IV SA/Po 802/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Dybowski (spr.) Sędziowie NSA Ewa Makosz-Frymus WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Frankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03 marca 2010 r. sprawy ze skargi "T" B. B. i W. F. Sp. j. w O. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w P. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie odmowy wydania wypisu z operatu ewidencji gruntów i budynków 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty P. z dnia (...) r. nr (...), 2. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w P. na rzecz "T" B. B. i W. F. Sp.j. w O. kwotę (...) złotych (...) tytułem zwrotu kosztów postępowania. /-/ E.Kręcichwost-Durchowska /-/ M.Dybowski /-/ E.Makosz-Frymus sygn. akt IV SA/Po 802/09 U Z A S A D N I E N I E Wnioskiem z dnia (...) r. "T" B. B., W. F. Sp.j. z siedzibą w O. (dalej Spółka bądź "T"), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego M. M., wniosła do Starostwa Powiatowego w P. udostępnienie danych ze zbioru danych osobowych przez doręczenie zaświadczenia o numerach ksiąg wieczystych nieruchomości należących lub będących w użytkowaniu wieczystym: T.W. zam. w M. ul. M.(...); Z. B. zam. w M. ul. A. (...), położonej w M. ul.: M. (...), A (...), F.(...). Wnioskodawca wskazał, że uzyskane dane zostaną przekazane Komornikowi Sądowemu przy Sądzie Rejonowym w Ś., celem prowadzenia egzekucji z majątku dłużników. Skarżący we wniosku z dnia (...) r. podał pełne dane osobowe obu dłużników: imiona, nazwiska, numery PESEL, serie i numery dowodów osobistych, miejsce urodzenia i imiona obojga rodziców każdego z dłużników (k. 9-9v akt administracyjnych). Do wniosku dołączono uwierzytelniony odpis nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia (...) r.(...), wydany przez Sąd Rejonowy w O. w którym Sąd nakazał pozwanym: 1) "WB P" Skład Budowlany T.W., Z.B. Spółka Jawna z/s w M.; 2) T. W.; 3) Z. B., by zapłacili solidarnie na rzecz powoda "T." B. B., W. F. Spółka Jawna w O. kwotę (...) zł z ustawowymi odsetkami od dnia (...) r. do dnia zapłaty oraz kwotę (...) zł tytułem kosztów procesu, w tym kwotę (...) zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego w terminie dwu tygodni od doręczenia niniejszego nakazu albo wnieśli w tymże terminie do tutejszego Sądu sprzeciw. Ów odpis nakazu zaopatrzony jest w klauzulę wykonalności, w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej dnia (...) r., w której Sąd Rejonowy w O. stwierdza, że niniejszy tytuł uprawnia do egzekucji w całości, oraz poleca wszystkim urzędom oraz osobom, których to może dotyczyć, aby postanowienia niniejszego tytułu wykonały, a gdy o to prawnie będą wezwane, udzieliły pomocy. Orzeczenie podlega wykonaniu jako prawomocne (k. 9-9v, 2-2v akt administracyjnych). Postanowieniem z dnia (...) r. nr (...) (dalej postanowienie z (...) r.) Starosta P. na podstawie art. 123 § 1 kpa i art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 17 mają 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. 240/05/2027 ze zm. dalej prgk) odmówił wydania zaświadczenia o numerach ksiąg wieczystych nieruchomości należących do T. W. i Z. B.. W uzasadnieniu Starosta podniósł, że ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące gruntów, budynków i lokali, a także właścicieli oraz miejsca zamieszkania lub siedziby osób (art. 20 prgk). Zasada ogólnodostępności informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, o której mowa w art. 24 ust. 2 prgk, że informacje o gruntach, budynkach i lokalach zawarte w operacie ewidencyjnym są jawne i powszechnie dostępne, dotyczy jedynie informacji o nieruchomościach, a nie o ich właścicielach. Zasady udostępniania danych ewidencyjnych określone są w oparciu o art. 24 ust. 3 prgk. Starosta wydaje wypis z operatu ewidencyjnego zawierający dane osobowe, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i 2, na żądanie: 1. właścicieli lub osób fizycznych i prawnych, w których władaniu znajdują się grunty, budynki lub lokale będące przedmiotem wypisu; 2. podmiotów publicznych lub podmiotów nie będących podmiotami publicznymi, realizującymi zadania publiczne na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny, które związane są z gruntami, budynkami lub lokalami