III SA/Łd 35/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Protokolant Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2010 r. sprawy ze skargi A.B. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe 1. uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia [...] r. nr [...]; 2. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. na rzecz skarżącej A.B. kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. stwierdza, że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Rozkazem personalnym Nr [...], z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w O., na podstawie art. 6f i art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz.U.z 2007r., Nr 43, poz. 277 ze zm.), zwolnił z dniem 17 sierpnia 2009 roku mł. asp. A. B. z dotychczas zajmowanego stanowiska tj. asystenta Zespołu do Spraw Wykroczeń Wydziału Prewencji i mianował na równorzędne stanowisko służbowe - asystenta Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego KPP w O. W uzasadnieniu decyzji Komendant wskazał, iż powyższe mianowanie pozytywnie wpłynie na prawidłową pracę i funkcjonowanie Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego z uwagi występujący wakat. Od powyższego rozstrzygnięcia A. B. złożyła odwołanie, w którym podniosła, iż z treści rozkazu nie wynika, czy Komendant Powiatowy Policji w O. wydając rozstrzygnięcie o mianowaniu na stanowisko służbowe asystenta Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego KPP w O. uwzględnił orzeczenie lekarskie Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA w Ł. Nr [...] z dnia [...]. Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł. uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty mianowania na stanowisko służbowe asystenta Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego KPP w O., ustalając jednocześnie datę mianowania na powyższe stanowisko na dzień 1 grudnia 2009 roku, a w pozostałej części utrzymał zaskarżony rozkaz personalny w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż Komendant Powiatowy Policji w O. nie przytoczył w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego treści orzeczenia Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA Nr [...] z dnia [...], jednakże mianując mł. asp. A. B. na stanowisko asystenta Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego KPP w O. wziął orzeczenie pod uwagę. Strona w prowadzonym postępowaniu odwoławczym została pouczona o przysługującym prawie, wyrażonym w art. 10 kpa, czynnego udziału w toczącym się postępowaniu oraz wypowiedzeniu się co do zebranych dowodów i materiałów oraz możliwości zgłaszania żądań. W dniu 20 października 2009 roku mł. asp. A. B. stawiła się w Wydziale Kadr i Szkolenia KWP w Ł. i w charakterze strony, została zapoznana z materiałami postępowania administracyjnego oraz zebranymi dowodami. W złożonym protokole mł. asp. A. B. oświadczyła, iż nie zgłasza wniosków dowodowych, ale wnosi o uzupełnienie dokumentów sprawy o dwie wersje karty opisu stanowiska pracy wydane po dniu 17 sierpnia 2009 roku. W związku z powyższym organ II instancji zwrócił się pismem z dnia 21 października 2009 roku do Komendanta Powiatowego Policji w O. o przesłanie wskazanych powyżej kart opisu stanowiska pracy mł. asp. A. B. Po nadesłaniu dokumentów Komendant Wojewódzki Policji ustalił, iż z uwagi na fakt, iż do każdej z nadesłanych wersji kart opisu stanowiska pracy, strona zgłaszała zastrzeżenia Komendant Powiatowy Policji w O. zwrócił się do Poradni Medycyny Pracy ZOZ MSWiA, załączając kartę opisu stanowiska pracy policjantki z prośbą o zajęcie stanowiska, czy karta pracy sporządzona została właściwie, zgodnie z zawartymi przeciwwskazaniami zdrowotnymi w orzeczeniu lekarskim OKL MSWiA w Ł. Mając na uwadze wytyczne Poradni Medycyny Pracy ZOZ MSWiA w Ł. zawarte w piśmie z dnia 29 lipca 2009 roku oraz orzeczenie OKL MSWiA w Ł. Nr [...] z dnia [...] opracowano ostateczną wersję karty opisu stanowiska pracy na stanowisku asystenta Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego KPP w O. W dniu 9 listopada 2009 roku mł. asp. A. B. ponownie zapoznała się z materiałami postępowania administracyjnego oraz zebranymi dowodami. W złożonym protokole mł. asp. A. B. oświadczyła, iż nie zgłasza wniosków dowodowych, ani nie wnosi o uzupełnienie dokumentów. Biorąc zatem powyższe pod uwagę, Komendant Wojewódzki Policji w Ł. podniósł, iż zgłoszone zarzuty dotyczące karty opisu stanowiska pracy asystenta w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym KPP w O. są bezprzedmiotowe. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca podniosła zarzut naruszenia art.7, art.8, art. 9 , art. 10 § 1 i 2, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2 oraz art. 107 § 1 k.p.a. Wnosiła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania podkreśliła, iż nie kwestionuje zasadności przeniesienia na inne stanowisko służbowe. Nie zgadza się jednak z kartą opisu nowego stanowiska pracy, która jej zdaniem została sporządzona z pominięciem stanowiska zawartego w orzeczeniu lekarskim nr [...] OKL ZOZ MSWiA w Ł. z dnia [...] oraz stanowiska Poradni Medycyny Pracy ZOZ MSWiA zawartego w piśmie z dnia 29 lipca 2009 roku, Precyzując podniesiony zarzut skarżąca wskazała, iż nie zgadza się z zapisem pkt. 13.4 karty opisu stanowiska pracy, który powinien zostać zmieniony poprzez zamieszczenie w nim zapisu o pracy w systemie jednozmianowym. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wniósł o oddalenie skargi i dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci notatki służbowej Komendanta Powiatowego Policji w O. sporządzonej w dniu 6 stycznia 2010 roku na okoliczność zgodności karty opisu stanowiska pracy z orzeczeniem OKL MSWiA z dnia 22 czerwca 2009 roku oraz stanowiskiem Poradni Medycyny ZOZ MSWiA z dnia 29 lipca 2009 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga A. B. jest uzasadniona. Zgodnie z treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy 2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach 3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Organy administracji w rozpoznawanej sprawie naruszyły przepisy postępowania administracyjnego a mianowicie art.7, 77 § 1 i 80 kpa i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawą rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. nr 43 z 2007r. poz.277 z późn. zm.). Zgodnie z treścią art.32 ust.1 wymienionej ustawy do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Wymieniony przepis jest normą kompetencyjną, która stwarza dla właściwego przełożonego podstawę prawną do podjęcia decyzji o przeniesieniu policjanta na inne stanowisko w ramach pełnionej służby. Policjant, bez jego zgody, może być zatem przeniesiony na inne równorzędne stanowisko przy czym decyzja o takim przeniesieniu jest podejmowana w ramach uznania administracyjnego. Oznacza to, iż organ administracji ma swobodę rozstrzygnięcia ale nie dowolność w sposobie załatwienia sprawy. Rozstrzygnięcie organu w ramach uznania administracyjnego winno być właściwie uzasadnione. Winno być one poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej. Organ administracji winien podjąć niezbędne kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrać wszystkie konieczne dowody w sprawie. Rozstrzygnięcie winno w sposób czytelny przedstawiać tok rozumowania oraz wyjaśniać wszystkie przesłanki wnioskowania. Uzasadnienie decyzji winno zatem zawierać motywy potwierdzające przyjęcie takiego a nie innego rozstrzygnięcia zaś kontrola sądowa ogranicza się do badania poprawności przeprowadzenia postępowania w tym zwłaszcza postępowania dowodowo – wyjaśniającego, aby ustalić czy decyzja organu nie wykracza poza granice uznania administracyjnego czyli nie nosi cech dowolności. Sam natomiast wybór rozstrzygnięcia w ramach kryteriów słuszności i celowości pozostaje poza kontrolą sądową. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 kwietnia 2001r. w sprawie V SA 1868/00(OSP nr 7-8 z 2001r. poz.110), z 14 listopada 2000r. w sprawie I SA 1257/99(nie publikowany), z 11 września 1996r. w sprawie I SA/Ka 1543/95(nie publikowany) i z 23 października 1998r. w sprawie I SA/Ka 225/97(nie publikowany). W przypadku przeniesienia policjanta na inne równorzędne stanowisko ramy uznania administracyjnego wyznacza przepis art. 7 kpa a mianowicie interes społeczny, czyli interes służbowy Policji, oraz słuszny interes policjanta. W każdej takiej sprawie niezbędne jest wykazanie, że zaszła konieczność przeniesienia policjanta na inne stanowisko i że nowe stanowisko jest równorzędne. Konieczne jest także wykazanie, iż został uwzględniony słuszny interes policjanta oraz odniesienie się do wszystkich istotnych argumentów podniesionych przez stronę. