IV SA/Wa 182/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi Z. Z. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczeń 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] grudnia 2008 roku nr [...] w części odmawiającej stwierdzenia nieważności orzeczenia nr [...] Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] maja 1948 roku o przejściu przedsiębiorstw na własność Państwa w części dotyczącej przedsiębiorstwa "Zakłady S." z wyłączeniem przedsiębiorstwa T. sp. z o.o. z siedzibą w S.; 2. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] grudnia 2008 roku nr [...] w części odmawiającej stwierdzenia nieważności orzeczenia [...] w sprawie zatwierdzenia protokołu zdawczo odbiorczego przedsiębiorstwa "Zakłady S." z wyłączeniem składników majątkowych przedsiębiorstwa T. sp. z o.o. z siedzibą w S.; 3. zasądza od Ministra Gospodarki na rzecz skarżącego Z. Z. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] listopada 2009r., nr [...] Minister Gospodarki, po rozpatrzeniu wniosku Z. Z. reprezentowanego przez adwokata R. N. o ponowne rozpoznanie sprawy utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] grudnia 2008r. o odmowie stwierdzenia nieważności 1) orzeczenia nr [...] Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] maja 1948r. o przejęciu przedsiębiorstw na własność Państwa, w części dotyczącej przedsiębiorstwa "Z., F. Z., S., pow. [...]" z wyłączeniem przedsiębiorstwa T. Spółka z o.o. z siedzibą w S. oraz 2) orzeczenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia [...] grudnia 1976r. w sprawie zatwierdzenia protokołu zdawczo-odbiorczego tego przedsiębiorstwa. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister stwierdził, że w dacie wejścia w życie ustawy z dnia 3 stycznia 1946r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz. U. Nr 3, poz. 17 ze zm.), powoływanej dalej jako "ustawa nacjonalizacyjna", tj. w dniu 5 lutego 1946r. przedsiębiorstwo pod nazwą Z. – F. Z. stanowiło własność F. Z. Siedziba Spółki mieściła się w S., powiat [...]. Zarządzeniem Przewodniczącego Wojewódzkiej Komisji do spraw upaństwowienia przedsiębiorstw w P. z dnia [...] grudnia 1946r., na mocy § 17 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 kwietnia 1946r. w sprawie trybu postępowania przy przejmowaniu przedsiębiorstw przechodzących na własność Państwa (Dz. U. Nr 17, poz. 114) wciągnięto fabrykę do wykazu nr [...] przedsiębiorstw przechodzących na własność Państwa, który został ogłoszony w [...] Dzienniku Wojewódzkim Nr [...] z dnia [...] grudnia 1946r. (poz. [...]). W odniesieniu do znacjonalizowanego przedsiębiorstwa w terminie określonym w § 28 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 kwietnia 1946r. F. Z. zgłosił zarzuty. Wojewódzka Komisja do spraw upaństwowienia przedsiębiorstw w P. postanowieniem z dnia [...] września 1947r., wydanym na podstawie § 47 rozporządzenia, po rozpatrzeniu zarzutów zgłoszonych przez właściciela przedsiębiorstwa wobec umieszczenia jego przedsiębiorstwa w wykazie przedsiębiorstw przeznaczonych do upaństwowienia, postanowiła przedstawić wniosek o wydanie orzeczenia o przejęciu tego przedsiębiorstwa na własność Państwa w trybie art. 3 ustawy nacjonalizacyjnej Ministrowi Przemysłu i Handlu. Sygn. akt IV SA/Wa 182/10 F. Z. odwołał się od tego postanowienia do Głównej Komisji do spraw upaństwowienia przedsiębiorstw w W. Główna Komisja do spraw upaństwowienia przedsiębiorstw postanowieniem z dnia [...] stycznia 1948r. zatwierdziła postanowienie Wojewódzkiej Komisji do spraw upaństwowienia przedsiębiorstw w P. z dnia [...] września 1947r. z tą zmianą, że objęto upaństwowieniem "dom biurowy", wyłączony spod upaństwowienia przez Wojewódzką Komisję, uznając go za związany gospodarczo ze stolarnią. Komisja uznała bowiem, że przedsiębiorstwo zdolne jest zatrudnić ponad 150 pracowników na jedną zmianę, a zatem stosownie do § 1 pkt 6 rozporządzenia z dnia 19 grudnia 1946r. spełnia warunki przejęcia na rzecz Państwa W konsekwencji w dniu [...] maja 1948r. Minister Przemysłu i Handlu, na podstawie art. 3 ust. 1 i 5, art. 6 ust. 1 ustawy nacjonalizacyjnej wydał orzeczenie nr [...] o przejęciu na własność Państwa m.in. przedsiębiorstwa o nazwie "Z.