będącymi przedmiotem wypisu; 3. innych podmiotów, niż wymienione w pkt 1 i 2, które mają interes prawny związany z gruntami, budynkami lub lokalami będącymi przedmiotem wypisu. Pisemna informacja organu ewidencyjnego zawierająca dane podmiotowe konkretnie określonej nieruchomości jest zaświadczeniem w rozumieniu art. 217-220 kpa, ponieważ urzędowo potwierdza stan wynikający z prowadzonej przez organ ewidencji. Zaświadczenie wydaje się, jeśli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego, wymaga przepis prawa oraz gdy osoba ubiega się o nie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 kpa). Z art. 217 i 218 kpa i art. 24 ust. 3 prgk wynika, że osoba fizyczna nie będąca właścicielem nieruchomości wpisanej do ewidencji gruntów, może uzyskać informację z rejestru gruntów i budynków jedynie, gdy wykaże interes prawny. Uzyskanie dokumentu przez wnioskodawcę nie będącego właścicielem, bądź osobą fizyczną lub prawną, w której władaniu znajduje się grunt, budynek lub lokal, jest uzależnione od wykazania interesu prawnego uzasadniające jego wydanie. Kategoria interesu prawnego jest kategorią materialnoprawną i dla wskazania takiego interesu należy wskazać przepis prawa materialnego zobowiązujący organ do wydania dokumentu lub uprawniający wnioskującego do jego otrzymania (wyrok NSA z 22.2.2007 r. I OSK 560/06). Wnioskodawca we wniosku nie przywołał żadnej podstawy prawnej upoważniającej do wydania informacji z rejestru gruntów, lecz załączył nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym z (...) r.(...). Skarżący uzasadniał żądanie wydania zaświadczenie o numerach ksiąg wieczystych posiadaniem interesu prawnego w ich wydaniu polegającego na konieczności wskazania organowi egzekucyjnemu majątku dłużników T. W. i Z. B. w toczącym się przeciwko nim postępowaniu egzekucyjnym na podstawie tytułu wykonawczego: nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym Sądu Rejonowego w O., sygn. akt (...), opatrzonego klauzulą wykonalności z dnia (...) r. Sprawy o ustalenie majątku dłużnika prowadzone są w oparciu o art. 760-762,art. 7911 i art. 913-9201 kpc, a do poszukiwania majątku dłużnika właściwy jest komornik i – w pewnych sytuacjach - Sąd Powszechny, jako organy egzekucyjne. Strona nie wykazała skutecznie interesu prawnego i dlatego odmówiono wydania zaświadczenia (k. 11-11v akt administracyjnych). Spółka w zażaleniu z dnia (...) r. zarzuciła postanowieniu z (...)r. naruszenie art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 17 mają 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, art. 217-218 kpa i art. 23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. 101/97/926 ze zm. dalej uodo; k. 13-16 akt administracyjnych). Interes prawny, na który należy powoływać się żądając wydania zaświadczenia polegać ma przede wszystkim na wskazaniu okoliczności, które we świetle przepisów prawa ten interes prawny kształtują, nie zaś na wskazywaniu konkretnego przepisu, z którego uprawnienie wprost wynika. Okoliczności te, polegające na konieczności wskazania majątku dłużników w postępowaniu egzekucyjnym, uzasadniają interes prawny Skarżącego. Postanowieniem z dnia (...) r. nr (...) (dalej postanowienie z (...) r.) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w P. (dalej Wojewódzki Inspektor) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 kpa i w zw. z art. 7b ustawy z dnia 17 mają 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (j.t. Dz.U. 240/05/2027 ze zm.), utrzymał w mocy postanowienie z (...) r. Wojewódzki Inspektor podzielił w pełni argumentację organu I instancji. Organ wskazał w uzasadnieniu, że zakres informacji, o które zwrócił się do Skarżący, jest szerszy niż określony w art. 20 ust. 1 prgk, gdyż obejmuje informacje określone w art. 20 ust. 2 tej ustawy. W ocenie Organu drugiej instancji Skarżący nie wykazał należycie interesu prawnego (k. 22-27 akt administracyjnych). "T" w skardze z dnia (...) r. zarzucił postanowieniu z (...) r. naruszenie przepisów: art. 24 ust. 3 prgk; art. 217 ust. 2 pkt 2 kpa. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie na Jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Spółka w szczególności podniosła, że nie wnosiła o ujawnienie danych, o których mowa w art. 24 ust. 3 prgk, a więc danych wymienionych w art. 20 ust. 1 i 2 tej ustawy. Wniosła natomiast o udostępnienie danych obejmujących numery ksiąg wieczystych prowadzonych dla nieruchomości, których właściciele, a także ich miejsca zamieszkania, są mu znani. Stanowisko Organu I instancji co do nie wykazania przezeń interesu prawnego jest błędne, ponieważ wskazanie majątku dłużnika w postępowaniu egzekucyjnym jest obowiązkiem wierzyciela wynikającym z art. 801 kpc (k. 3-6 akt sądowych). W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor wniósł o jej oddalenie, w uzasadnieniu podając, że Skarżący nie wykazał interesu prawnego, do czego był obowiązany żądając wydania danych z rejestru gruntów i budynków. Nadto podniósł, że Skarżący żądał udostępnienia danych, do których otrzymania nie był uprawniony. Starosta mógł wydać zaświadczenie wyłącznie co do danych wymienionych w art. 20 ust. 1 prgk, Skarżący żądał zaś udostępnienia danych, o których mowa w art. 20 ust. 2 prgk, przez co żądał udostępnienia pełnych danych z rejestru, takie żądanie zaś musiało być poparte interesem prawnym ubiegającego się o wydanie zaświadczenia (k. 25-29 akt sądowych). W piśmie procesowym z dnia (...) r. Skarżący podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko. Zaprzeczył twierdzeniom Organu II instancji co do tego, że żądał wydania zaświadczenia obejmującego pełną informację z ewidencji gruntów i budynków. Zakres żądnych informacji obejmował jedynie numery ksiąg wieczystych, nie zaś jakiekolwiek dane osobowe ich właścicieli czy wieczystych użytkowników, te bowiem były Skarżącemu znane. Przy piśmie z (...) r. Skarżący załączył odpis postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w G. (dalej G. Wojewódzki Inspektor) z dnia (...) r. nr(...) , w którym ów organ w ramach autokontroli (art. 54 § 3 ppsa) uchylił swe wcześniejsze postanowienie z (...) r. nr(...). W motywach swego postanowienia, G. Wojewódzki Inspektor wskazał, że zgodnie z art. 24 prgk, informacje o gruntach, budynkach i lokalach są jawne i powszechnie dostępne. Organ odwoławczy, badając interes prawny Wnioskodawcy, postąpił niezgodnie z prawem, gdyż strona wnioskująca o informacje zawarte w art. 20 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 i 4 prgk, nie musi posiadać interesu prawnego w uzyskaniu wskazanych danych. Uznano zarzut Strony co do błędnego ustalenia przedmiotu żądania - strona wniosła o podanie numerów ksiąg wieczystych nieruchomości należących do XY, nie zaś – jak ustalono w postępowaniu odwoławczym – danych osobowych (k. 41-44 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga okazała się zasadną. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 153/02/1269, zm. 169/05/1417 – dalej usa), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej, Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, kontrola, o której mowa w art. 1 § 1 usa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola postanowień polega wyłącznie na ocenie ich legalności, tj. zgodności z normami prawa materialnego i procedury administracyjnej w danym postępowaniu (art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. 153/02/1270 ze zm. – dalej ppsa). Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ppsa). W postępowaniu dotyczącym ewidencji gruntów i budynków stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Postępowanie zaświadczeniowe zakończyć się może tylko na dwa sposoby- wydaniem zaświadczenia (nieorzeczniczą czynnością materialnotechniczną) bądź postanowieniem o odmowie wydania zaświadczenia, na które to postanowienie przysługuje zażalenie (art. 219 kpa; decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 30.12.2002 r.- nr SKO 4141/18/02- OSS 2/03/41). Wypis z rejestru gruntów potwierdza to, co jest aktualnie wpisane w ewidencji gruntów i budynków ( art. 24 ust. 1-3 ugk; § 44 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków- Dz.U 38/01/454- dalej rozporządzenie; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18.3.1998 r.