II SA/Bk 162/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.),, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi M. A. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego oddala skargę Zaskarżoną decyzją Wojewody P. z dnia [...] stycznia 2010 r. Nr [...] uchylono w całości decyzję Starosty Powiatu B. z dnia [...] listopada 2009 r. Nr [...], znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą M. A. pozwolenia na budowę budynku garażowo - gospodarczego o pow. zabudowy – [...] m², pow. użytkowej – [...] m², kubaturze – [...] m³ na działkach nr [...], [...], [...] położonych w J., gm. W., po granicy z działką nr [...] (kategoria obiektu III) i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji. U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. Po rozpatrzeniu wniosku M. A. z dnia [...] marca 2009 r. o udzielenie pozwolenia na budowę budynku garażowo - gospodarczego na działkach nr [...], [...], [...] położonych w J., gm. W., Starosta Powiatu B. decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. Nr [...], znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na realizację zamierzonej inwestycji, zgodnie z projektem budowlanym. Od decyzji tej odwołanie do organu wyższej instancji złożył P. B., właściciel działki nr [...], po granicy której planowana jest przedmiotowa inwestycja. W wyniku rozpatrzenia powyższego odwołania, Wojewoda P. decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r, Nr [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest niepełny, gdyż organ I instancji nie wyjaśnił wszystkich istotnych kwestii mających wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim pominięto kwestię wpływu projektowanej inwestycji na uprawnienia działki sąsiedniej. W aktach sprawy brak jest wezwania właściciela działki - przy granicy, której projektowany jest sporny budynek - do przedstawienia konkretnych zamiarów inwestycyjnych a następnie odniesienia się do nich i dokonania wnikliwej oceny skutków zwianych z budową przedmiotowego budynku zgodnie z obowiązującymi w tej mierze przepisami techniczno – budowlanymi. Nadto w sprawie nie rozważono w należyty sposób interesów strony odwołującej. Organ odwoławczy podkreślił, iż ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane obejmuje w szczególności ochronę osób trzecich przed pozbawieniem dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Po przeprowadzeniu ponownego postępowania, Starosta B. decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. Nr [...], znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. A. pozwolenia na realizację zamierzonego budynku garażowo - gospodarczego na działkach nr [...], [...], [...] położonych w J., gm. W., po granicy z działką nr [...]. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia stwierdzono, iż zarówno złożony przez inwestora wniosek jak i dokumentacja spełniają wymagania zawarte w przepisach. Dokonując zaś oceny przedstawionych przez stronę postępowania zamierzeń inwestycyjnych na działce nr [...], stwierdzono, iż nie mają one pokrycia w realnych możliwościach zabudowy tej działki. Organ zauważył, iż w/w działka ma szerokość 7 m i trudno ją uznać za typową działkę budowlaną. Końcowo podkreślono, iż inwestor na mocy postanowienia Starosty B. z dnia [...] października 2008 r. Nr [...] uzyskał zgodę na lokalizację projektowanej budowy po granicy z działka sąsiednią nr [...]. Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewody P. – P. B. Odwołujący nie zgładził się na lokalizację budynku garażowo -gospodarczego o tak dużych gabarytach po granicy z jego działką nr [...]. Podniósł, iż rozstrzygnięcie organu l instancji jest dla niego bardzo krzywdzące, gdyż narusza jego uprawnienia jako właściciela działki sąsiedniej. Zarzucił, iż usytuowanie tak dużego obiektu po granicy z jego działką koliduje z jego zamierzeniami inwestycyjnymi ze względu na utrudniony dostęp promieni słonecznych. Nadto organ l instancji wydając skarżoną decyzję nie wziął pod uwagę jego planów budowy budynku mieszkalnego na swojej działce nr [...] i działce sąsiedniej nr [...]