- F. Z." w S. Orzeczenie to zostało opublikowane w Monitorze Polskim nr [...] z dnia [...] czerwca 1948r. Objęcie poszczególnych składników majątkowych tego przedsiębiorstwa nastąpiło protokołem zdawczo-odbiorczym sporządzonym w dniu [...] października 1948r, uzupełnionym w dniu [...] grudnia 1948r. Następnie Minister Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego orzeczeniem z dnia [...] grudnia 1976r., działając na podstawie § 75 a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1947r. w sprawie trybu postępowania przy przejmowaniu przedsiębiorstw na własność Państwa (Dz.U. Nr 16, poz. 62 ze zm.) zatwierdził powyższy protokół zdawczo-odbiorczy ustalając, ze wszystkie składniki w nim ujęte stanowią część składową tego przedsiębiorstwa i przechodzą na własność Państwa. Prowadząc postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] maja 1948r. Minister Gospodarki wskazał, że materialnoprawną podstawą przejęcia przedsiębiorstwa na własność Państwa był art. 3 lit b ust. 1 i 5 lit. b ustawy nacjonalizacyjnej w związku z § 1 pkt 6 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1946r. o podwyższeniu dolnej granicy zdolności zatrudnienia przejmowanych na własność Państwa przedsiębiorstw w przemysłach wyrobów niepowszechnego użytku, bądź mało zmechanizowanych, bądź o charakterze pionierskim i sezonowym (Dz. U. Nr 2, poz. 7), pozwalający na przejęcie przez państwo przedsiębiorstw przemysłowych - stolarni budowlanych i meblarskich -, jeżeli zdolne były zatrudnić przy produkcji na jedną zmianę więcej niż 100 pracowników. Organ podkreślił, że za "zdolność zatrudnienia" należy przyjąć rzeczywistą zdolność zatrudnienia w danym przedsiębiorstwie w dacie wejścia w życie ustawy z dnia 3 stycznia 1946r. tj. 5 lutego 1946r., przy uwzględnieniu Sygn. akt IV SA/Wa 182/10 pełnego parku maszynowego znajdującego się w tym dniu na wyposażeniu przedsiębiorstwa, niezależnie od przysługującego do niego tytułu własności. W związku z powyższym wtoku postępowania wyjaśniającego pozyskano dokumenty archiwalne wskazujące pośrednio lub bezpośrednio na zdolność zatrudnienia w Z.- F. Z., przekraczającą kryterium ustawowe tj: kwestionariusz (bez daty), postanowienie Wojewódzkiej Komisji do spraw upaństwowienia przedsiębiorstw w P. z dnia [...] września 1947r. Odnosząc się do dokumentacji wskazującej na niższą zdolność zatrudnienia w fabryce, niż 100 pracowników na jedną zmianę przy produkcji, tj. 1) pisma F. Z. w którym stwierdził, iż "fabryka zatrudniała przed wojną przy produkcji 50 pracowników , obecnie zaś zatrudnia 91 pracowników, zdolność zatrudnienia wynosi 95 pracowników", 2) opinii (orzeczenia) E. W. - rzeczoznawcy Izby Przemysłowo-Handlowej w P. dla przemysłu stolarskiego i meblowego z dnia [...] sierpnia 1946r. w której biegły określił zdolność zatrudnienia w dniu 5 lutego 1946r. na 93 pracowników, w tym 88 zatrudnionych bezpośrednio przy produkcji, stanowiska właściciela S. wyrażonego w odwołaniu z dnia 4 stycznia 1947r. od zarządzenia Wojewódzkiej Komisji do spraw upaństwowienia przedsiębiorstw z dnia [...] grudnia 1946r. dotyczącego umieszczenia jego przedsiębiorstwa w wykazie przedsiębiorstw przejmowanych na własność Państwa, Minister uznał je za niewiarygodne. Stwierdził, że dokumenty te wskazują na rzeczywiste zatrudnienie, a nie rzeczywistą zdolność zatrudnienia. Dlatego nie mogą służyć do ustalenia zdolności zatrudnienia jako przesłanki nacjonalizacji przedsiębiorstwa. Organ prowadzący postępowanie nadzorcze uzyskał ponadto opinię rzeczoznawcy w zakresie technologii i organizacji produkcji przemysłowej: dr inż. W. T. Rzeczoznawca stwierdził, że zdolność zatrudnienia w tym przedsiębiorstwie na jedną zmianę roboczą przy produkcji w dniu 5 lutego 1946r. wynosiła 124 pracowników. Opinię tę organ ocenił jako szczegółową, pełną i profesjonalną, opartą na faktycznie istniejącym stanie przedsiębiorstwa w dniu 5 lutego 1946r., nie zawierającą wewnętrznych sprzeczności i niespójności oraz znajdującą potwierdzenie w archiwalnym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Minister podkreślił, że nie można zarzucić biegłemu przyjęcia zbyt wysokich wskaźników zatrudnienia na jedną zmianę przy poszczególnych urządzeniach. Do ustalenia zdolności produkcyjnej przedsiębiorstwa biegły przyjął pełen zestaw maszyn i urządzeń, jakie znajdowały się w przedsiębiorstwie w dacie wejścia w życie ustawy nacjonalizacyjnej (tj. maszyny sprzed 1939r. i wprowadzone Sygn. akt IV SA/Wa 182/10 w okresie II wojny światowej - niezależnie od tego, czyją stanowiły własność) i odniósł je do powierzchni zabudowy . Z tych też przyczyn Minister Gospodarki dopuścił opinię jako kluczowy dowód w sprawie i uznał, że orzeczenie nr [...] Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] maja 1948r. o przejęciu przedsiębiorstw na własność Państwa, w części dotyczącej przedsiębiorstwa "F. A. T., S., ul. [...], pow. [...]" nie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. Organ nadzoru, orzekając na skutek wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, podtrzymał w całości swoje dotychczasowe stanowisko i zaprezentowaną argumentację prawną. Ustosunkowując się do zarzutów strony zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a dotyczących uznania opinii sporządzonej przez biegłego W. T. za podstawowy i wiarygodny dowód w sprawie, stwierdził, że wbrew stanowisku skarżących, opinii tej nie można odmówić mocy dowodowej. W ocenie organu opinia w wiarygodny sposób określiła zdolność zatrudnienia pracowników na jedną zmianę w przedsiębiorstwie F. A. T. w dniu 5 lutego 1946r. Zatrudnienie to zostało obliczone w oparciu o rzeczywisty stan maszyn i urządzeń (w tym także tych, które stanowiły mienie poniemieckie), przy uwzględnieniu ciągu technologicznego oraz na podstawie danych o powierzchni przemysłowej i wyposażenia, nadto tzw. metodą wskaźnikową. Zdaniem organu wyjaśnienie w sposób nie budzący wątpliwości istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych spowodowało, że nie zachodziła konieczność dopuszczenia dowodu z opinii innego biegłego. Ustosunkowując się do zarzutu skarżących dotyczącego terminu wszczęcia postępowania nacjonalizacyjnego, organ nadzoru stwierdził, posiłkując się orzecznictwem Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego, że datą wszczęcia postępowania nacjonalizacyjnego jest data ogłoszenia w dzienniku urzędowym województwa wykazu przedsiębiorstw przechodzących na własność Państwa. Przedsiębiorstwo o nazwie "Z. – F. Z." zostało umieszczone w wykazie dwunastym przedsiębiorstw przejmowanych na własność Państwa, opublikowanym w [...] Dzienniku Wojewódzkim z dnia [...] grudnia 1946r. Oznacza to, że postępowanie w sprawie nacjonalizacji niniejszego przedsiębiorstwa zostało wszczęte przed dniem 31 marca 1947r., a więc zgodnie z wymogiem art. 3 ust. 6 ustawy nacjonalizacyjnej. W konkluzji Minister stwierdził, że skoro brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności orzeczenia z dnia [...] maja 1948r., to ocena ta rozciąga się również i na orzeczenie Ministra leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia [...] grudnia 1976r. Sygn. akt IV SA/Wa 182/10 w sprawie zatwierdzenia protokołu zdawczo-odbiorczego przedsiębiorstwa pod nazwą " Z.- F. Z.". Z. Z. zaskarżył ostateczną decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] listopada 2009r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zarzucili organowi naruszenie: 1) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na przyjęciu, że Z. –F. Z. w S., pow. [...], kwalifikowały się do przejęcia na rzecz Państwa ze względu na zdolność zatrudnienia; 2) art. 3 ust. 1 lit b oraz art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 3 stycznia 1946r. o przejęciu na własność Skarbu Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz. U. Nr 3, poz. 17 ze zm.) w związku z § 1 lit a pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1946r. o podwyższeniu dolnej granicy zdolności zatrudnienia przejmowanych na własność Państwa przedsiębiorstw w przemysłach wyrobów niepowszechnego użytku bądź mało zmechanizowanych, bądź o charakterze pionierskim i szkoleniowym (Dz. U. z 1947r., Nr 3 poz. 7 ze zm.), polegające na błędnym przyjęciu, iż ustalając zdolność zatrudnienia przy produkcji na jedną zmianę w przedsiębiorstwie należy brać pod uwagę także urządzenia i narzędzia poniemieckie; 3) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 6 ustawy nacjonalizacyjnej w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., przez błędne przyjęcie, że przejęcie przedsiębiorstwa na własność Państwa zostało wszczęte przed dniem 31 marca 1947r.; Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] grudnia 2008r. oraz o zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego podniósł, że naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polega na przyjęciu, że przedsiębiorstwo "Z.-F. Z." kwalifikowało się do przejęcia na rzecz Państwa ze względu na zdolność zatrudnienia. W ocenie pełnomocnika skarżących Minister Gospodarki błędnie uznał dokumenty archiwalne (kwestionariusz (bez daty), protokół z lustracji przedsiębiorstwa, postanowienie Wojewódzkiej Komisji do spraw upaństwowienia przedsiębiorstw w P. z dnia [...] września 1947r. ) oraz opinię sporządzoną przez biegłego W. T. za podstawowe dowody w sprawie i z niezrozumiałych powodów odmówił wiarygodności przedłożonym przez skarżącego innym dokumentom, z których wynikało, ze zdolność zatrudnienia przy Sygn. akt IV SA/Wa 182/10 produkcji na jedną zamianę w znacjonalizowanym przedsiębiorstwie nie przekraczała 100 osób. Dokumentem takim była m.in. opinia E. W. z dnia [...] sierpnia 1946r., w której oceniono zdolność zatrudnienia na jedną zmianę na 93 pracowników, w tym 88 bezpośrednio przy produkcji oraz pismo Izby Przemysłowo-Handlowej w P. z dnia [...] sierpnia 1946r. z którego wynika, że przedsiębiorstwo zatrudniało przed wojną przy produkcji 50 pracowników, w 1946r. - 91 pracowników, przy zdolności zatrudnienia 95 pracowników na jedną zmianę. W ocenie pełnomocnika skarżącego posłużenie się w tej sprawie opinią sporządzoną przez biegłego W. T. narusza prawo, albowiem opinia ta nie spełnia wymagań stawianych opinii jako źródła dowodowego. Podstawową jej wadą jest przyjęcie przez biegłego, w oderwaniu od realiów sprawy, zbyt wysokich wskaźników zatrudnienia pracowników na jedną zmianę przy poszczególnych urządzeniach. Tymczasem, zdaniem pełnomocnika skarżącego, oceniając zdolność zatrudnienia na jedną zmianę, należy wziąć pod uwagę wszelkie uwarunkowania, zwłaszcza ekonomiczne tamtych czasów. Dlatego wywodzenie "zdolności zatrudnienia" jako warunku nacjonalizacji przedsiębiorstwa jedynie z potencjalnej możliwości zatrudnienia w tym przedsiębiorstwie wynikającej z ilości narzędzi i urządzeń, jest rażącym naruszeniem prawa.Pełnomocnik skarżącego podkreślił, że organ nadzoru, pomimo ciążącego nań obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy nie skorzystał z możliwości przeprowadzenia dowodu z opinii sporządzonej przez innego biegłego, rażąco naruszając w ten sposób dyrektywy postępowania dowodowego wyrażone w art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Rażącym naruszeniem prawa było również przyjęcie dla oceny zdolności zatrudnienia w przedsiębiorstwie "Z.- F. Z." w S. - urządzeń i narzędzi poniemieckich. Pełnomocnik skarżących podkreślił, ze w świetle przepisów art. 3 ust. 1 ustawy nacjonalizacyjnej oraz art. 2 ust. 1 dekretu z dnia 8 marca 1946r. o majątkach opuszczonych i poniemieckich nie ma podstaw do tego, aby uwzględniać majątek niemiecki przy określaniu "zdolności zatrudnienia" przedsiębiorstwa na jedną zmianę. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 2007r., sygn. akt I OPS 2/07, w której stwierdzono, że przejęcie przedsiębiorstwa na własność przez Państwo wiązało się z nacjonalizacją wyłącznie majątku stanowiącego własność przedsiębiorstwa (przedsiębiorcy), nawet wówczas, gdy majątek ten funkcjonalnie wchodził w skład tego przedsiębiorstwa np. na podstawie umowy najmu, dzierżawy, a nawet bez tytułu prawnego. Jeżeli w skład przedsiębiorstwa wchodziły nieruchomości lub ruchomości Sygn. akt IV SA/Wa 182/10 należące do przedsiębiorstwa (przedsiębiorcy) nie będące własnością tego przedsiębiorstwa (przedsiębiorcy) to przejęcie przedsiębiorstwa na własność Państwo spowodowało, że na rzecz Państwo przechodziło przedsiębiorstwo, ale tylko w takim zakresie praw, w jakim służyły poprzedniemu właścicielowi. Pełnomocnik