- II SA 125/98). Jednakże wzgląd na jakikolwiek przepis ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne ( j.t. Dz.U. 240/05/2027 ze zm.) bądź rozporządzenia (w tym w szczególności § 47 ust. 1 rozporządzenia), nie może stanowić przeszkody dla wydania zaświadczenia dla potwierdzenia faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu ( art. 218 § 1 kpa). Do zadań starosty związanych z prowadzeniem ewidencji należy utrzymanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności (§ 44 pkt 2 rozporządzenia). W postępowaniu na podstawie art. 217 i nast. kpa organ winien respektować niektóre zasady ogólne kpa, odnoszące się wyraźnie do strony: zasadę uwzględniania z urzędu interesu publicznego i słusznego interesu obywatela, zasadę dochodzenia prawdy obiektywnej, zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, szybkości i prostoty, zasadę udzielania pomocy prawnej - art. 7, 8, 9 i 12 kpa; Z. Janowicz "Kpa. Komentarz" PWN 1999. s. 506 uw. 1; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9.1.2001- I SA 1808/99). Zasady te mają na celu ochronę obiektywnie słabszej pozycji strony. Zarówno Sąd Najwyższy, jak i doktryna, trafnie wskazują na potrzebę odpowiedniego stosowania przepisów kpa dotyczącego postępowania administracyjnego sensu stricto ( odpowiednio- postanowienie Sądu Najwyższego z 26.3.1997- III RN 9/97- OSNP 20/97/395; Z.R. Kmiecik "Instytucja zaświadczenia w prawie administracyjnym" Lublin 2002 s. 83; J. Lang "Zaświadczenia w rozumieniu kpa" OMT 2/88/15-16). Zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r.- Dz.U. 78/97/483, sprost. 28/01/319, zm. 200/06/1471,114/09/946), obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej, w trybie określonym ustawami (art. 61 ust. 4). Art. 24 ust. 3 pgk wskazuje na prawo- w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy- do odpłatnego uzyskiwania wypisów z operatu ewidencyjnego przez osoby fizyczne, które mają w tym interes prawny. Przeszkodą dla udzielania tych informacji (czy to w zakresie aktualnej ewidencji, czy też archiwizowanych wycofanych danych ewidencyjnych) nie są przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych ( j.t. Dz.U. 101/02/926 ze zm.), skoro zbieranie danych osobowych przewiduje ustawa prawo geodezyjne i kartograficzne i § 10 i § 11 rozporządzenia ( art. 25 ust. 2 pkt 1 i 5 uodo). Zarówno ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece ( j.t. Dz.U. 124/01/1361 ze zm.), jak i ustawa o geodezji i kartografii, tylko wówczas mogą pełnić swe funkcje, jeśli informacje zawarte w operacie ewidencyjnym są jawne i dostępne dla osób- w tym fizycznych- które mają interes prawny w dostępie do nich (S. Rudnicki w: "Nieruchomości. Problematyka prawna" W.Pr. 2005 s. 75-76; LexisNexis 2009 s. 91-93). Organy obu instancji przeinaczyły żądanie wniosku Spółki, która nie domagała się wydania pełnego opisu z operatu ewidencyjnego, a jedynie zaświadczenia na podstawie art. 217 § 1 i § 2 pkt 2 Kpa w zakresie wskazania numerów ksiąg wieczystych nieruchomości, osób których pełne dane osobowe Spółka wskazała (k. 9-9v akt administracyjnych). Tymczasem organy błędnie przyjęły, że podstawą prawną, na jakiej domagał się Skarżący wydania zaświadczenia z ewidencji gruntów i budynków, był art. 24 ust. 3 pkt 3 prgk, zgodnie z którym starosta obowiązany jest wydać wypis z operatu szacunkowego zawierający dane osobowe, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i 2 każdego podmiotu, który ma interes prawny związany z gruntami, budynkami lub lokalami będącymi przedmiotem wypisu. Organy obu instancji twierdziły zgodnie, że Skarżący nie wykazał interesu prawnego. Tymczasem Skarżący trafnie i wystarczająco wykazywał interes prawny przez powoływanie się na przepisy Kodeksu postępowania cywilnego (art. 801), na podstawie których, jako wierzyciel na wniosek którego toczy się postępowanie egzekucyjne, zobowiązany jest do wskazywania organowi egzekucyjnemu majątku dłużnika (H. Pietrzkowski "Kpc. Komentarz" LexisNexis 2009 t. 4 s. 161 uw. 1). Tytuł egzekucyjny, pochodzący od Sądu Powszechnego, należycie ów interes prawny konkretyzuje. Nie budzi wątpliwości, że wypis o którym mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne jest zaświadczeniem w rozumieniu art. 217 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zaświadczenie, którego wydania żądał Skarżący, obejmują dane, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (dane osobowe) i które Skarżący wskazał we wniosku, w powiązaniu z danymi o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy (numery ksiąg