II OZ 18/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Włodzimierz Ryms po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1895/09 w zakresie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi T. Z. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2009 r., znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania postanawia: oddalić zażalenie Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej T. Z. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jej skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2009 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w piśmie z dnia 25 lipca 2011 r. skarżąca wniosła o przyznanie jej prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przesłał skarżącej formularz urzędowy wniosku o przyznanie prawa pomocy celem jego wypełnienia i odesłania do Sądu. Z uwagi na to, że skarżąca nie nadesłała wypełnionego formularza, Sąd pozostawił jej wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, stosownie do art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a. Skarżąca wniosła zażalenie na to postanowienie, podnosząc, że została pokrzywdzona, jest osobą starszą, niepełnosprawną i z tego względu nie powinna ponosić kosztów postępowania. Skarżąca podniosła także szereg zarzutów nieodnoszących się wprost do zaskarżonego postanowienia, a dotyczących czasu trwania postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu, o czym wprost stanowi art. 252 § 2 P.p.s.a. Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje żadnych wyjątków w tym zakresie. Niezłożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, stosownie do art. 257 P.p.s.a., skutkuje pozostawieniem tego wniosku bez rozpoznania. Zatem skoro skarżąca, mimo wezwania, które zostało jej doręczone w dniu 2 września 2011 r., oraz przesłania formularza wniosku, nie złożyła wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, to nie było podstaw do jego rozpoznania. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo pozostawił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, albowiem strona nie nadesłała wniosku na urzędowym formularzu, co uniemożliwiało jego rozpoznania. Strona wielokrotnie była pouczana o obowiązku składania wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. Obowiązku tego nie znosi ani wiek skarżącej ani jej stan zdrowia. Okoliczności te nie oznaczają również, że skarżąca jest zwolniona od ponoszenia kosztów sądowych z mocy ustawy. Pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, nie oznacza, iż skarżąca nie może złożyć kolejnego wniosku, z tym że wniosek taki powinna złożyć na formularzu urzędowym, który został jej przesłany przez Sąd. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia