II SA/Wa 1941/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska, Adam Lipiński (spr.), Protokolant Małgorzata Kędzielewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2010 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską: - oddala skargę. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] września 2009 roku nr [...], działając na podstawie art. 138 §1 pkt 1 Kpa, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] lipca 2009 roku, odmawiającą R. K. wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich. Jak wynika z uzasadnienia decyzji, materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na broń palną myśliwską zostało wszczęte na wniosek R. K. W toku tego postępowania organ ustalił, że przed Sądem Rejonowym [...] w G. toczy się postępowanie karne przeciwko R. K., oskarżonemu o popełnianie przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. (oszustwa), opisanego w rozdziale XXXV kodeksu karnego - dotyczącego przestępstw przeciwko mieniu. Dodatkowo organ ustalił, że wnioskodawca wyrokiem Sądu Rejonowego w M. z dnia [...] czerwca 2005 roku, sygn. akt [...], został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 291 § 1 k.k i skazany na karę grzywny. Skazanie to zostało zatarte postanowieniem wyżej wskazanego Sądu z dnia [...] października 2008 roku. W ocenie Policji, fakty te w pełni pozwalają na zakwalifikowanie R. K. do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Powyższe rozstrzygnięcie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie przez R. K., który wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez właściwy organ, ze wskazaniem temu organowi przyznania skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską. W skardze decyzji zarzucono naruszenie interesu prawnego skarżącego oraz naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: 1) błędną wykładnię przepisów art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji poprzez uznanie, że wydanie pozwolenia na broń myśliwską osobie, wobec której toczy się postępowanie karne o czyn zabroniony przeciwko mieniu mniejszej wagi, automatycznie rodzi obawę użycia tejże broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego i w konsekwencji obligatoryjnie pozbawia taką osobę możliwości uzyskania pozwolenia na broń myśliwską, nie pozostawiając organowi administracji możliwości wydania decyzji innej niż odmowna; 2) naruszenie przepisów art. 2 i 32 Konstytucji RP, poprzez naruszenie zasad demokratycznego państwa prawnego i równości obywateli wobec prawa; 3) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez wydanie decyzji z naruszeniem zasady praworządności i zasady prawdy obiektywnej oraz zasad regulujących ocenę dowodów w postępowaniu administracyjnym, a w szczególności: - art. 7 k.p.a., poprzez nadmierną restrykcyjność rozstrzygnięcia i zbyt formalistyczne podejścia do sprawy, bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu skarżącego; - art. 77 k.p.a., poprzez całkowite pominięcie pozytywnych przesłanek dotyczących skarżącego jako osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń myśliwską, podczas gdy wskazany przepis nakłada na organ administracji obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, czyli obejmującego wszystkie jego części składowe, wszystkie środki dowodowe; a ponadto: 4) wydanie decyzji bez uwzględnienia zasady domniemania niewinności, zasady in dubio pro reo oraz naruszenie zakazu dowodowego poprzez wskazanie w uzasadnieniu decyzji jako okoliczności negatywnej dla wyniku sprawy rzekomej uprzedniej karalności skarżącego, aczkolwiek skazanie uległo zatarciu, zatem skarżący winien być uznany za osobę niekaraną. Po zapoznaniu się z wniesioną skargą Komendant Główny Policji, w odpowiedzi na skargę, podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka, co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Badana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie oczywiste jest, iż wobec R. K. toczy się postępowanie przez Sądem Rejonowym [...] w G. - sygn. akt [...], o popełnianie przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. (oszustwa), opisanego w rozdziale XXXV kodeksu karnego - dotyczącego przestępstw przeciwko mieniu. Zgodnie z ustawą o broni i amunicji, organ Policji odmawia wydania zainteresowanemu pozwolenia na posiadanie broni palnej w przypadku, gdy osobę tę można uznać za należącą do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, tj. do kręgu osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Przepis ten ma charakter obligatoryjny w części, gdy odmowa wydania pozwolenia na broń jest następstwem skazania osoby ubiegającej się o takie pozwolenie prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo następstwem toczącego się postępowania karnego o popełnienie przynajmniej jednego z takich przestępstw przez tę osobę. Wówczas, zgodnie z treścią przepisu ustawy oraz utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych (uchwała NSA z dnia 18 listopada 2009 r. sygn. akt II OSP 4/09), organ jest zobowiązany odmówić pozwolenia na broń. Zatem sama norma prawa materialnego nakazuje organowi Policji odmówić wydania pozwolenia na broń osobie, która spełnia przesłanki określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Skoro skarżący jest oskarżony o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu (postępowanie toczące się przed Sądem Rejonowym [...] – sygn. akt [...] pod zarzutem z art. 286 § 1 k.k.), to w tym stanie faktycznym i prawnym nie można było przyjąć nadrzędności interesu indywidualnego strony nad interesem społecznym (publicznym) i wydać pozwolenia na posiadanie broni, ponieważ prymat interesowi społecznemu dał sam ustawodawca w taki właśnie sposób konstruując normę art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Stąd też chybione są zarzuty skargi w przedmiocie naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji) i błędnego ustalenia stanu faktycznego (a zwłaszcza art. 7 i art. 77 Kpa). Chybiony jest również zarzut naruszenia przez organy Policji art. 2 i 32 Konstytucji RP, zwłaszcza w kontekście, powołanego przez pełnomocnika w uzasadnieniu skargi. przepisu art. 31 ust. 3 ustawy zasadniczej. Trafnie argumentuje tu Komendant Główny Policji, gdy twierdzi, iż prawo do posiadania broni nie jest prawem konstytucyjnym, albowiem Konstytucja RP w żadnym ze swoich przepisów nie gwarantuje każdemu tego prawa. Zatem przepis art. 31 ust. 3 Konstytucji RP nie znajduje tu zastosowania. Natomiast Konstytucja RP w art. 38 zapewnia ochronę życia, a w art. 64 prawa własności. Można więc postawić tezę, iż wykluczenie osób skazanych albo oskarżonych o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu z grona osób, które mogą uzyskać pozwolenie na broń palną, ma między innymi na celu ochronę tych konstytucyjnych praw. Tym samym niezasadny jest zarzut naruszenia zasady demokratycznego państwa prawnego i równości obywateli wobec prawa, zwłaszcza że pełnomocnik nie wskazał w uzasadnieniu skargi, na czym naruszenie drugiej z tych zasad miałoby polegać. Organ miał także prawo powoływać się w swojej argumentacji na fakt uprzedniego skazania skarżącego za popełnienie przez niego przestępstwa przeciwko mieniu (paserstwo umyślne), które to skazanie zostało zatarte przez sąd powszechny. Wynika to z treści uchwały z dnia 27 listopada 1984 roku, sygn. akt III AZP 6/84, w której Sąd Najwyższy stwierdził iż: " okoliczność, że skazanie za określone przestępstwo uległo zatarciu (...), nie wyłącza możliwości oceny zachowania się osoby, w stosunku do której zatarcie nastąpiło, celem ustalenia, czy spełnia ona warunki z ustawy (...) do uzyskania świadczeń w tej ustawie przewidzianych". W uzasadnieniu tym zwrócono uwagę na fakt, że zatarcie skazania nie oznacza zmiany oceny sprawcy w sferze etyczno-moralnej, a właśnie ta sfera podlega ocenie zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji przy rozpatrywaniu wniosku o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 42 ust. 3 Konstytucji RP oraz zasady domniemania niewinności. Zaznaczyć tu należy, iż w postępowaniu administracyjnym organy Policji w ogóle nie rozpatrują kwestii winy czy niewinności posiadacza pozwolenia na broń lub osoby o nie się ubiegającej, albowiem nie są do tego uprawnione. To przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji łączy istnienie uzasadnionej obawy już z etapem postępowania przygotowawczego (okoliczność toczenia się postępowania karnego pod zarzutem popełnienia określonych przestępstw), a nie wyłącznie z prawomocnym wyrokiem karnym. Natomiast zasada "in dubio pro reo" jest zasadą dotyczącą procedury karnej (art. 5 Kpa) a nie administracyjnej. Z tych względów chybione są zarzuty skargi, co do naruszenia prawa materialnego, jak i zarzucające organowi nieprawidłowe wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organy obu instancji przy podejmowaniu powyższych decyzji i dlatego, na mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.