II OZ 892/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Leszczyński po rozpoznaniu w dniu 28 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Ke 100/10 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi J. S., B. S., J. S., A. S. na uchwałę Rady Miejskiej w Kielcach z dnia 19 października 2009 r. nr XLI/1012/2009 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: oddalić zażalenie. Na mocy postanowienia wydanego w dniu 16 marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odmówił J. S., B. S., J. S. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na uchwałę Rady Miejskiej w Kielcach z dnia 19 października 2009r. nr XLI/1012/2009. W uzasadnieniu podniósł, iż skarżący bezsprzecznie uchybili terminowi do wniesienia skargi. Termin do jej złożenia upłynął w dniu 11 stycznia 2010 r. Skarżący wnieśli skargę wbrew wytycznym określonym w art. 54 § 1 p.p.s.a., bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach w dniu 7 stycznia 2010 r. Powołany Sąd przesłał skargę do właściwego organu w dniu 13 stycznia 2010 r. Tym samym terminem wniesienia przedmiotowej skargi jest dzień 13 stycznia 2010 r. Sąd pierwszej instancji wskazywał, iż J. S., B. S. i J. S. nie wykazali braku winy w uchybieniu ustawowego terminu do wniesienia skargi. Skarżący w końcowym terminie do dokonania tej czynności, wbrew obowiązującym przepisom prawa, złożyli skargę do Sądu, zamiast do właściwego organu. Sąd odniósł się do twierdzenia dotyczącego braku w wydanej przez Radę Miejską w Kielcach uchwale pouczenia o sposobie i możliwości jej zaskarżenia, zaznaczając, że stronę obciążają skutki prawne jej zaniedbań, wynikające z nieznajomości obowiązującego prawa. Stwierdził także brak podstaw do uznania za wiarygodne twierdzeń skarżących o informacjach udzielonych im przez pracownika sądu. Wydział Informacji Sądowej, jako jednostka organizacyjna Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie udziela bowiem porad prawnych, ani nie kontroluje wymogów formalnych składanych pism. W ocenie Sądu brak również podstaw do uznania, iż nie przekazał on niezwłocznie skargi właściwemu organowi. Zażalenie na przedmiotowe orzeczenie wniosła B. S., zaskarżając je w całości, wnosząc o jego uchylenie i przywrócenie uchybionego terminu do złożenia skargi. W uzasadnieniu podniosła, iż niedochowanie terminu do złożenia skargi było wynikiem naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny § 5 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 września 2003 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 169, poz. 1646). B. S. wobec braku pouczenia nie została, wbrew obowiązującemu prawu, prawidłowo poinformowana o sposobie zaskarżenia uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wobec tego złożyła skargę bezpośrednio w sądzie, gdzie została pouczona przez pracownika sądu, iż skarga zostanie przesłana do organu, a następnie do sądu. Udzielając takiego pouczenia pracownik Wydziału Informacji Sądowej powołanej do informowania osób zainteresowanych o właściwości sądu, nie poinformował jej, iż w takim przypadku datę nadania skargi będzie stanowić data faktycznego wysłania skargi przez sąd do organu. Podważyła także twierdzenie, iż przekazanie przez Sąd skargi do właściwego organu nastąpiło niezwłocznie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie B. S. nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca opiera swoje zażalenie na dwóch podstawach. Na wstępie wywodzi, że nie została pouczona przez organ co do sposobu zaskarżenia uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skargę zaś złożyła do sądu, gdzie nie została poinformowana przez pracownika Wydziału Informacji Sądowej, że w przypadku przesłania takiego pisma przez sąd, datą nadania skargi, będzie data nadania przez sąd tego pisma do organu. Wobec czego nie było jej winą, że uchybiła terminowi do złożenia tego środka zaskarżenia. Argumentacja ta jednak nie zasługuje na aprobatę. Zgodnie z cytowanym przez stronę § 5 ust. 1 pkt 1 w/w rozporządzenia, w wojewódzkim sądzie administracyjnym mogą być tworzone wydziały informacji sądowej do których zadań należy m. im. informowanie osób zainteresowanych o właściwości sądu oraz o stanie spraw załatwianych w sądzie i udostępniania im do wglądu akt spraw. Przyznanie pracownikom wspomnianej jednostki wyszczególnionych w § 5 rozporządzenia kompetencji, wbrew stanowisku strony, nie oznacza, że pracownicy zobligowani są udzielać porad prawnych osobom o to wnioskującym. Już literalna wykładnia cytowanego przepisu pozwala wywnioskować, iż osoby zatrudnione w Wydziałach Informacji Sądowej zobligowane są wskazać, czy sądy te są właściwe do rozpoznania określonej kategorii spraw, nie zaś jak wygląda procedura inicjowania postępowania przed sądem administracyjnym. Również w przedstawionym katalogu widnieje sformułowanie, iż pracownicy tej jednostki zobligowani są informować o stanie spraw załatwianych w sądzie. Brak zaś stwierdzenia, że powinni informować, o tym jakie kroki strona ma podjąć celem wszczęcia postępowania lub też wydania korzystnego dla niej rozstrzygnięcia. Wszakże to na stronie składającej skargę ciąży obowiązek wniesienia jej w sposób określony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Trafnym jest zatem stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wskazał, że to stronę obciążają skutki zaniedbań wynikające z niezastosowania się do wymogów obowiązującego prawa. Nie zasługuje także na uwzględnienie podnoszony przez B. S. argument, jakoby Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wywiązał się z obowiązku niezwłocznego przekazania skargi organowi. Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że skarga wpłynęła do Sądu w dniu 7 stycznia 2010 r. Jej wysyłka z kolei nastąpiła w dniu 13 stycznia 2010 r. Biorąc pod uwagę, że pomiędzy datą wpływu skargi do Sądu, a dniem jej przesłania były dwa dni, w których Sąd nie podejmował czynności (sobota i niedziela) zasadnie należało uznać, że bez zbędnej zwłoki przesłał skargę organowi. Brak jednocześnie podstawy, aby strona skutkami swojego wadliwego działania obciążała Sąd. Ten bowiem nie ma obowiązku - w celu zachowania terminu przez skarżącą - wysyłania błędnie przesłanych mu pism w dniu ich otrzymania. Wziąwszy pod uwagę obieg dokumentów sądowych, należy stwierdzić, że Sąd nadał bez zbędnej zwłoki skargę B. S. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny wniesione zażalenie, jako pozbawione uzasadnionych podstaw oddalił na mocy art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.