II SA/Wa 7/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.) Sędziowie WSA Joanna Kube WSA Janusz Walawski Protokolant Beata Gibzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2010 r. sprawy ze skargi M. K. i D. K. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym - oddala skargę - Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 13 ust. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r., Nr 41, poz. 398 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej [...] w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] odmawiającą przyznania M. K. i D. K. prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...] położonym w [...] przy ul. [...]. W uzasadnieniu powyższej decyzji Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej (dalej WAM) podniósł, iż na podstawie imiennego nakazu przydziału osobnej kwatery stałej z dnia [...] lutego 1967 r. nr [...] przydzielono st. sierż. R. K. osobną kwaterę stałą w [...] przy ul. [...] (obecnie [...]) [...], składającą się z 3 pokoi, o powierzchni użytkowej 45,41 m2 w tym powierzchni mieszkalnej 32,63 m2. Przy ustalaniu powierzchni mieszkalnej kwatery uwzględniono: Z. K. - żonę, oraz córki M. K. i B. K. W dniu [...] października 1983 r. Sąd Rejonowy w N. Wydział Cywilny orzekł rozwód R. K. i Z. K. W związku z rozwiązaniem związku małżeńskiego wymienionych, Dowódca Garnizonu [...] decyzjami z dnia [...] lutego [...] r. nr [...] i nr [...] dokonał podziału osobnej kwatery stałej przy ul. [...] w [...], przydzielając R. K. 1 pokój z współużywalnością kuchni, przedpokoju i łazienki o łącznej powierzchni użytkowej podstawowej 15,76 m2, a Z. K. 2 pokoje z wspólużywałnością kuchni, przedpokoju i łazienki o łącznej powierzchni 29,65 m2. Przy ustalaniu powierzchni mieszkalnej części kwatery przysługującej Z. K. uwzględniono: Z. K. - głównego lokatora, B. K. - córkę, M. K. - córkę, D. K. (ur. w dniu [...] czerwca 1978 r.) - wnuczkę, I. K.- wnuczkę oraz A. K. - zięcia. Następnie R. K. wyprowadził się z ww. lokalu. Natomiast Z. K. w dniu 9 września 1994 r., w związku z zawarciem kolejnego związku małżeńskiego, zwróciła się do Dowódcy Garnizonu [...] z prośbą o wymeldowanie z lokalu przy ul. [...] w [...], w celu zamieszkania z mężem w W. oraz o możliwość pozostania w dotychczasowym mieszkaniu w [...] jej dzieci i wnuków. Na powyższe zainteresowana nie uzyskała zgody organu WAM. Z. K. wymeldowała się z lokalu przy ul. [...] w [...] w dniu 20 października 1994 r. i zamieszkała z mężem B. K. w [...] przy ul. [...]. Z. K. zmarła w dniu [...] marca 2000 r. W dniu 21 lutego 2001 r. M. K. zwróciła się do WAM o zawarcie z nią umowy najmu lokalu przy ul. [...] w [...]. Dyrektor Oddziału Terenowego w [...] pismem z dnia 24 marca 2001 r. nr [...] wyjaśnił, iż ze względu na fakt, iż matka M. K. – Z. K. od 1994 r. nie zamieszkiwała w lokalu w [...], nie ma możliwości wstąpienia przez córkę po jej śmierci w stosunek najmu na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie i dodatkach mieszkaniowych. Tożsame stanowisko podtrzymał Dyrektor Oddziału Rejonowego w [...] w piśmie z dnia 13 kwietnia 2001 r. nr [...]. Następnie organy WAM wszczęły z urzędu i prowadziły postępowania zmierzające do opróżnienia zajmowanego przez skarżące ww. lokalu (wówczas osobnej kwatery stałej) w związku z brakiem tytułu do zajmowania przedmiotowego lokalu. Wnioskiem z dnia 23 marca 2009 r., doprecyzowanym pismem z dnia 17 kwietnia 2009 r. i 23 grudnia 2004 r., M. K. i D. K. zwróciły się o wyrażenie zgody na wydanie decyzji w trybie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP o prawie zamieszkiwania. W uzasadnieniu wniosku strony podniosły, iż nie mogą ponosić konsekwencji nieodpowiedzialności ich ojca i dziadka, który nie interesował się losami żony i dzieci. Przez cały okres zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu nie występowały zaległości w opłatach za lokal, ponadto strony dokonywały remontu i konserwacji tego lokalu na własny koszt (wymiana okien, piecyka