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 marca 2008r. w spr. I OSK 436/07 (wyd. Legalis) z 19 października 2007r. w spr. I OSK 100/07 (wyd. Legalis) oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 20 kwietnia 2007r. w spr. II SA/Wa 89/07 (Lex nr 338185), z 24 stycznia 2007r. w spr. II SA/Wa 2074/06 (Lex nr 299853) i z 17 stycznia 2007r. w spr. II SA/Wa 1247/06 (Lex nr 328589). W rozpoznawanej sprawie organy administracji nie wyjaśniły w dostateczny sposób, iż przeniesienie skarżącej na nowe stanowisko było uzasadnione interesem służbowym Policji. W uzasadnieniu rozkazu organu I instancji poświęcono tej kwestii zaledwie jedno następujące zdanie: "powyższe mianowanie pozytywnie wpłynie na prawidłową pracę i funkcjonowanie wydziału dochodzeniowo – śledczego z uwagi na występujący tam wakat". W uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu brak jest natomiast w ogóle rozważań dotyczących tej kwestii. Uzasadnienie rozkazu organu I instancji jest bardzo ogólne i lakoniczne. Wynika z niego, iż w wydziale dochodzeniowo – śledczym występuje wakat i przeniesienie skarżącej wpłynie pozytywnie na pracę tego wydziału. Nie zostało natomiast wyjaśnione dlaczego akurat A. B., a nie inny policjant, została przeniesiona do wydziału dochodzeniowo – śledczego. Należy zaznaczyć, iż przy decyzjach personalnych organów policji poza kontrolą sądu pozostaje polityka kadrowa kierownictwa policji i kwestia przesunięć kadrowych funkcjonariuszy policji. Organy administracji są jednak zobowiązane do wykazania, iż zaszły rzeczywiste potrzeby przesunięcia konkretnego funkcjonariusza na inne stanowisko. Swoboda w prowadzeniu polityki kadrowej nie oznacza prawa do dowolności i arbitralności podejmowanych rozstrzygnięć. Kwestia przesunięcia skarżącej na nowe stanowisko w wydziale dochodzeniowo – śledczym nie została dokładnie wyjaśniona w lakonicznym uzasadnieniu rozkazu organu I instancji zaś organ odwoławczy w ogóle pominął ten problem. Należy zaznaczyć, iż organ II instancji próbował wyjaśnić okoliczności i przyczyny przesunięcia skarżącej na nowe stanowisko żądając wyjaśnień w tym zakresie od Komendanta Powiatowego Policji w O. Organ I instancji starał się wyjaśnić tę kwestię w piśmie z 16 września 2009r. Podkreślić należy, iż okoliczności i przyczyny przeniesienia skarżącej do wydziału dochodzeniowo – śledczego winny zostać wyjaśnione w uzasadnieniu rozkazu personalnego a nie w korespondencji prowadzonej pomiędzy organami w postępowaniu międzyinstancyjnym. Stronie, której dotyczy przeniesienie na inne stanowisko, winny zostać wyjaśnione przyczyny podjęcia takiej decyzji w uzasadnieniu rozkazu. Warunku tego nie spełnia próba wyjaśnienia tej kwestii w korespondencji jaką prowadziły między sobą organy administracji obu instancji. Organy administracji obu instancji nie wyjaśniły również kwestii równorzędności stanowiska dotychczas zajmowanego przez skarżącą i stanowiska asystenta wydziału dochodzeniowo – śledczego. Zaznaczyć należy, iż w trybie określonym w art. 32 ust.1 ustawy z 6 kwietnia 1990r. można przenieść policjanta tylko na stanowisko równorzędne. Organ administracji winien zatem wykazać, że nowe stanowisko jest istotnie równorzędne. O równorzędności stanowisk nie decydują wyłącznie parametry uposażenia zasadniczego i dodatku służbowego. Dla oceny czy oba stanowiska są równorzędne konieczne jest porównanie charakterystyki obu stanowisk, zakresu zadań i obowiązków na obu stanowiskach czy też wymogów w zakresie dyspozycyjności policjanta na każdym stanowisku. Należy także uwzględnić usytuowanie stanowiska w strukturze organizacyjnej jednostki oraz wymagane kwalifikacje i predyspozycje. Organy administracji przenosząc skarżącą na nowe stanowisko tych kwestii nie rozważyły. Brak rozważań w tym zakresie uniemożliwia skontrolowanie legalności zaskarżonego rozkazu co do tego czy A. B. rzeczywiście została przeniesiona na stanowisko równorzędne. Organy administracji nie wykazały także, iż przenosząc skarżącą na nowe stanowisko uwzględniły słuszny interes A. B. Wiąże się to z tym, iż skarżąca jest zdolny do służby w Policji z ograniczeniem. Z treści orzeczenia Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA z 29 czerwca 2009r. wynika, iż przeciwwskazane są służby patrolowo – interwencyjne i skarżąca winna być zwolniona ze służby, dyżurów nocnych, zajęć strzeleckich i fizycznych. Treść zaświadczenia lekarskiego Poradni Medycyny Pracy ZOZ MSWiA w Ł. z [...] wskazuje natomiast, iż przeciwwskazane są dyżury operacyjne, patrolowo – interwencyjne i A. B. zwolniona jest z zajęć strzeleckich. Należy zaznaczyć, iż zaświadczenie z 29 lipca 2009r. zostało wydane po uprzednim zapoznaniu się Poradni Medycyny Pracy z kartą opisu stanowiska asystenta w wydziale dochodzeniowo – śledczym. Po wystawieniu tego zaświadczenia zmieniono punkt 3 i 4 warunków pracy asystenta w tym wydziale wprowadzając między innymi tryb pracy w systemie dwuzmianowym oraz realizowanie zadań w ramach trybu przyśpieszonego. Nowa wersja karty opisu stanowiska pracy nie była jednak konsultowana z Poradnią Medycyny Pracy choć może ona budzić wątpliwość co do tego czy jest zgodna z ograniczeniami zdrowotnymi skarżącej do służby w Policji. Obowiązkiem organów administracji było wyjaśnienie tych wątpliwości a więc ustalenie czy skarżąca ze względu na stan zdrowia może realizować zadania w ramach trybu przyśpieszonego oraz pracować w systemie dwuzmianowym. Organy administracji tych kwestii nie wyjaśniły. Usprawiedliwieniem nie może być tutaj treść notatki urzędowej Komendanta Powiatowego Policji w O. z 6 stycznia 2010r. Notatka ta została sporządzona już po wydaniu zaskarżonego rozkazu. Obowiązkiem sądu jest kontrola zaskarżonego rozkazu w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w dacie jego wydania a nie w oparciu o nowe dowody składane w postępowaniu sądowym. Wspomnieć tylko należy, iż treść notatki z 6 stycznia 2010r. dotyczącej realizowania przez skarżącą zadań w ramach trybu przyśpieszonego jest rozbieżna z punktem 4 warunków pracy karty opisu stanowiska asystenta. W punkcie tym jest bowiem mowa, iż A. B. jest zobowiązana do realizacji zadań w ramach trybu przyspieszonego zaś treść notatki wskazuje, iż skarżąca ma wykonywać tylko niektóre zadania w ramach trybu przyśpieszonego. To co zostało napisane w notatce nie ma odzwierciedlenia w punkcie 4 warunków pracy określonych w karcie. Zakres obowiązków policjanta winien być tak sformułowany aby nie było wątpliwości jakie czynności zobowiązany jest on wykonywać. W oparciu o dotychczasową treść punktu 4 warunków pracy skarżąca winna wykonywać wszystkie czynności w ramach tryby przyśpieszonego a nie tylko te które wymieniono w notatce z 6 stycznia 2010r. Wskazuje to, iż treść punktu 4 warunków pracy jest mało precyzyjna i ogólnikowa co stwarza możliwość jego różnej interpretacji w tym także niekorzystnej dla skarżącej. Reasumując sąd uznał, iż skarga A. B. jest zasadna. Organy administracji nie wyjaśniły w dostateczny sposób przyczyn przeniesienia skarżącej na nowe stanowisko i nie odniosły się do kwestii równorzędności stanowisk dotychczas zajmowanego przez A. B. i stanowiska na które została ona przeniesiona. Nie wykazano także, iż przy podjęciu rozstrzygnięcia uwzględniony został słuszny interes skarżącej. Stanowi to naruszenie przepisów art.7, 77 § 1 i 80 kpa co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art.145 § pkt.1c.) ustawy z 30 sierpnia 2002r., sąd uchylił zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w O, z [...]. Wobec tego, iż skarga została uwzględniona, na podstawie art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002r., sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonego rozkazu do dnia uprawomocnienia się wyroku. Z uwagi na to, iż skarga została uwzględniona, na podstawie art.200 ustawy z 30 sierpnia 200r. w związku z § 14 ust.2 pkt.1c.) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. nr 163 poz.1349 z późn. zm.) sąd zasądził od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. na rzecz skarżącej kwotę 257 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na ogólną sumę kosztów złożyło się: 240 zł – wynagrodzenie radcy prawnego i 17 zł – opłata kancelaryjna. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji winny uwzględnić rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu. Należy rozważyć możliwość uzupełnienia materiału dowodowego, dokonać jego wnikliwej analizy a następnie wydać rozstrzygnięcie w sprawie. Należy także odnieść się do zarzutów A. B., dotyczących jej przeniesienia, podniesionych w skardze. a.ł.