wieczystych). W przedmiotowej sprawie spornym było, czy Skarżący uzasadnił swój interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia. Twierdzenia Organu II instancji o braku interesu prawnego poprzeć można orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2007 r., I OSK 560/06, który w podobnym stanie faktycznym oddalił skargę kasacyjną uznając, że podmiot który prowadzi egzekucję ma co najwyżej interes faktyczny, nie prawny w ustaleniu majątku dłużnika poprzez uzyskanie wypisu z ewidencji gruntów i budynków, nie zaś prawny. Zdaniem Sądu, "kategoria interesu prawnego jest kategorią materialnoprawną i dlatego dla wykazania takiego interesu należy wskazać przepis prawa materialnego zobowiązujący organ do wydania dokumentu lub uprawniający wnioskującego do jego otrzymania". Jednakże uwagi organów obu instancji uszło, że Skarżący we wniosku z dnia (...) r. podał pełne dane osobowe obu dłużników: imiona, nazwiska, numery PESEL, serie i numery dowodów osobistych, miejsce urodzenia i imiona obojga rodziców każdego z dłużników (k. 9-9v akt administracyjnych). W sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 26 czerwca 2008 r., I OSK 1038/07, Stronie wydano dokument, wskazujący na numery ksiąg wieczystych dłużnika. Interes prawny to taki interes danego podmiotu, który znajduje oparcie w prawie i jest przez to prawo chroniony. Należy uznać, że interes prawny przejawia się nie tylko w związku z istnieniem konkretnej normy prawa materialnego, z której wynika prawo danego podmiotu do żądania określonego zachowania danej osoby. Interes prawny polegać może też na prawie do ochrony interesów wierzyciela, której to ochrony może wierzyciel domagać się od organów działających w imieniu państwa także pośrednio. Taką ochroną interesów wierzyciela jest powstrzymywanie dłużnika przed wyzbywaniem się majątku przed i w toku postępowania egzekucyjnego. Przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego ochronie wierzyciela służy postępowanie zabezpieczające. Wierzyciel, by żądać zabezpieczenia na nieruchomości dłużnika musi wraz z wnioskiem o zabezpieczenie złożyć odpis księgi wieczystej. Tak samo, by zaspokoić się z nieruchomości dłużnika, dłużnik, na którego wniosek toczy się postępowanie egzekucyjne, musi wskazać nieruchomość podając numer księgi wieczystej. W takiej sytuacji odmowa organu prowadzącego rejestr gruntów i budynków udzielenia informacji w żądanym zakresie, tj. odmowa podania numerów ksiąg wieczystych, stanowiła by pogwałcenie żywotnych interesów wnioskodawcy, uniemożliwiając mu skuteczne dochodzenie jego praw. Podmiot, który na podstawie art. 801 kpc ma prawo ale i obowiązek wskazać komornikowi z jakich składników majątku dłużnika ma prowadzić egzekucję, musi mieć możliwość powzięcia wiedzy o składnikach majątkowych dłużnika. Wnosząc o wydanie wypisu z rejestru gruntów i budynków wskazującego nieruchomości dłużnika posiada interes prawny polegający na konieczności zabezpieczenia możliwości dochodzenia swoich praw, które zostały wcześniej potwierdzone w prawomocnym tytule wykonawczym. Wierzyciel może skorzystać z pomocy komornika w poszukiwaniu majątku dłużnika, jednak jest to jego uprawnienie, z którego może, lecz nie musi- i to odpłatnie- skorzystać. Należy również zwrócić uwagę na treść każdej klauzuli wykonalności, która wraz z tytułem egzekucyjnym stanowi podstawę prowadzenia egzekucji jako tytułu wykonawczy. Każdy "urząd oraz osoba" ma obowiązek udzielić pomocy w prowadzeniu egzekucji. Nie ulega wątpliwości, że urząd odmawiając wydania zaświadczenia w zakresie faktów znajdujących się w ewidencji gruntów i budynków, nie udzielił pomocy wierzycielowi, który miał prawo tej pomocy się domagać. Taka wykładania narusza zatem art. 2 Konstytucji RP. Organ II instancji błędnie uznał, że Skarżący nie wykazał interesu prawnego. Tymczasem interes ten znajduje swoje uzasadnienie w prawie do żądania od organów administracji publicznej i jednostek pełniących zadania z zakresu administracji publicznej, pomocy w dochodzeniu praw na podstawie tytułu wykonawczego. Wobec powyższego sąd uznał skargę za zasadną i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 135 i art. 200 ppsa orzekł jak w sentencji wyroku. /-/ E. Kręcichwost-Durchowska /-/ M. Dybowski /-/E. Makosz-Frymus ja