II SA/Łd 96/10

Dnia 6 maja 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Grzegorz Szkudlarek, Sędziowie Sędzia WSA: Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.), Sędzia WSA: Renata Kubot - Szustowska, Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2010 roku przy udziale --- sprawy ze skargi K. S. – S. i Z. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] roku, Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie odmowy nałożenia obowiązku zamurowania czterech otworów okiennych i jednego otworu drzwiowego - oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.), art. 104 k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku K. S.-S. i Z. S. odmówił nałożenia obowiązku zamurowania czterech otworów okiennych i jednego otworu drzwiowego w ścianie od strony zaplecza budynku usługowo-biurowego, zlokalizowanego na nieruchomości przy Al. A. 113A w Ł. w granicy z nieruchomością przy Al. A. 113. W odwołaniu od decyzji K. S. – S. i Z. S. wnieśli o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia bądź ewentualnie o stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 oraz art. 66 Prawa budowlanego. Zdaniem odwołujących, PINB naruszył przepisy art. 6-9 k.p.a., art. 77, art. 81, art. 107 § 3 k.p.a. i błędnie zastosował art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Według stron, wskazany przepis może stanowić podstawę prawną rozstrzygnięcia tylko w powiązaniu z art. 50 Prawa budowlanego, który dotyczy wstrzymania budowy (użytkowania). Decyzją z dnia [...] r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy podkreślił, że pismem z dnia 17 marca 2008 r. K. S. – S. i Z. S. zwrócili się do organu I instancji z wnioskiem o wszczęcie postępowania dotyczącego niezgodnego z warunkami technicznymi zlokalizowania otworów okiennych oraz otworu drzwiowego w ścianie południowej od strony zaplecza, budynku znajdującego się na nieruchomości przy Al. A. 113A w Ł. (dz. nr 48/3), w granicy z nieruchomością przy Al. A. 113 (dz. nr 48/2), będącego własnością Z. i W. K. i nakazanie w drodze decyzji administracyjnej likwidacji otworów okiennych oraz drzwiowych. Na podstawie oględzin przeprowadzonych w dniu 2 października 2008 r. ustalono, że otwory okienne oraz drzwi zostały wykonane zgodnie z projektem technicznym stanowiącym załącznik do decyzji Kierownika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Dzielnicowego Ł.-W. z dnia [...] r. nr [...] o udzieleniu W. K. pozwolenia na budowę obejmującego pawilon handlowy (część wschodnia) - traktowany jako obiekt czasowy do roku 2010 r. oraz na czas trwania umowy dzierżawy zawartej z właścicielem terenu na działce położonej w Ł. przy ul. A. nr 49 (dawny adres spornej nieruchomości). Przedmiotowy budynek został dopuszczony do użytkowania w 1990 r., co potwierdza treść pisma Kierownika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego z dnia 19 czerwca 1990 r. W toku postępowania wyjaśniającego ustalono również, że decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w Ł. z dnia [...] r. nieruchomość przy Al. A. 113 została podzielona na działki nr 48/1 i 48/2, a wyodrębnienie działek o nr 48/2, 48/3 i 48/4, które spowodowało, że ściana z oknami i otworem drzwiowym znalazła się w granicy pomiędzy działkami nr 48/2 i 48/3 nastąpiło mocą decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Ł. z dnia [...] r. nr [...], czyli po oddaniu do użytku pawilonu handlowego przy Al. A. 113A. Reasumując WINB stwierdził, że skoro sporne cztery otwory okienne i jeden otwór drzwiowy w ścianie od strony zaplecza budynku usługowo-biurowego zlokalizowanego na nieruchomości przy Al. A. 113A w Ł. powstały i zostały dopuszczone do użytkowania zgodnie z obowiązującymi przepisami, to brak jest podstaw do nakazania ich likwidacji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi K. S. – S. i Z. S. wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji, podnosząc zarzuty i argumenty tożsame, co w odwołaniu od decyzji PINB. Odpowiadając na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu. W rozumieniu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz formalnego, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd badając w tak zakreślonych granicach legalność decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. o odmowie nałożenia obowiązku zamurowania czterech otworów okiennych i jednego otworu drzwiowego w ścianie od strony zaplecza budynku usługowo-biurowego, zlokalizowanego na nieruchomości przy Al. A. 113A w Ł. w granicy z nieruchomością przy Al. A. 113, stwierdził, że rozstrzygnięcia organów obu instancji odpowiadają prawu i brak jest jakichkolwiek przesłanek do usunięcia ich z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności podnieść – zdaniem Sądu - trzeba, że organy administracyjne prawidłowo prowadziły niniejsze postępowanie administracyjne w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.). W myśl wspomnianego przepisu przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania (art. 51 ust. 1 pkt 2). Przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 (art. 51 ust. 7). Według składu orzekającego, zastosowanie przepisów art. 51 ust. 1 zostało przez ustawodawcę obwarowane warunkiem, że decyzje, o których mowa, mogą być podjęte w okresie ważności postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych. Przed upływem terminu, o którym mowa w art. 50 ust. 4, jeżeli zachodzą stosowne przesłanki, organ nie tylko