skarżącego podkreślił ponadto, że kolejną przyczyną dla której Minister Gospodarki powinien był stwierdzić nieważność zaskarżonych decyzji administracyjnych, jest rażące naruszenie art.3 ust. 6 ustawy nacjonalizacyjnej. Zgodnie z tym przepisem nacjonalizacja przedsiębiorstwa może nastąpić tylko wówczas, jeżeli przed dniem 31 marca 1947r. zostało wszczęte postępowanie o przejęciu danego przedsiębiorstwa na własność Państwa. Zgodnie z powszechnie przyjętym poglądem judykatury, postępowanie w sprawie przejęcia przedsiębiorstwa na rzecz Skarbu Państwa wszczynało się z dniem ogłoszenia w dzienniku urzędowym województwa wykazu przedsiębiorstw przechodzących na rzecz Państwa. Tymczasem w niniejszej sprawie wykaz przedsiębiorstw przejmowanych na rzecz Państwa ogłoszony został w Monitorze Polskim z dnia 26 października 1948r. Tym samym termin z art. 3 ust. 6 ustawy nacjonalizacyjnej nie został zachowany, co oznacza, że orzeczenie o przejęciu przedsiębiorstwa na własność Państwa nie mogło zostać wydane. Minister Gospodarki w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i zaprezentowaną argumentację prawną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy odnieść się do kwestii wydania zaskarżonej decyzji w części dotyczącej odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia [...] grudnia 1976r., nr [...] w sprawie zatwierdzenia protokołu zdawczo-odbiorczego przedsiębiorstwa "Z.- F. Z." przez niewłaściwy organ. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja Ministra Gospodarki z dnia [...] listopada 2009r. wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.), albowiem w obecnym stanie prawnym właściwym do prowadzenia sprawy o stwierdzenie nieważności orzeczenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia [...] grudnia 1976r w sprawie zatwierdzenia protokołu zdawczo-odbiorczego przedsiębiorstwa jest Minister Środowiska. Artykuł 19 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej w skrócie: k.p.a.) nakłada na organy administracji publicznej obowiązek przestrzegania z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Obowiązek przestrzegania właściwości dotyczy Sygn. akt IV SA/Wa 182/10 także właściwości instancyjnej, czyli właściwości do weryfikacji decyzji w toku instancji oraz weryfikacji w trybach nadzwyczajnych. Zasady ustalania właściwości instancyjnej reguluje art. 17 k.p.a. Organem właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest -w myśl art. 157 § 1 k.p.a. - organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ. Stosownie do art. 2 ust. 7 w zw. z art. 3 ust. 5 powołanej ustawy o przejęciu przedsiębiorstwa na własność Państwa orzekał właściwy ze względu na rodzaj przedsiębiorstwa minister. Zatem bez wątpienia organem właściwym do stwierdzenia nieważności wyżej opisanego orzeczenia - w mysi art. 157 § 1 k.p.a. - jest organ naczelny - właściwy minister, bowiem orzeczenie to wydane zostało przez Ministra (Leśnictwa). Na mocy dekretu z dnia 11 lipca 1956r. o utworzeniu urzędu Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego (Dz. U. Nr 30, poz. 139), doszło do połączenia urzędu Ministra Leśnictwa oraz Ministra Przemysłu Drzewnego i Papierniczego w urząd Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego. Do zakresu działania utworzonego Ministra - zgodnie z art. 2 powołanego dekretu -należały sprawy zagospodarowania i ochrony lasów, sprawy zalesienia nieużytków i zadrzewienia kraju, sprawy państwowego gospodarstwa leśnego, sprawy przemysłu zapałczanego, papierniczego i innych przemysłów opartych na surowcu drzewnym, sprawy gospodarki drewnem, sprawy łowiectwa oraz sprawy ochrony przyrody. W dniu 12 listopada 1985r. weszła w życie ustawa z dnia 12 listopada 1985r, o zmianach w organizacji oraz zakresie działania niektórych naczelnych i centralnych organów administracji państwowej (Dz. U. Nr 50, poz. 262), mocą której utworzono urząd Ministra Rolnictwa, Leśnictwa i Gospodarki Żywnościowej (art. 2 ust. 1 tej ustawy), a zniesiono urząd Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego (art. 9 ust. 1 pkt 4 tej ustawy). Według art. 2 ust. 2 ustawy z 12 listopada 1985r. do zakresu działania Ministra