II OSK 972/10

II OSK 972 / 10 POSTANOWIENIE Dnia 21 września 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 21 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej U. i R. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Gd 152/10 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi U. i R. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia 1. oddalić skargę kasacyjną 2. sprostować z urzędu błąd pisarski w sentencji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Gd 152/10 w ten sposób, że w miejsce daty skarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku "[...] grudnia 2010 r." wpisać "[...] grudnia 2009 r.". II OSK 972 / 10 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 3 marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę U. i R. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] grudnia 2009r. w przedmiocie warunków zabudowy. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż skargę na ww. decyzję złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego U. B. i R. B., reprezentowani przez pełnomocnika - radcę prawnego, dołączając do niej dowód uiszczenia wpisu w wysokości 200 zł. Jak wynika z akt sprawy, wraz ze skargą nie został uiszczony stały wpis sądowy w kwocie 500 zł. W ocenie Sądu pierwszej instancji z uwagi na nieuiszczenie wpisu sądowego w pełnej wysokości skargę należało odrzucić. Przedmiotowa skarga podlegała, bowiem wpisowi sądowemu w wysokości stałej (art. 231 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) wynoszącej 500 zł stosownie do treści § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.- zwanego dalej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż z uwagi na to, że skarga w niniejszej sprawie podlegała wpisowi stałemu i została wniesiona przez radcę prawnego, powinna zostać opłacona wraz z jej wniesieniem lub nie później niż w chwili upływu terminu do jej wniesienia, który to termin liczony od daty doręczenia zaskarżonej decyzji, zarówno dla wniesienia skargi, jak i uiszczenia opłaty sądowej upłynął w dniu 1 lutego 2010 r. Wskazując na treść art. 221 p.p.s.a. oraz na fakt, że sankcja w nim określona dotyczy również sytuacji, gdy pełnomocnik uiścił wpis sądowy w wysokości niepełnej Sąd odrzucił skargę. Skargę kasacyjną wnieśli U. i R. B., reprezentowani przez radcę prawnego, zarzucając powyższemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, a zwłaszcza przepisów: 1. art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi po wszczęciu postępowania oraz przepisu art. 221 w związku z art. 1 cyt. ustawy albowiem wniesienie skargi nastąpiło za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku, 2. naruszenie przepisu § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. poprzez zastosowanie stawki opłaty, jak dla skargi z zakresu zagospodarowania przestrzennego, w sytuacji kiedy należało zastosować stawkę opłaty określoną pkt 6 § 2 tegoż rozporządzenia. Wskazując na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym w myśl art. 182 § 1 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazali, iż pismem z dnia 1 marca 2010 r. w wykonaniu zarządzenia z dnia 25 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przesłał pełnomocnikowi skarżących odpis odpowiedzi na skargę bez żadnych innych informacji. W tych warunkach nastąpiło już wszczęcie postępowania sądowego, a po wszczęciu postępowania odrzucenie skargi z powodu jej niewłaściwej opłaty tak, jak i z innych uchybień formalnych nie jest możliwe, bowiem Sąd może wtedy jedynie oddalić skargę po merytorycznej jej ocenie. Ponadto zdaniem skarżących wskazana przez Sąd pierwszej instancji podstawa prawna odnosi się do skarg z zakresu planowania przestrzennego. Faktem jest, że zaskarżona decyzja znajduje swoją podstawę prawną w ustawie o planowaniu przestrzennym, jednakże zakres jej regulacji jest znacznie węższy niż procedura tworzenia planu przestrzennego zagospodarowania. Decyzje z zakresu planowania przestrzennego obejmują swoim zakresem znacznie większy obszar i większą ilość stron, zaś decyzja o warunkach zabudowy dotyczy rozstrzygnięć indywidualnych. W tych warunkach, zdaniem skarżących do ustalenia wysokości opłaty od przedmiotowej skargi zastosowanie powinien mieć § 2 ust. 6 cyt. rozporządzenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami kasacji. Związanie granicami skargi oznacza zaś związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w kasacji. Oceniając w powyższych granicach wniesioną skargę kasacyjną należy stwierdzić, iż zarzuty w niej przedstawione są chybione. Przed odniesieniem się do zarzutów wniesionej skargi kasacyjnej podkreślenia wymaga, iż skarżone postanowienie wydane zostało w dniu 3 marca 2010 r., a wobec tego przy rozpoznawaniu zażalenia będą miały zastosowanie przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w wersji obowiązującej na dzień wydania powyższego orzeczenia, czyli w stanie prawnym obowiązującym sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 12 lutego 2010 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 36, poz. 196), która to ustawa weszła w życie z dniem 10 kwietnia 2010 r. W myśl art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Zgodnie z kolei z art. 221 p.p.s.a. (według stanu prawnego obowiązującego na dzień wydania zaskarżonego orzeczenia) pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Zawarta w art. 219 p.p.s.a. regulacja wymagała, aby opłatę sądową uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Celem przytoczonego powyżej przepisu art. 221 p.p.s.a. było nałożenie obowiązku na adwokatów i radców prawnych należytego opłacania pism przez nich wnoszonych, podlegających opłacie stałej. Uchybienie temu obowiązkowi mogło polegać nie tylko na braku uiszczeniu wpisu po upływie przewidzianego w ustawie terminu, ale również na jego uiszczeniu w niewłaściwej wysokości. Jak wynika z akt sprawy reprezentujący skarżących radca prawny uiścił wraz ze skargą wpis w kwocie 200 zł, który słusznie został uznany przez Sąd pierwszej instancji za nieodpowiadający należnej wysokości, a więc wypełniający dyspozycję art. 221 p.p.s.a. Ponieważ przedmiotem skargi była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] grudnia 2010 r., utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] maja 2009 r., ustalająca warunki zabudowy dla działki nr [...], to zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. wpis należny od skargi był wpisem stałym w kwocie 500 zł. Wbrew poglądom strony skarżącej decyzja ta ze względu na swój przedmiot należała do spraw z zakresu zagospodarowania przestrzennego, co czyniło zarzut naruszenia przepisu § 2 ust. 3 pkt 2 w związku z § 2 pkt 6 ww. rozporządzenia bezskutecznym. Za bezzasadny należało również uznać zarzut naruszenia art. 3 § 1 oraz art. 221 i art. 1 p.p.s.a. Wbrew opinii autora kasacji bez znaczenia dla sprawy pozostaje, iż skarga została wniesiona za pośrednictwem organu odwoławczego, co stanowi ustawowy tryb wniesienia skargi do sądu administracyjnego (art. 54 § 1 p.p.s.a.) i to że pełnomocnikowi skarżących została doręczona odpowiedź na skargę, skoro ocenę spełnienia warunków formalnych skargi, w tym czy nastąpiło jej prawidłowe opłacenie, dokonuje sąd administracyjny, ustalając czy można jej nadać dalszy bieg i skierować do merytorycznego rozpoznania. Mając powyższe względy na uwadze, wobec braku zasadności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny postanowił z urzędu sprostować na podstawie art. 156 § 1 i 3 w związku z art. 166 p.p.s.a stwierdzony w zaskarżonym postanowieniu Sądu pierwszej instancji błąd pisarski w dacie skarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku określonej na "[...] grudnia 2010 r." zamiast prawidłowo "[...] grudnia 2009 r."