. Do odwołania skarżący dołączył kserokopię wniosku o nabycie prawa własności, między innymi do działki nr [...], złożonego w Sądzie Rejonowym w B. w dniu [...] listopada 2009 r. Ponadto stwierdzi, że wyraził zgodę jedynie na budowę po granicy garażu o standardowej wielkości, nie było natomiast mowy o budynku gospodarczym o tak dużych gabarytach. Końcowo wskazał, iż sytuacja M. A. nie jest sytuacją wyjątkową szczególnie trudną wymagającą zbliżenia do granicy działki nr [...] a tym samym odstępstwa od warunków technicznych. Wskazują na to wymiary działki, na której planowana jest budowa spornego obiektu oraz fakt, że szopa ujęta w planach dotyczących budowy zamierzonej inwestycji, która nie jest zaznaczona na projekcie zagospodarowania terenu nie jest budynkiem trwałym. W wyniku rozpoznania sprawy w trybie odwoławczym, Wojewoda P. decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. uchylił w całości zaskarżone rozstrzygnięcie i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, iż wprawdzie w wykonaniu zaleceń zawartych w decyzji Wojewody P. z dnia [...] czerwca 2009 r. organ I instancji zapytał właściciela działki nr [...], po granicy której planowany jest sporny budynek o jego zamierzenia inwestycyjne, to jednakże nie przeanalizował możliwości realizacji tych zamierzeń zgodnie z przepisami prawa, Organ ponownie przypomniał, iż usytuowanie obiektu po granicy działki w świetle obowiązującego prawa jest możliwe, jednakże jest to sytuacja wyjątkowa i musi zostać szczególnie dokładnie zbadana przez organ udzielający pozwolenia na taką budowę i wyjaśniona w uzasadnieniu decyzji. Rozpatrując zatem wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na budowę obiektu przy granicy, zadaniem organu jest takie wyważenie interesów stron, aby inwestycja realizowana była w sposób nie naruszający uzasadnionych interesów właścicieli działki sąsiedniej, ale z zachowaniem uprawnień inwestora. Właściciel działki sąsiedniej ma bowiem w myśl art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), prawo do poszanowania jego uzasadnionych interesów, wynikających z prawa do korzystania ze swojej własności. Zdaniem organu usytuowanie budynku na działce budowlanej, z poszanowaniem interesu prawnego właścicieli działek sąsiednich, oznacza nie tylko uwzględnienie norm, o których mowa w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), ale także wyważenia interesów inwestora i właścicieli działek sąsiednich. Wyważenie tych interesów prawnych oznacza uwzględnienie istniejącej zabudowy jak również możliwości przyszłej zabudowy działek. Uzyskanie, jak ma to miejsce w niniejszym przypadku, przez Starostę B. upoważnienia Ministra Infrastruktury do wyrażenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno - budowlanych (pismo Ministra infrastruktury z dnia [...] października 2008 r, znak: [...], Nr [...]) a nawet udzielenie takiej zgody nie zwalnia tego organu od wypełnienia wyżej wskazanych obowiązków. W rozpatrywanej sprawie właściciel działki nr [...] w piśmie z dnia [...] października 2009r. przedstawił swoje zamierzenia inwestycyjne, a w kolejnym piśmie z dnia [...] października 2009 r. zgłosił zastrzeżenia odnośnie przedmiotowej inwestycji. Przy pierwszym z pism przedłożył mapkę z naniesionym na nią szkicem planowanej inwestycji (trzy budynki usytuowane na działkach nr [...] i [...], w odległości 4 m od granicy z działką [...]) oraz oświadczenie R. B., z którego wynika, iż ubiega się on o prawo własności do działki nr [...] i po uzyskaniu tego prawa planuje przekazać tą działkę synowi – P. B. Natomiast organ l instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że działka P. B. ma szerokość 7,0 m i trudno uznać ją za typową działkę budowlaną oraz, że przedstawione przez niego zamierzenia inwestycyjne nie mają pokrycia w realnych możliwościach zabudowy jego działki. W świetle powyższego należy uznać, że organ l instancji nie przeanalizował wpływu planowanego po granicy działki skarżącego budynku garażowo -gospodarczego na możliwość realizacji zamierzeń inwestycyjnych skarżącego. Nie można bowiem, jak zrobił to organ l instancji, przekreślać planów inwestycyjnych P. B. ze względu na fakt, że jego "działka ma szerokość 7,0 m i trudno uznać ją za typową działkę budowlaną". Organ podkreślił, iż ocena przydatności działki sąsiada do celów budowlanych, na etapie prowadzonego obecnie postępowania administracyjnego, nie należy do organów administracji architektoniczno – budowlanej. W tym stanie