II SA/Rz 899/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie uzupełnienia decyzji nr [...] w części dotyczącej odmowy wprowadzenia w operacie ewidencji gruntów i budynków zmiany użytku gruntowego - postanawia - odrzucić skargę. W dniu 19 listopada 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła uzupełniająca skarga Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] – reprezentowanego przez radcę prawnego H. Ł. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] z dnia [...] października 2009 r., Nr [...] stanowiącą uzupełnienie decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., Nr [...] a utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].07.2009 r., znak [...] w części dotyczącej odmowy wprowadzenia w operacie ewidencji gruntów i budynków miasta P. obręb 201 zmiany użytku gruntowego w działce nr 168. W dniu 9 grudnia 2009 r. (data wpływu do tut. Sądu) Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] – zastępowane przez radcę prawną H. Ł. wniosło pismo, w którym wycofało swoją skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] z dnia [...] października 2009 r., Nr [...]. Jednocześnie radca prawny H. Ł. wskazała, iż pismem z dnia 9 listopada 2009 r. skierowała, w imieniu Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...], za pośrednictwem organu II instancji pismo w którym wycofała skargę z dnia 16 września 2009 r. na decyzję WINGiK w [...] z dnia [...].08.2009 r. oraz skargę z dnia 16 października 2009 r. na decyzję WINGiK w [...] z dnia [...].10.2009 r. i złożyła nową, kompletną skargę z dnia 9 listopada 2009r. na ostateczną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] z dnia [...] października 2009 r., Nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Do wszczęcia postępowania niezbędne jest skuteczne wniesienie skargi, a więc takie które pozwala stwierdzić, iż spełnia ona wymagane przepisami prawa wymogi formalne, bez których nadanie jej właściwego biegu nie jest możliwe. Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270, ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata we właściwej formie. Przy czym zgodnie z art. 212 P.p.s.a. opłatami sądowymi są wpis oraz opłata kancelaryjna i powinny być one uiszczone przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie (art. 219 § 1 P.p.s.a.). Fachowi pełnomocnicy tj. adwokaci i radcy prawni mają obowiązek uiszczania opłat stałych (wpisu stałego i opłaty kancelaryjnej) bez wzywania. Obowiązek ten wynika z art. 221 P.p.s.a., który stanowi, że pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania lub odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. W niniejszej sprawie skarga wniesiona została na decyzję w przedmiocie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków. Stosownie do § 2 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2003 r. Nr 221 poz. 2193) wpis stały w sprawach skarg z tego zakresu wynosi 200 złotych. Z akt sprawy wynika, iż rad. pr. H. Ł., wnosząc w imieniu skarżącego Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] skargę do WSA w Rzeszowie nie uiściła wpisu od skargi. W świetle powyższego należy uznać, iż skarga nie została należycie opłacona tj. wymagana opłata nie została w ogóle wniesiona. Brak ten w przypadku fachowych pełnomocników jest brakiem nieusuwalnym, co wyklucza obowiązek Sądu wzywania do należytego opłacenia wpisu sądowego od skargi. Ponadto wskazać należy, iż równocześnie do Sądu w dniu 9.12.2009 r. (data wpływu do Sądu) wpłynęło pismo pełnomocnika strony skarżącej w którym podniesiono, iż pismem z dnia 9 listopada 2009 r. skarżąca cofa zarówno skargę z dnia 16 września 2009 r. na decyzję WINGiK w [...] z dnia [...].08.2009 r. jak i skargę z dnia 16 października 2009 r. na decyzję WINGiK w [...] z dnia [...].10.2009 r. i składa nową, kompletną skargę z dnia 9 listopada 2009r. na ostateczną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] z dnia [...] października 2009 r., Nr [...] wraz z uiszczonym wpisem w wysokości 200 złotych. Ustosunkowując się do powyższego wniosku stwierdzić należy, iż merytoryczne rozpoznanie wniosku o cofnięcie skargi i umorzenie postępowania sądowego jest dopuszczalne tylko wówczas gdy skarga jest wniesiona skutecznie tj. nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca (por. post. NSA z 10.06.1987r., sygn. akt SA/Gd 537/87 – publ. w OSP 1990, nr 4, poz. 207). Zgodnie z przyjętym w doktrynie i orzecznictwie poglądem cofnięcie skargi spowoduje skutek w postaci umorzenia postępowania tylko wówczas, gdy nastąpi wszczęcie postępowania, a skarga poddana kontroli przewodniczącego nie będzie zawierała braków formalnych /por. B. Dauter i inni - "Postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym" – Komentarz, wyd. Zakamycze 2005r. str. 375, post. NSA z 3.01.2008r., sygn. akt I OSK 1829/07, LEX 335007/. W przedmiotowej sprawie skarga obarczona jest brakami formalnymi uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu. Do takich braków należy zaliczyć brak wpisu sądowego. Wobec czego skarga jako nieopłacona podlegać musi odrzuceniu. W tej sytuacji tut. Sąd, mając na względzie powyższe rozważania, wobec braku podstaw do merytorycznego rozpoznania wniosku o cofnięcie skargi, działając na podstawie art. 221 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia i skargę odrzucił.