II OZ 708/10

Dnia 15 lipca 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 maja 2010 r., II SA/Sz 312/10 o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi T. J. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] stycznia 2010 r., Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 5 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 312/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę T. J. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] stycznia 2010 r., Nr [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki. W uzasadnieniu wskazano, iż przedmiotowa decyzja została skarżącej doręczona w dniu 2 lutego 2010 r., natomiast skarga została złożona w sekretariacie Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Szczecinie w dniu 12 marca 2010 r., a zatem po upływie 30-dniowego terminu. Pismem z dnia 13 maja 2010 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wskazując, iż z uwagi na stan zdrowia musiała wyjechać za granicę, gdzie zachorowała i z tego powodu spóźniła się z wniesieniem skargi. Postanowieniem z dnia 24 maja 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił wniosek. Sąd I instancji wskazał, iż wniosek skarżącej o przywrócenie terminu nie odpowiada warunkom wskazanym w art. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., bowiem został złożony bezpośrednio do sądu, po upływie 7-dniowego terminu do złożenia takiego wniosku. Ponadto skarżąca nie uprawdopodobniła braku swej winy w uchybieniu terminu. W ocenie Sądu gdyby nawet przyjąć twierdzenie skarżącej, że przyczyną uchybienia terminu był pobyt za granicą, to przyczyna ta ustała w dniu 5 marca 2010 r., kiedy skarżąca sporządziła skargę. Zatem termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi upłynął w dniu 12 marca 2010 r. Wniosek złożony w dniu 13 maja 2010 r. był więc spóźniony. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła T. J., domagając się jego uchylenia w całości i przywrócenia terminu do złożenia skargi na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] stycznia 2010 r., Nr [...]. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, iż pismo zostało sporządzone za granicą i przesłane do Polski na adres domownika, który wysłał je następnie do sądu, zatem uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (art. 88 p.p.s.a.). Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, rozumianej obiektywnie, to jest takiej, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Ponadto wskazać należy, że pojęcie winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowym obejmuje swym zakresem także winę osób trzecich, które strona upoważniła do dokonania określonej czynności. Stanowisko takie znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w literaturze przedmiotu. Uwzględniając powyższe uwagi Sąd I instancji w pełni prawidłowo ocenił, że skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Strona powierzając wykonanie określonej czynności osobie trzeciej ponosi ryzyko związane z zachowaniem tej osoby. Nie jest zasadny wywód skarżącej, że skoro powierzyła wysłanie w jej imieniu skargi dorosłemu domownikowi, to działania tej osoby nie obciążają jej samej. Skarżąca nie uprawdopodobniła zatem okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Z tego względu wina strony w niedochowaniu terminu nie budzi wątpliwości. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.