Rolnictwa, Leśnictwa i Gospodarki Żywnościowej zaczęły należeć sprawy objęte dotychczas zakresem działania Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej oraz Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego [...], a w szczególności sprawy gospodarki leśnej i ochrony lasów oraz przemysłu tartacznego, płyt i sklejek oraz przerobu płodów leśnych. Następnie ustawami z dnia 20 grudnia 1989r., które weszły w życie z dniem 1 stycznia 1990r., utworzono urzędy: Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej, zaś zniesiono urząd Ministra Rolnictwa, Leśnictwa i Gospodarki Żywnościowej (Dz. U. Nr 73, poz. 434) oraz Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa (Dz. U. Nr 73, poz. 433). Artykułem 8 ustawy o utworzeniu Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej skreślono art. 2 ustawy z dnia 12 listopada 1985r. o zmianach w organizacji oraz zakresie działania Sygn. akt IV SA/Wa 182/10 niektórych naczelnych i centralnych organów administracji państwowej. Z kolei zgodnie z art. 2 ustawy o utworzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa, wymieniony Minister realizował politykę państwa w zakresie ochrony środowiska i jego racjonalnego kształtowania, leśnictwa, zadrzewień i łowiectwa, a także gospodarki zasobami naturalnymi, w tym zasobami wodnymi i geologicznymi. Do zakresu działania Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa - stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy o utworzeniu tego urzędu - należały w szczególności sprawy gospodarki zasobami naturalnymi, lasów, gospodarki leśnej, ochrony gruntów leśnych i zadrzewień. W dniu 1 kwietnia 1999r. weszła w życie ustawa z dnia 4 września 1997r, o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2007r., Nr 65, poz. 437, ze zm.), która w art. 79 m. in. stanowiła, iż minister właściwy do spraw środowiska wykonuje zadania i kompetencje należące dotychczas do Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa - z wyjątkiem spraw, które przechodzą do zakresu działania ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej. Dalej w art. 89 uchwalono, iż Ministrowie powołani w skład Rady Ministrów na zasadach obowiązujących przed dniem wejścia w życie ww. ustawy wykonują swoje zadania i kompetencje do czasu ustalenia szczegółowego zakresu działania ministrów kierujących określonym działem. Ministerstwa utworzone lub działające na podstawie dotychczasowych przepisów - w myśl art. 91 ust, 1 ww. ustawy - działają na podstawie tych przepisów do czasu wydania nowych przepisów na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 3 ust. 1. Do tego czasu miały zachować moc przepisy ustaw wymienionych w art. 96, w tym przepisy ustawy z dnia 20 grudnia 1989 r. o utworzeniu urzędu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa (Dz. U. Nr 73, poz. 433, ze zm). Nadto ustawa o działach administracji rządowej w art. 28 ust. 1 stanowiła, iż dział środowisko obejmuje sprawy m. in. gospodarki zasobami naturalnymi i leśnictwa, którym kieruje minister właściwy do spraw środowiska. Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 26 października 1999r., które weszło w życie z dniem 10 listopada 1999r. - wydanym na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o organizacji i trybie pracy Rady Ministrów oraz o zakresie działania ministrów (Dz. U, Nr 82, poz. 929) -utworzono Ministerstwo Środowiska (Dz. U. Nr 91, poz. 1017). Według rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 listopada 2007 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Środowiska (Dz. U. Nr 216, poz. 1606), Minister Środowiska kieruje takimi działami administracji rządowej jak gospodarka wodna i środowisko. Sygn. akt IV SA/Wa 182/10 Mając na względzie poszczególne zakresy kompetencji wymienionych wyżej Ministrów, należało uznać, iż obecnie ministrem właściwym do rozpatrzenia sprawy o stwierdzenie nieważności orzeczenia dotyczącego zatwierdzenia protokołu zdawczo - odbiorczego ze względu na rodzaj przejętego przedsiębiorstwa, jest Minister Środowiska. Niezależnie do powyższego Sąd uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia nr [...] Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] maja 1948r. o przejęciu przedsiębiorstw na własność Państwa, w części dotyczącej przedsiębiorstwa "Z.- F. Z., S., pow. [...]" z wyłączeniem przedsiębiorstwa T. Spółka z o.o. w S. W ocenie Sądu bowiem w niniejszej sprawie organ administracji nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego do czego zobowiązany jest na podstawie art. 7 i 77 k.p.a., nie wykazując należytej dbałości o dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Zebrane natomiast w sprawie dowody ocenił z naruszeniem zasady zawartej w art. 80 k.p.a. tj. swobodnej oceny dowodów. W konsekwencji uzasadnienia wydanych decyzji nie spełniają wymogów określonych wart. 107 §3 k.p.a. Jak zasadnie podkreślał Minister Gospodarki niniejsze postępowanie administracyjne toczyło się w tzw. trybie nadzwyczajnym. Strona domagała się stwierdzenia nieważności określonego orzeczenia Postępowanie nadzorcze ma na celu zbadanie czy kontrolowane orzeczenie jest dotknięte wadą wskazaną w art. 156 § 1 k.p.a. i żadne inne okoliczności nie mogą być przedmiotem badania przez organ. W szczególności postępowanie to nie ma na celu ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy a jedynie wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności z prawem. Natomiast co do zaistnienia przesłanki rażącego naruszenia prawa przyjmuje się -i jest to ugruntowane stanowisko reprezentowane zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym - że przesłanka ta jest spełniona wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźniej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa. Zadaniem orzekającego w sprawie Ministra Gospodarki było zatem wyjaśnienie, czy w dacie 5 lutego 1946r. spełnione zostały ustawowe przesłanki do przejęcia przedmiotowego przedsiębiorstwa na rzecz Państwa. Podstawą przejęcia przedsiębiorstwa na własność Państwa był art. 3 lit b ust. 1 i 5 ustawy nacjonalizacyjnej w związku z § 1 pkt 6 lit a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1946r. o podwyższeniu dolnej granicy zdolności zatrudnienia przejmowanych na własność Państwa przedsiębiorstw w przemysłach wyrobów niepowszechnego Sygn. akt IV SA/Wa 182/10 użytku, bądź mało zmechanizowanych, bądź o charakterze pionierskim i sezonowym (Dz.U. Nr 2, poz. 7), pozwalający na przejęcie przez państwo przedsiębiorstw przemysłowych - stolarni budowlanych i meblarskich - jeżeli zdolne były zatrudnić przy produkcji na jedną zmianę więcej niż 100 pracowników. Decydujące znaczenie w sprawie ma zatem jednoznaczne wyjaśnienie czy w dacie 5 lutego 1946r. przedmiotowe przedsiębiorstwo było zdolne zatrudnić przy produkcji na jedną zmianę więcej niż 100 pracowników. Minister Gospodarki opierając swoje rozstrzygnięcie przede wszystkim na sporządzonej w sprawie opinii rzeczoznawcy w zakresie technologii i organizacji produkcji przemysłowej : dr inż. W. T., stwierdził, że Z. – F. Z. na jedną zmianę roboczą przy produkcji w dacie 5 lutego 1946r. zatrudniały 124 pracowników. Zdaniem organu opinia ta jest szczegółowa, pełna i profesjonalna, oparta na faktycznie istniejącym stanie przedsiębiorstwa w dniu 5 lutego 1946r., a ponadto nie zawiera wewnętrznych sprzeczności i niespójności oraz znajduje potwierdzenie w archiwalnym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Jednocześnie Minister, odnosząc się do dokumentów powoływanych przez skarżącego, z których wynikało, iż zakład nie zatrudniał przy produkcji na jedną zmianę ponad 100 pracowników, uznał że nie są one wiarygodne, albowiem wskazują na rzeczywiste zatrudnienie, a nie rzeczywistą zdolność zatrudnienia. Dlatego nie mogą służyć do ustalenia zdolności zatrudnienia, jako przesłanki nacjonalizacji przedsiębiorstwa. W ocenie Sądu powyższe działania Ministra Gospodarki uznać należy za naruszające podstawowe zasady postępowania administracyjnego. Biorąc pod uwagę, iż mamy do czynienia z postępowaniem nadzwyczajnym w którym należy dokonać oceny wydanego w 1948 r. orzeczenia, prowadzący postępowanie administracyjne Minister Gospodarki zobowiązany był w pierwszej kolejności oprzeć się na materiałach źródłowych pochodzących z tamtego okresu, które w niniejszej sprawie zachowały się dość