rzeczy, ponownie rozpatrując przedmiotową sprawę, organ I instancji winien dokonać oceny wpływu planowanego budynku garażowo - gospodarczego na zamiary inwestycyjne skarżącego w myśl powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - w zakresie odległości obiektu budowlanego od granicy działki i oświetlenia pomieszczeń mieszkalnych w planowanych budynkach. Za bezzasadny natomiast uznano zarzut skarżącego dotyczący braku jego zgody na realizację wnioskowanej przez inwestora budowy, wskazując, iż obowiązujące obecnie przepisy Prawa budowlanego nie wymagają takiej zgody. Nie godząc się z tym stanowiskiem inwestor – M. A. reprezentowany przez pełnomocnika adwokata A. Z. – G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie następujących przepisów prawa: 1) art. 138 § 2 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa poprzez uchylenie decyzji Starosty Powiatu B. z dnia [...] listopada 2009 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji w sytuacji, gdy brak jest podstaw do wydania takiego rozstrzygnięcia, albowiem organ l instancji w sposób należyty oraz wyczerpujący rozpatrzył sprawę i przedstawił argumenty przemawiające za tym, że wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę zgodnie z wnioskiem nie naruszy uzasadnionych interesów właściciela działki sąsiedniej, i tak: a) zamierzenia inwestycyjne właściciela działki o nr geod. [...] są nierealne, a ponadto stworzone jedynie w celu uniemożliwienia skarżącemu zrealizowania inwestycji zgodnie z wnioskiem, albowiem właściciel działki o nr geod. [...] nie przedstawił okoliczności, które uzasadniałyby twierdzenie, że Sąd Rejonowy w B. stwierdzi, iż R. B. nabył przez zasiedzenie własność działki oznaczonej nr geod. [...], przy czym przedmiotowe zamierzenie powstało po wezwaniu przez organ do jego przedstawienia w dniu [...] września 2009 r., natomiast wcześniej zamiarem właściciela działki o nr geod. [...] było scalenie działek o nr geod. [...], [...], [...], [...], w celu późniejszej odsprzedaży scalonej działki; b) z uwagi na szerokość działki o nr geod. [...] (7 metrów) trudno przyjąć, iż jej społeczno - gospodarczym przeznaczeniem jest zabudowa mieszkaniowa; c) inwestycja planowana na działkach o nr geod. [...], [...] i [...] nie jest sprzeczna z warunkami technicznymi lub innymi normami obowiązującymi w budownictwie; 2) art. 8 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie obywateli do państwa, co przejawiło się w szczególności w: a) oczekiwaniu na ocenę wpływu realizacji inwestycji na możliwość realizacji zamierzeń inwestycyjnych właściciela działki o nr geod. [...] w sytuacji, gdy taka ocena jest niemożliwa z uwagi na nierealność tych zamierzeń; b) nieuwzględnieniu, że organ administracji publicznej jest związany tytułem prawnym do nieruchomości z chwili orzekania, a przekładając powyższe na okoliczności przedmiotowej sprawy, nieuwzględnieniu że organ nie może zakładać uzyskania prawa własności do działki oznaczonej nr geod. [...]; 3) art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2006, Nr 156, poz. 1118 ze zm.) poprzez błędną - rozszerzającą - wykładnię pojęcia "uzasadnionego interesu osób trzecich" polegającą na nieuwzględnieniu, iż ocena tego interesu powinna następować przede wszystkim w aspekcie ewentualnego naruszenia norm z zakresu prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Podnosząc powyższe zarzuty i rozbudowując w uzasadnieniu skargi argumentację, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasadzenia od organu na rzecz skarżącego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej, i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. W myśl zaś z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy dany zarzut nie zostanie podniesiony w skardze. Sąd nie ma natomiast kompetencji do oceny celowości oraz słuszności skarżonego rozstrzygnięcia. Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie dopatrzył się, aby w zaskarżonej decyzji zostały naruszone przepisy prawa obowiązujące w chwili jej wydawania. W szczególności uznać należy, iż organ II instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny zaistniały w niniejszej sprawie oraz właściwie zastosował i zinterpretował przepisy prawa obowiązujące w chwili wydawania skarżonego rozstrzygnięcia. Zgodzić się bowiem należy, iż w sprawie niniejszej zaistniały przesłanki do zastosowania przez organ II instancji trybu przewidzianego w art. 138 § 2 kpa. Powołany przepis stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. Oznacza to, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną - bo taką jest decyzja wydana w omawianym trybie - i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdy postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z kwalifikowanym naruszeniem norm prawa procesowego, a więc gdy organ I instancji w istocie nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego. Podjęcie decyzji przez organ I instancji bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, nie może być sanowane w postępowaniu odwoławczym, ponieważ naruszałoby to zasadę dwuinstancyjności, której istota polega na dwukrotnym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 1999 r. IV SA 1313/98, Lex 48725). W takim przypadku organ II instancji ma tylko kompetencje kasacyjne. Aby naprawić błąd organu I instancji, organ odwoławczy musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w całości albo w znacznej części, a do tego nie jest uprawniony. Zgodnie, bowiem z postanowieniami art. 136 kpa organ odwoławczy może przeprowadzić tylko uzupełniające postępowanie dowodowe. Na gruncie niniejszej sprawy Wojewoda P. stwierdził, iż Starosta Powiatu B. naruszył normy prawa procesowego, albowiem nie przeprowadził w sposób wyczerpujący postępowania wyjaśniającego, poprzedzającego wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Z treści uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika, iż w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania w znacznej jego części, z uwagi na uchybienie polegające na braku dokonania oceny wpływu planowanego budynku garażowo – gospodarczego na zamiary inwestycyjne skarżącego zgodnie z postanowieniami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) – w zakresie odległości obiektu od granicy działki i oświetlenia pomieszczeń mieszkalnych w planowanych budynkach. Podkreślono przy tym, iż rozpatrując wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na budowę obiektu przy granicy zadaniem organu jest takie wyważenie interesów stron, aby inwestycja realizowana była w sposób nie naruszający uzasadnionych interesów właścicieli działki sąsiedniej, ale z zachowaniem uprawnień inwestora. Wyważenie to następuje w oparciu o obowiązujące przepisy prawa w tym m.in. w/w rozporządzenie oraz w oparciu o przepisy ustawy - Prawo budowlane. Analiza zamiarów inwestycyjnych zgodnie z tymi przepisami stanowiła zalecenie już w poprzednio wydanej w tej sprawie decyzji Wojewody P. z dnia [...] czerwca 2009 r. znak [...]. Powyższe ustalenia organu II instancji uznać należy za prawidłowe. W istocie, bowiem jak dowodzi materiał sprawy, organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego we wskazanym przez organ odwoławczy zakresie. Za taką ocenę nie można bowiem uznać stwierdzenia organu I instancji wyrażonego w uzasadnieniu decyzji, iż: "działka skarżącego ma szerokość 7 m i trudno uznać ją za typową działkę budowlaną oraz że przedstawione zamierzenia nie mają pokrycia w realnych możliwościach zabudowy tej działki". Powyższe nie odpowiada prawu. Przede wszystkim powtórzyć należy za organem odwoławczym, iż ocena przydatności działki sąsiadów do celów budowlanych na etapie prowadzonego obecnie postępowania nie należy do organów administracji architektoniczno – budowlanej. Nadto zauważyć należy, iż na posesję inwestora (M. A.) składają się trzy wąskie działki o nr geod. [...], [...] i [...] wykorzystane do zabudowy budynkiem mieszkalnym. Jak wynika z akt sprawy skarżący również czyni starania w celu pozyskania (czy to kupna, czy darowizny lub też na zasadzie zasiedzenia) działek sąsiednich i wykorzystania ich właśnie w taki sposób. Wymóg zaś dysponowania nieruchomością na cele budowlane obowiązuje na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę, nie zaś na etapie planowania zagospodarowania swojej działki. W tym miejscu godzi się zauważyć, iż zasady postępowania administracyjnego nakazują równe traktowanie stron. W świetle powyższego, za prawidłowy uznać najeży pogląd organu odwoławczego, iż nie można, korzystając nadmiernie z własnych praw, pozbawiać właściciela sąsiedniej "nietypowej działki budowlanej", możliwości jej wykorzystania w celach budowlanych, zgodnie z podstawowym wymogiem warunków technicznych, tj. budowy budynku mieszkalnego zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości 4 m od tej granicy. Sąd nie podziela twierdzenia skarżącego, iż niemożliwe jest dokonanie oceny wpływu planowanego budynku garażowo - gospodarczego na oświetlenie pomieszczeń mieszkalnych w zamierzonych budynkach mieszkalnych na działce o nr geod. [...], ze względu na fakt, że właściciel działki przedstawił jedynie koncepcję tych obiektów. Nie można bowiem zarzucać skarżącemu braku wskazania w zamierzonych obiektach pomieszczeń mieszkalnych i usytuowania w nich otworów okiennych. Jak słusznie bowiem podniósł organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, skierowane do niego wezwanie organu z dnia [...] września 2009 r. wymagało "udokumentowania konkretnych zamierzeń inwestycyjnych w sposób opisowy i graficzny ze wskazaniem gabarytów i odległości od granic działki (..)" i nie wskazano w nim na konieczność wykazania lokalizacji otworów w pomieszczeniach mieszkalnych. W odpowiedzi właściciel działki nr geod. [...] podał więc, że chce wybudować budynki mieszkalne w odległości 4 m od granicy z działką nr geod. [...]. Stąd powinnością organu było zbadanie wpływu planowanego na granicy działki budynku garażowo - gospodarczego o długości 18 m i wysokości 5,70 m na możliwość budowy na działce sąsiedniej budynku mieszkalnego z otworami okiennymi zwróconymi w stronę tej granicy w odległości 4 m. Ocena taka nie została jednak dokonana. Skoro zaś ustalenie stanu faktycznego jest obowiązkiem organu pierwszej instancji – Wojewoda P., działając jako organ odwoławczy, nie mógł zastąpić w tym zakresie Starosty Powiatu B., stosując choćby przepis art. 136 kpa. Takie działanie naruszyłoby bowiem zasadę dwuinstancyjności, której istota polega – jak to wskazano wyżej - na dwukrotnym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy. Dlatego też trafne było rozstrzygnięcie organu odwoławczego, który wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji winien wyjaśnić kwestię związaną z możliwością realizacji inwestycji ze względu na gabaryty planowanego po granicy z działką nr [...] budynku garażowo – gospodarczego. Końcowo jeszcze raz podkreślić należy, iż w świetle obowiązujących przepisów prawa lokalizacja obiektu budowlanego po granicy z nieruchomością sąsiednią jest dopuszczalna, jednakże jest to sytuacja wyjątkowa i w związku z tym powinna ona następować w szczególnie uzasadnionych przypadkach, i w żadnym stopniu nie może wpływać na ograniczenie zagospodarowania działki sąsiedniej. Dlatego też organ prowadzący postępowanie zobligowany jest do wnikliwego zbadania czy przy wydawaniu tej decyzji nie zostanie naruszony interes osób trzecich. Istotne przy tym znaczenie ma przepis art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (Dz. U. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) określający zakres ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Wprowadzony w tym przepisie nakaz projektowania i budowania obiektu w sposób określony w przepisach, w tym techniczno budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, ma na celu między innymi poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Trafnie podniósł organ odwoławczy, iż w przypadku usytuowania budynku na działce budowlanej oznacza to nie tylko uwzględnienie norm, o których mowa w § 12 w/w rozporządzenia, ale także wyważenia interesów inwestora i właścicieli działek sąsiednich. Wyważenie tych interesów prawnych oznacza z kolei uwzględnienie zarówno istniejącej zabudowy, jak również możliwości przyszłej zabudowy działki. Od wypełnienia wyżej wskazanych wymogów nie zwalnia natomiast uzyskanie przez organ I instancji upoważnienia Ministra Infrastruktury do wyrażenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno – budowlanych, a nawet udzielenie takiej zgody. Reasumując, analiza akt postępowania administracyjnego i wydana w tej sprawie decyzja wskazuje, że organ administracji II instancji nie naruszył przepisów zarówno prawa procesowego, jak i materialnego. W tym stanie rzeczy Sąd uznając skargę za nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.