może, ale powinien podjąć decyzję na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 albo na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 lub 3 Prawa budowlanego. Trzeba jednak podnieść, że przepisy komentowanego artykułu znajdują zastosowanie również do robót budowlanych zakończonych, co niewątpliwie wynika z regulacji przywołanego art. 51 ust. 7 i w takiej sytuacji, wbrew temu co twierdzą skarżący, nie zachodzi konieczność uprzedniego wydania w trybie art. 50 ust. 1 ustawy postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych. Wyjaśnić należy, że przed nowelizacją ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, która miała miejsce ustawami z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. nr 80, poz. 718) i z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz.U. nr 93, poz. 888) praktyka orzecznicza dotycząca stosowania art. 51 kształtowała się w sposób, który wymusił nowelizację omawianego przepisu. Otóż zarówno sąd administracyjny, jak i organy administracji architektoniczno-budowlanej stosowały stosunkowo wąską wykładnię art. 51, przyjmując, że nie może mieć on zastosowania do robót budowlanych już zakończonych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 1999 r. sygn. akt IV SA 903/97 - niepubl.). Wspomniana wykładnia opierała się na literalnym brzmieniu art. 51 ust. 1, zgodnie z którym decyzja dotycząca samowolnie wykonywanych robót powinna być poprzedzona postanowieniem o ich wstrzymaniu, którego nie sposób podjąć wobec robót budowlanych już zakończonych. Z tego też powodu ustawodawca, nowelizując przepisy Prawa budowlanego ustawą z dnia 27 marca 2003 r., przyjął regulację art. 51 ust. 5, aktualnie oznaczoną jako art. 51 ust. 7, zobowiązującą właściwy organ do wydania nakazów i obowiązków określonych w ust. 1 pkt 1-3 tego artykułu, które należy stosować odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo art. 49b - zostały wykonane, a więc zakończone w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1, czyli bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub w sposób mogący spowodować zagrożenie ludzi, mienia, środowiska lub na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1 lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. W takiej jednak sytuacji dla wydania decyzji w trybie art. 51 nie jest konieczne uprzednie wydanie postanowienia wstrzymującego roboty budowlane. Celem postępowania prowadzonego w trybie art. 51 ust. 1 w zw. z ust. 7 Prawa budowlanego jest zatem ustalenie, czy w wykonanych i zakończonych robotach budowlanych doszło do istotnych odstępstw od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę lub przepisach obowiązującego prawa. W rozpoznawanej sprawie organy administracyjne obu instancji stosując regulację art. 51 ust. 1 pkt 2 w powiązaniu z ust. 7 słusznie - zdaniem Sądu - odmówiły K.S. – S. i Z. S. nałożenia na Z. i W. małżonków K. obowiązku zamurowania czterech otworów okiennych i jednego otworu drzwiowego w ścianie od strony zaplecza budynku usługowo-biurowego, zlokalizowanego na nieruchomości przy Al. A. 113 A w Ł. w granicy z nieruchomością przy Al. A. 113, skoro jak prawidłowo ustaliły zostały one wykonane zgodnie z projektem technicznym, stanowiącym załącznik do decyzji Kierownika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Dzielnicowego Ł. –W. z dnia [...] r. nr [...]. Zgodność wykonania spornych otworów okiennych i otworu drzwiowego z pozwoleniem na budowę wspomniany wyżej organ potwierdził następnie w piśmie z dnia 19 czerwca 1990 r. zatytułowanym "potwierdzenie zawiadomienia o oddaniu obiektu budowlanego do użytku". Z treści rzeczonego dokumentu wynika jednoznacznie, że na podstawie oględzin obiektu i przedłożonych dokumentów organ stwierdził jego wykonanie zgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę. Dodać w tym miejscu trzeba, że istnienie rzeczonych otworów okiennych i jednego otworu drzwiowego potwierdziły także oględziny nieruchomości przeprowadzone w dniu 2 października 2008 r. Ustalenia organów administracyjnych w tym zakresie, co również godzi się podnieść znajdują swoje odzwierciedlenie w rzeczowym materiale dowodowym. Skoro zatem organy obu instancji działając w granicach obowiązującego porządku prawnego dokładnie ustaliły stan faktyczny sprawy na podstawie prawidłowo i wszechstronnie ocenionego materiału dowodowego, co znalazło wyraz w motywach wydanych w sprawie rozstrzygnięć, to zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 6 – 9 k.p.a., art. 77, art. 81 i art. 107 § 3 k.p.a., należało ocenić jako chybione. W ocenie Sądu, błędny jest dodatkowo zarzut skarżących dotyczący naruszenia art. 66 Prawa budowlanego. Wspomniana norma prawna, wbrew twierdzeniu małżonków S., nie mogła mieć zastosowania w stanie faktycznym niniejszej sprawy, a to z tego powodu, że przywołany przepis dotyczy przypadków szczególnego zaniedbania obowiązków ze strony właściciela lub zarządcy istniejącego obiektu budowlanego w odniesieniu do jego stanu technicznego i nie daje w istocie podstaw do badania stanu zgodności wykonanych robót budowlanych z przepisami techniczno- budowlanymi. Podsumowując, skoro zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są zgodne z obowiązującymi przepisami prawa i brak jest jakichkolwiek podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi, Sąd zobligowany był oddalić skargę K. S. – S. i Z. S. O powyższym Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. B.C.