licznie. Podkreślić należy, że skarżący powoływał się m.in. na opinię E. W. - rzeczoznawcy Izby Przemysłowo-Handlowej w P. dla przemysłu stolarskiego i meblowego z dnia 19 sierpnia 1946r. w której biegły określił zdolność zatrudnienia wg stanu w dniu 5 lutego 1946r. na 93 pracowników, w tym 88 zatrudnionych bezpośrednio przy produkcji. Nie budzi wątpliwości, iż opinia ta odwołuje się do zdolności zatrudnienia wg stanu w dniu 5 lutego 1946r. W opinii zawarte również zostały istotne informacje dotyczące stanutechnicznego przedsiębiorstwa w dacie jej sporządzania. Organ nie ocenił, czy zatem Sygn. akt IV SA/Wa 182/10 pozostałe dokumenty wskazujące na faktyczne zatrudnienie nie stanowią w istocie potwierdzenia stanowiska zawartego w opinii co do możliwości zatrudnienia. Do zdolności zatrudnienia, a nie faktycznego zatrudnienia nawiązuje również pismo Izby Przemysłowo-Handlowej w P. z dnia [...] sierpnia 1946r. z którego wynika, że przedsiębiorstwo zatrudniało przed wojną przy produkcji 50 pracowników, w 1946r. - 91 pracowników, przy zdolności zatrudnienia 95 pracowników na jedną zmianę. Ponadto organ dysponując dwiema sprzecznymi opiniami biegłych nie mógł uchylić się od dokonania ich oceny, a racjonalne wydawało się w tej sytuacji powołanie kolejnego biegłego o co wnioskowała strona skarżąca przez cały okres postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu na uwzględnienie zasługuje również zarzut strony skarżącej, iż wyjaśnienia wymaga kwestia uwzględnienia przy obliczaniu zdolności zatrudnienia znajdujących się w przedmiotowym przedsiębiorstwie maszyn niemieckich. Ustalenia wymaga okoliczność, czy maszyny stanowiły własność znacjonalizowanego przedsiębiorstwa. W przypadku odmiennych ustaleń zdaniem Sądu, maszyny te nie powinny być brane pod uwagę przy obliczaniu zdolności produkcyjnej przedsiębiorstwa, albowiem nie stanowiły jego własności. W ocenie Sądu orzekający w niniejszej sprawie Minister Gospodarki z wyraźnym naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. nie wyjaśnił, więc czy w dacie 5 lutego 1946r. przedmiotowe przedsiębiorstwo zdolne było zatrudnić przy produkcji na jedną zmianę więcej niż 100 pracowników, a zatem czy spełnione zostały ustawowe przesłanki jego znacjonalizowania. Zdaniem Sądu dopiero uzupełnienie materiału dowodowego, a następnie jego ocena zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 80 k.p.a. pozwoli na ustalenie stanu faktycznego i podjęcie prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 80 k.p.a organ administracji ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przepis ten wyraża równocześnie zasadę prawdy obiektywnej jak też zasadę swobodnej oceny dowodów. Organ prowadzący postępowanie musi dążyć do ustalenia prawdy materialnej i według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenić wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych. W orzecznictwie wskazuje się iż "organ administracji państwowej, dysponując sprzecznymi ze sobą zeznaniami stron i świadków, nie może uchylić się od oceny wiarygodności tych dowodów, a tym samym i od dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7, 77 § 1, art. 80 k.p.a.). Jeżeli spośród dwóch twierdzeń jedno jest prawdziwe, a Sygn. akt IV SA/Wa 182/10 drugie fałszywe, należy dokonać stosownego wyboru, wskazując kryteria, jakimi kierował się organ uznając daną okoliczność za udowodnioną" (B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, Wydawnictwo C.H.Beck Warszawa 2004 , str.397 i cytowane tam orzecznictwo). Powyższa ocena musi znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia wydanej decyzji. Mając na uwadze powyższe, Sąd doszedł do przekonania, że sprawa wymaga ponownej szczegółowej analizy we wskazanym wyżej kierunku, Sąd administracyjny nie czyni bowiem własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę, których w niniejszej sprawie nie poczyniono. W tym stanie rzeczy - na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie 1 i 2 sentencji. Koszty postępowania zasądzono - na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a oraz § 18 ust.1 pkt 1 lit c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02.163.1348 ze zm.).