oznacza że pismo [...] l.dz. [...] nie może być podstawą do zmiany właściwości, nie może rodzić skutków prawnych i nie może być dla Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego podstawą do sprawowania nadzoru sanitarnego w wydzielonych pomieszczeniach Sanatorium. W tym kontekście należy przywołać fakt wpisania na wniosek skarżącego jego Zakładu [...] s.c. w budynku SP [...] MSWiA [...] w K. pryz ul. [...] do rejestru zakładów podlegających urzędowej kontroli organom Państwowej Inspekcji Sanitarnej prowadzonego przez Państwowego Inspektora Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji na obszarze województwa [...] pod nr [...] - decyzją ww. organu z dnia [...] lutego 2010r. [...]. Mając na uwadze powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.). ,, 10