gazowego, instalacji wodnej). Wnioskodawczynie oświadczyły, iż posiadają środki na pokrycie opłat za mieszkanie i nie zalegają z opłatami, nie są płatnikami podatku od nieruchomości z tytułu posiadania gruntu, budynku lub lokalu mieszkalnego i nie posiadają tytułu prawnego do innego lokalu mieszkalnego, zaś w lokalu zamieszkuje niepełnoletnie dziecko. Ponadto mąż D. K. i ojciec małoletniego M. nie uzyskał pozwolenia na zameldowanie, przez co zmuszony jest być "ojcem dochodzącym". Strony wyjaśniły, że nie posiadają innych mieszkań, gdzie mogłyby się wyprowadzić, zaś ich sytuacja materialna nie pozwala na wynajem lokalu na wolnym rynku. Strony oświadczyły również, że w lokalu przy ul. [...] w [...] zamieszkują: D. K. ur. [...] czerwca 1978 r. będąca na urlopie wychowawczym, M. K. ur. [...] lutego 1998 r. - syn D. K. i M. K. ur. [...] października 1956 r. zatrudniona w zakładzie [...] w [...] przy ul. [...]. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM [...] w [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. odmówił M. K. i D. K. wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...] położonym w [...] przy ul. [...]. Organ uznał bowiem, iż w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione przesłanki z art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. D. K. i M. K. odwołały się od powyższej decyzji podnosząc, iż mają bardzo trudną sytuację materialną i nie stać ich na wynajęcie innego lokalu, lecz nie chcą korzystać z pomocy społecznej. Mimo to od 1967 r., tj. od początku zamieszkiwania w tym lokalu, wnoszone były opłaty i nie było zaległości za lokal, w tym czasie dokonano również remontów i konserwacji na własny koszt. Ponieważ sytuacja stron nie jest sprzyjająca do prawidłowego funkcjonowania rodziny (mąż D. K. nie jest zameldowany i nie ma możliwości oficjalnego zamieszkiwania w lokalu), ponownie odwołujące się zwróciły się z prośbą o uregulowanie stosunku najmu, bowiem jest to jedyna droga do prawidłowego funkcjonowania ich rodziny. Prezes WAM pismem z dnia [...] października 2009 r. wezwał strony do przedstawienia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma, dokumentów odnośnie osiąganych dochodów przez wszystkie pełnoletnie osoby zamieszkujące w lokalu przy ul. [...] w [...], wyjaśnienia, czy mąż D. K. zamieszkuje w lokalu przy ul. [...] w [...], złożenia oświadczenia, czy mąż D. K. dysponuje tytułem prawnym do innego lokalu mieszkalnego, nieruchomości budynkowej lub lokalowej, a także przedstawienia innych dokumentów, z których strony mogą wywodzić, iż ich sytuacja jest wyjątkowa (np. orzeczenia sądu, decyzji komisji lekarskich, zaświadczenia z Ośrodka Pomocy Społecznej, zaświadczenia Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności, itp.). W odpowiedzi na powyższe wezwanie strony pismem z dnia 18 października 2009 r. wyjaśniły, że wszystkie dokumenty w sprawie są w posiadaniu OR WAM [...]. Ponadto na pytania Prezesa WAM strony oświadczyły, że D. K., ze względu na brak możliwości zameldowania nie zamieszkuje, a jedynie przebywa w lokalu spełniając obowiązki małżeńskie i rodzicielskie, a także nie dysponuje on żadnym tytułem prawnym do lokalu mieszkalnego, nieruchomości budynkowej lub lokalowej. Zdaniem stron, organ działając na podstawie art. 7 k.p.a., już w 2000 r. powinien załatwić sprawę mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, do których strony się zaliczają. Zainteresowane stwierdziły ponadto, że przedstawianie dokumentów stwierdzających stan kalectwa, brak możliwości zarobkowania, itp. w celu możliwości legalnego korzystania z lokalu i wykazania wyjątkowości sytuacji nie jest konieczne, gdyż w lokalu tym od 42 lat zamieszkuje już drugie pokolenie rodziny odwołujących się. Prezes WAM nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania i decyzją z dnia [...] października 2000 r. utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. Organ odwoławczy wskazał, iż warunkiem prawnej dopuszczalności przyznania prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym na podstawie art. 29 powołanej ustawy jest spełnienie dwóch akcentowanych przez ustawodawcę przesłanek: wyjątkowości sytuacji oraz zgody Ministra Obrony Narodowej. Rozpatrując wniosek strony, złożony w podanym trybie, organ zobowiązany jest odnieść się do podanych przez stronę okoliczności indywidualnych, na których opiera przekonanie, że znajduje się w sytuacji wyjątkowej i wywodzi dla siebie określone skutki prawne. Na wyjątkowość sytuacji składa się - bardzo rzadkie, wyróżniające się czymś, szczególne, osobliwe - położenie, w jakim ktoś się znajduje. Oceny wyjątkowości sytuacji dokonuje organ rozstrzygający sprawę, zaś ciężar udowodnienia i wykazania okoliczności wyjątkowych spoczywa na osobie ubiegającej się o wydanie decyzji. "Sytuacji wyjątkowej" należy upatrywać w takich stanach, zdarzeniach, które w sposób oczywisty odbiegają od ogólnie akceptowanej normy. Tak wiec "wyjątkowość", w rozumieniu powołanego przepisu, powinna wiązać się ze szczególną sytuacją, w której znalazł się wnioskodawca. Prezes WAM nie dopatrzył się okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na ocenę sytuacji zainteresowanych w aspekcie jej wyjątkowości. Strony bowiem nie przedstawiły żadnych dokumentów, które świadczyłyby o wyjątkowości ich sytuacji, o które organ II instancji zwracał się pismem z dnia 5 października 2009 r. W orzecznictwie przyjmuje się, iż na sytuację wyjątkową składają się takie okoliczności jak: ciężka choroba, kalectwo, brak jakichkolwiek środków finansowych, szczególnie trudna sytuacja życiowa. Na istnienie takich uwarunkowań w rozpatrywanej sprawie strony nie przedstawiły żadnych dokumentów, w szczególności potwierdzających ciężką sytuację zdrowotną. Choć skarżące powoływały się na problemy finansowe, to jednak nie podały wysokości osiąganych dochodów przez pełnoletnie osoby zamieszkujące w lokalu. W odwołaniu strony wyjaśniły jedynie, że nie korzystają z pomocy społecznej, gdyż nie mają sumienia i odwagi z niej korzystać. M. K. jest zatrudniona w zakładzie [...] w [...] przy ul. [...], zatem nie pozostaje bez środków do życia. Natomiast biorąc pod uwagę, że D. K., wychowująca M. K., będącego synem z trwającego związku małżeńskiego z D. K., nie podnosiła, aby posiadała jakiekolwiek orzeczenie o alimentach na nieletniego syna i nie przedstawiła żadnych dokumentów mogących świadczyć, że je pobiera, należy domniemywać, że ojciec M. K., mimo iż nie jest zameldowany w lokalu w [...], to dokłada się do utrzymania swojego syna. W związku z powyższym nie można również uznać, że D. K., będąca obecnie na urlopie wychowawczym, znajduje się bez środków do życia, a zatem w wyjątkowej sytuacji. Również brak własnego mieszkania oraz fakt zatrudnienia zmarłego R. K. - dla M. K. ojca, zaś dla D. K. dziadka - jako żołnierza, nie czynią sprawy zainteresowanych wyjątkową. Zaangażowanie w pracę sektora wojskowego odpowiednio ojca i dziadka stron zasługuje na uznanie, jednak instytucja przyznania prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym na podstawie art. 29 powoływanej ustawy, nie jest zamiennikiem przyznania lokalu socjalnego dla dorosłych dzieci lub wnuków osób związanych z resortem Obrony Narodowej, którzy nie mają zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych. Realizacją potrzeb mieszkaniowych rodzin o niskich dochodach zajmują się właściwe organy samorządu terytorialnego. Zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych nie jest jednoznaczne z koniecznością zakupu własnego mieszkania. Stworzenie odpowiednich warunków mieszkaniowych możliwe jest również w oparciu o powszechnie praktykowany wynajem lokali mieszkalnych. Pogląd ten odnosi się właśnie do sytuacji stron, które z powodu braku mieszkania oraz, jak twierdzą, braku środków finansowych na jego zakup mogą we własnym zakresie starać się wynająć mieszkanie. Jeżeli natomiast zainteresowanych nie będzie stać na wynajem mieszkania, winny ubiegać się o przydział lokalu wchodzącego w skład mieszkaniowego zasobu gminy. Dlatego