VIII SA/Wa 88/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Marek Wroczyński /sprawozdawca/, Protokolant Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2010 r. sprawy ze skargi J.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę. Syg. akt VIII SA/Wa 88/10 Uzasadnienie Postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. biorąc za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 roku kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm.) po rozpoznaniu zażalenia J. B. na postanowienie Prezydenta Miasta R. z dnia [...] października 2009 roku w sprawie odmowy wydania zaświadczenia o treści żądanej przez stronę, że nieruchomość składająca się z działek nr [...] i [...] posiada oznaczenie numerem porządkowym od ulicy [...] - orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Postanowieniem z dnia [...] października 2009 roku organ pierwszej instancji odmówił stronie wydania zaświadczenia o treści, że nieruchomość składająca się z działek oznaczonych nr [...] i [...] położonych w R., obręb [...] G., stanowiąca własność J. B. posiada oznaczenie numerem porządkowym od ulicy [...]. Organ pierwszej instancji podnosił, że w prowadzonym rejestrze w wydziale geodezji opisana wyżej nieruchomość ma nadane oznaczenie numerem porządkowym [...] od ulicy [...]. Powyższy stan został potwierdzony poprzez wydanie w dniu [...] lipca 2009 roku zaświadczenia o położeniu nieruchomości. Strona niezadowolona z treści zaświadczenia wniosła o wydanie zaświadczenia o żądanej treści. Podnosiła, że w wyniku podziału nieruchomości oraz na podstawie umowy darowizny sporządzonej w formie aktu notarialnego otrzymała działkę nr [...] położoną przy ulicy [...] ( obecna ul. [...]). Z tego też względu, przypisanie dotychczasowej numeracji od ulicy [...] uważa za niewłaściwe. Według ustaleń organu jeszcze przed podziałem, pierwotna nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] oraz budynek mieszkalny na niej usytuowany otrzymały oznaczenie numerem porządkowym [...] od ulicy [...]. Powstała w wyniku podziału nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] oraz budynek mieszkalny, zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 czerwca 1968 roku w sprawie numeracji porządkowej( Dz.U. nr 23, poz. 151) otrzymała oznaczenie numerem porządkowym [...]. Przedmiotową nieruchomość od ulicy [...] oddziela działka nr [...] będąca współwłasnością strony oraz działka nr [...] znajdująca się w użytkowaniu wieczystym R. Spółdzielni Mieszkaniowej. Spółdzielnia zajęła stanowisko, że nie wyraża zgody na korzystanie z przejazdu przez jej działkę. Na postanowienie organu pierwszej instancji zażalenie złożył J. B. zarzucając naruszenie prawa procesowego poprzez uznanie, że postępowanie w przedmiotowej sprawie powinno toczyć się w trybie określonym w dziale VII kodeksu postępowania administracyjnego oraz naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe jego zastosowanie. Organ odwoławczy podnosił, że zgodnie z art. 47 a ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku prawo geodezyjne i kartograficzne( Dz.U. z 2005 roku, nr 240, poz. 2027 ze zm.) ustalenie numerów porządkowych nieruchomości zabudowanych oraz nieruchomości przeznaczonych pod zabudowę – zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a także prowadzenie i aktualizowanie ewidencji należy do zadań własnych gminy. W tym celu, Wydział Geodezji Urzędu Miejskiego w R. prowadzi rejestr numeracji porządkowej z którego wynika, że nieruchomości stanowiącej własność J. B. składającej się z działek nr [...] i [...] zostało przypisane oznaczenie numerem porządkowym [...] od ulicy [...]. Powyższe zostało potwierdzone urzędowo jako odpowiedź na wniosek skarżącego z dnia [...] lipca 2009 roku - zgodnie z art. 217 § 2 i art. 218 k.p.a. W ocenie organu prawidłowo zostało przeprowadzone postępowanie celem wyjaśnienia i ustalenia stanu faktycznego. Ze zgromadzonych dowodów, a w szczególności z prawomocnej decyzji z dnia [...] września 1979 roku w sprawie zezwolenia na podział nieruchomości położonej w R., oznaczonej jako działka [...] o pow. [...] ha, wypisu z kartoteki budynków i rejestru gruntów jednoznacznie wynika, że działki nr [...] i [...] położone są przy ulicy [...] [...]. Takie oznaczenie posiadała działka jeszcze przed podziałem. Dla budynku mieszkalnego usytuowanego w głębi nieruchomości pierwotnej( obecnie działka [...]) zgodnie z przepisami nadano oznaczenie numerem porządkowym, który miała cała nieruchomość z dodatkowym oznaczeniem literą ,,[...]’’. W ocenie organu nie ma znaczenia fakt, że w księdze wieczystej położenie nieruchomości wskazana jest ul. [...], gdyż zgodnie z art. 21 ust.1 ustawy z dnia 18 maja 1989 roku prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Organ uznał, że podnoszone zarzuty w zakresie uprawnień właścicieli dotyczących przynależności ulicy [...] są chybione, ponieważ teren oznaczony jako działka [...] o pow. [...] położona w R. przy ulicy [...], [...], [...] został przekazany w użytkowanie wieczyste R. Spółdzielni Mieszkaniowej w R. Nadto spółdzielnia nie wyraziła zgody na korzystanie przez skarżącego z drogi wewnętrznej ul. [...], ani też nie wyrażała zgody na wydzierżawienie części działki [...]. Organ odnosząc się do zarzutu odwołania co do zastosowania trybu określonego w dz.VII Kodeksu postępowania administracyjnego podnosił, że załatwienie – nadanie numeru porządkowego nieruchomości stanowi czynność faktyczną z zakresu administracji publicznej, o której informuje się właściciela w formie pisemnego zawiadomienia. Potwierdzenia oznaczenia nieruchomości dokonuje organ zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego – dział VII – wydawanie zaświadczeń. Skargę na postanowienie organu odwoławczego wniósł J. B. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucał: - naruszenie przepisów procesowych mających wpływ na wydane postanowienie poprzez zastosowanie błędnego trybu określonego w dziale VII kodeksu postępowania administracyjnego – postępowania o wydanie zaświadczenia; - naruszenie prawa materialnego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 października 2004 roku w sprawie numeracji porządkowej nieruchomości poprzez pominięcie § 6 tegoż rozporządzenia. Z tych też względów, wnosił on o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania. W ocenie skarżącego rozpoznanie jego wniosku z dnia [...] lipca 2009 roku nie powinno być rozstrzygane w trybie określonym przez dział VII kodeksu postępowania administracyjnego w formie wydania zaświadczenia. Organ odwoławczy rozpoznając taki zarzut podnosił, że ,, zgodnie z przepisami prawa i utrwalonym orzecznictwem załatwienie tego rodzaju sprawy o nadaniu numeracji jest czynnością faktyczną z zakresu administracji publicznej. Brak powołania przepisów prawa, jak i orzecznictwa na które powołuje się organ powoduje nie tylko poważne wątpliwości, ale nie pozwala na dokonanie weryfikacji takiego poglądu. To zaś przeczy ogólnym zasadom przewidzianym w kodeksie postępowania administracyjnego – pogłębiania zaufania do organów państwa, jak i poszerzania kultury prawnej społeczeństwa. Jego zdaniem uwadze organów uszło to, że przed dokonaniem podziału nieruchomości leżały one przy ulicy [...], a dokonany podział nie może wpływać na zmianę ich położenia. Podnosił, że dowodem na to mogą być wpisy do księgi wieczystej oraz zapisy z dokumentów. Potwierdza to również akt notarialny z dnia [...] października 1978 roku o przekazaniu w użytkowanie wieczyste nieruchomości R. Spółdzielni Mieszkaniowej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga J. B. nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi zatem o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, która jest dokonywana w kontekście zgodności z prawem materialnym i procesowym, a nie według kryteriów celowościowych. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Kontrolując w ten sposób zaskarżone postanowienie, Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniu organu, tak gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i prawną jego ocenę w świetle mających zastosowanie przepisów. Zgodnie z art. 217 § 1 i § 2 Kpa organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o jego wydanie. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli 1. urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2. osoba ubiega się o nie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Przepis ten należy czytać łącznie z regulacją art. 218 § 1 Kpa, który precyzuje, co może być potwierdzone zaświadczeniem. Zgodnie z powołaną normą, zaświadczenie może potwierdzać fakty, albo stan prawny wynikający z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów, bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Z powyższego wynika, że organ administracyjny może odmówić wydania zaświadczenia m.in. w sytuacji, gdy wnoszący podanie żąda potwierdzenia okoliczności faktycznych lub stanu prawnego, które nie wynikają z ewidencji i rejestrów lub innych danych, będących w posiadaniu tego organu (art. 218 § 1 k.p.a. a contrario), albo gdy żąda poświadczenia nieprawdy. W każdej z powyższych sytuacji postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia jest zgodne z prawem (wyrok NSA z dnia 3 listopada 1999 r., sygn. akt I SA 80/99). W ocenie Sądu nie można podzielić zarzutu podnoszonego przez skarżącego, iż organy rozpoznając sprawę zastosowały niewłaściwy tryb postępowania – postępowanie w przedmiocie wydania zaświadczenia. Niniejsza sprawa została wszczęta i była prowadzona w związku z wydanym J.B. zaświadczeniem z dnia [...] lipca 2009 roku i jego wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2009 roku w którym kwestionował treść wydanego zaświadczenia uważając, że jego nieruchomość winna być oznaczona jako położona przy ulicy [...] w R. W takiej sytuacji istniały podstawy do uznania przez organ, że skarżący żąda wydania nowego zaświadczenia z którego treści wynikałoby, iż jego nieruchomość położona jest przy wskazywanej przez niego ulicy [...] w R. W treści wniosku skarżący, co prawda powołuje przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 28 października 2004 roku w sprawie numeracji porządkowej ( DZ.U nr 243, poz. 2432), ale zasadniczą kwestią, którą on neguje jest położenie nieruchomości. Należy zauważyć, że powoływane rozporządzenie reguluje materię sposobu ustalania numerów porządkowych oraz oznaczania nimi nieruchomości zabudowanych, jak i przeznaczonych pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Z tego względu należy uznać, iż w trybie wyżej powołanego rozporządzenia nie było możliwe ustalenie innego miejsca położenia nieruchomości, tak jak wnioskował skarżący. Ustalanie numeru porządkowego nie obejmuje ustalenia miejsca położenia nieruchomości, a w rzeczywistości o to toczy się spór w tej sprawie. Należy zauważyć, iż zgodnie z art. 20 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku prawo geodezyjne i kartograficzne - ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące położenia gruntu, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych. Tak więc organ prawidłowo odmówił wydania zaświadczenia, iż nieruchomość należąca do skarżącego oznaczona jako działki nr [...] i nr [...] są położone w R. przy ulicy [...]. Jak wynika z wypisu z rejestru gruntów przedmiotowe działki są położone w R. przy ulicy [...]. W postępowaniu w przedmiocie wydania zaświadczenia organ potwierdza istniejący stan prawny bądź faktyczny wynikający z dokonanych wpisów. Organ mógłby wydać zaświadczenie o położeniu gruntów skarżącego przy ulicy [...], gdyby została dokonana zmiana w rejestrze gruntów należących do skarżącego. W toku postępowania w przedmiocie wydania zaświadczenia dokonanie takiej zmiany było niemożliwe. Z tego też względu biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.