też, przytaczany przez strony argument braku możliwości zakupu i wynajmu we własnym zakresie lokalu mieszkalnego nie jest w ocenie organu odwoławczego spełnieniem przesłanki art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Zwłaszcza w sytuacji, gdy strony stwierdziły, że same nie miały sumienia i odwagi korzystać z pomocy społecznej i nie przedstawiły jakiej wysokości dochody uzyskują pełnoletnie osoby zamieszkujące w lokalu. Ponadto Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM [...] w [...] słusznie podniósł, że w [...] i miejscowościach pobliskich występuje wyjątkowo trudna sytuacja mieszkaniowa żołnierzy zawodowych. Obecnie sytuacja kadry nie uległa poprawie, gdyż organ II instancji ustalił, że wg. stanu na dzień [...] września 2009 r., na wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym w [...] i miejscowościach pobliskich oczekuje 1.145 żołnierzy służby stałej z rodzinami i 441 samotnych służby stałej oraz 571 żołnierzy służby terminowej z rodzinami i 404 samotnych żołnierzy służby terminowej. W przypadkach niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych żołnierzy uprawnionych do otrzymania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalach mieszkalnych, nie jest uzasadnione przyznanie prawa do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym innej osobie niż żołnierz zawodowy. Ustawowym obowiązkiem WAM jest bowiem realizacja uprawnień do zakwaterowania żołnierzy pełniących zawodową służbę wojskową. Kiedy potrzeby mieszkaniowe osób uprawnionych na gruncie tej ustawy nie są zaspokojone, to interes tej formacji z pewnością góruje nad interesem jednostki. Decyzja Prezesa WAM z dnia [...] października 2009 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez M. K. i D. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i nakazania Prezesowi WAM uregulowania sprawy na korzyść skarżących strony podniosły, iż od wielu lat usiłują zawrzeć umowę najmu na zajmowany lokal nr [...] przy ulicy [...] w [...]. Okoliczności w jakich znalazła się rodzina (córka, wnuczka i prawnuczek) żołnierza zawodowego doprowadziły do sytuacji bez wyjścia. Skarżące podkreśliły bardzo trudną sytuację materialną w jakiej się znajdują. Wskazały, iż nie stać ich na wynajęcie innego lokalu, a nie mają "sumienia i odwagi korzystać z pomocy społecznej". Ponadto powołały się na okoliczności już podnoszone w toku postępowania prowadzonego przez Prezesa WAM. Nadto strony zarzuciły organowi błąd w ustaleniach fatycznych, albowiem w uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż R. K. zmarł, co nie jest zgodne z prawdą. W odpowiedzi na skargę Prezes WAM wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 29 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.) stanowiący, że w sytuacji wyjątkowej dyrektor oddziału regionalnego Agencji za zgodą Ministra Obrony Narodowej, może wydać decyzję o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym na czas oznaczony innej osobie niż żołnierz służby stałej. Sądowa kontrola tego rodzaju decyzji jest ograniczona. Nie obejmuje ona bowiem celowości zaskarżonej decyzji. Sąd może zatem jedynie badać, czy organ rozstrzygający zebrał cały materiał dowodowy i dokonał wyboru określonego sposobu załatwienia sprawy po wszechstronnym i dogłębnym rozważeniu wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Wykładnia powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że wydanie takiej decyzji nie jest obligatoryjne - a zatem pozostawione jest uznaniu administracyjnemu. Ponieważ ustawa nie zawiera definicji pojęcia "sytuacji wyjątkowej", organ zasadnie odniósł się do literalnego brzemienia tego pojęcia powołując się na "Słownik Języka Polskiego PWN". Na wyjątkowość sytuacji składa się - bardzo rzadkie, wyróżniające się czymś, szczególne, osobliwe - położenie w jakim się ktoś znajduje. "Wyjątkowo" oznacza w sposób niezwykły, szczególny, bardzo rzadko, w szczególnych przypadkach – "Nowy Słownik Języka Polskiego" Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa 2003 r. Do oceny organu należało zatem podjęcie decyzji o odmowie bądź przyznanie skarżącej prawa do zamieszkania w tym lokalu. Zdaniem Sądu, podjęte w sprawie rozstrzygnięcia zostały wydane z poszanowaniem reguł procesowych oraz w ramach dopuszczalnych granic uznania administracyjnego. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM [...] w [...] wyjaśnił, że z uwagi na fakt, iż w [...] i miejscowościach pobliskich występują niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe żołnierzy uprawnionych do otrzymania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalach z zasobu WAM, to nie jest możliwe przyznanie skarżącym prawa do zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu. Prezes WAM wykazał w toku postępowania, iż zapotrzebowanie na mieszkania "służbowe" jest znaczne i dotyczy 1.145 żołnierzy służby stałej z rodzinami i 441 samotnych służby stałej oraz 571 żołnierzy służby terminowej z rodzinami i 404 samotnych żołnierzy służby terminowej. Sąd podziela stanowisko organu, że ustawowym obowiązkiem Wojskowej Agencji Mieszkaniowej jest realizacja uprawnień żołnierzy pełniących zawodową służbę wojskową. Zatem w pierwszej kolejności, na podstawie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, uprawnieni są żołnierze zawodowi. Kiedy potrzeby mieszkaniowe osób uprawnionych na gruncie tej ustawy nie są zaspokojone, to interes tej formacji z pewnością góruje nad interesem jednostki, która dodatkowo z tej grupy się nie wywodzi. Wprawdzie nie można pominąć faktu, że sporny lokal mieszkalny pozostaje we władaniu rodziny skarżących od 42 lat, jednak ta okoliczność nie stanowi o tym, iż stał się on zbędny w zasobach WAM. Przeciwnie, z akt administracyjnych wynika, iż Z. K. (wcześniej K.), na rzecz której decyzją z dnia [...] lutego 1985 r. została przydzielona osobna kwatera stała, zmarła w dniu [...] marca 2000 r. Dyrektor Oddziału Terenowego WAM w [...] w dniu 20 czerwca 2001 r. wystosował do M. K. wezwanie do opróżnienia osobnej kwatery stałej i od tego czasu organy WAM podejmują szereg czynności prawnych zmierzających do odzyskania władania nad tym lokalem. Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, iż w analizowanym przypadku interes żołnierzy zawodowych oczekujących na realizację swoich ustawowych uprawnień niewątpliwie powinien mieć pierwszeństwo nad interesem skarżących, których sytuacja materialna i rodzinna nie odbiega od sytuacji wielu innych rodzin. Podkreślenia wymaga, iż adresatem przepisu art. 29 ustawy o zakwaterowaniu sił zbrojnych powinny być osoby, które ze względu na zdarzenia losowe, wiek, niepełnosprawność nie są w stanie zabezpieczyć potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie. Strony w toku prowadzonego postępowania przed organami WAM nie wykazały, iż do tej wąsko określonej grupy podmiotów się zaliczają. Skarżące upatrują wyjątkowej sytuacji w braku środków finansowych. Jednakże na wezwanie organu nie przedstawiły dochodów uzyskiwanych przez dorosłych członków rodziny zamieszkujących w spornym lokalu. W dacie orzekania skarżąca M. K. pozostawała w zatrudnieniu, za które otrzymywała wynagrodzenie za pracę. D. K. zaś, będąca w związku małżeńskim z D. K., pozostawała w stosunku pracy przebywając na urlopie wychowawczym. Ponadto, którykolwiek członek najbliższej rodziny skarżących nie był dotknięty niepełnosprawnością czy poważną chorobą. Zatem subiektywne odczucia skarżących o pozostawaniu w szczególnej sytuacji, o czym stanowią w istocie ich oświadczenia, a nie dowody w postaci dokumentów źródłowych, nie dają podstaw do twierdzenia, że ziszczone zostały przesłanki z powołanego powyżej przepisu. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy poprzez przyjęcie, że R. K. nie żyje, należy stwierdzić, iż ustalenia te nie mają istotnego wpływu na treść zapadłej w sprawie decyzji, a co za tym idzie nie dają podstawy do jej uchylenia. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 w zw. art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku.