VII SA/Wa 491/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Jarosław Stopczyński (spr.), Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2010 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "[...] w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zgłoszenia robót budowlanych skargę oddala Sygnatura akt VIISA/Wa 491/10 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. ([...]) Prezydent Miasta [...] przyjmując za podstawę prawną tego rozstrzygnięcia art. 105 § 1 kpa umorzył postępowanie w sprawie zgłoszenia robót budowlanych polegających na ogrodzeniu parkingu zlokalizowanego na działce nr. [...] znajdującej się w [...] przy ul. [...]. W uzasadnieniu powyższej decyzji wskazano, że Prezes Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w [...] przy ul. [...] zgłosił w dniu 26 listopada 2009 r. zamiar wykonania robót budowlanych polegających na wykonaniu ogrodzenia na działce, o której wyżej mowa. Rozpatrując sprawę ustalono jednak, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] prowadzi postępowanie administracyjne w sprawie samowolnie wykonanych robót budowlanych polegających na budowie parkingu samochodowego wraz z ogrodzeniami i bramą wjazdową na działce, której dotyczył wniosek z dnia 26 listopada 2009 r. W ocenie organu I instancji to ostatnie postępowanie uzasadniało umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 kpa. Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr. [...] r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] ([...]). W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podkreślił, że inwestor do zgłoszenia z dnia 26 listopada 2009 r. załączył m.in. opis i szkic projektowanego ogrodzenia, wycinek mapy zasadniczej i ewidencyjnej miasta [...] z zaznaczonym planowanym ogrodzeniem oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością. Zdaniem organu odwoławczego z wycinka obu map wynika, że Wspólnota Mieszkaniowa zamierza ogrodzić fragment terenu w szczycie własnego budynku mieszkalnego od strony innego budynku znajdującego się przy ul. [...]. Ze zgłoszenia nie wynika, iż pozostawiane są tam samochody. Wnioskodawca wskazuje jedynie na zabezpieczenie posesji przed wandalizmem. Wycinek mapy ewidencyjnej miasta [...] oraz wypis z ewidencji gruntów ujawniają natomiast istnienie w sąsiedztwie działki o numerze [...] działki budowlanej oznaczonej numerem [...] stanowiącej własność miasta [...] a nie działki drogowej. Oznacza to, że projektowane ogrodzenie nie przylega do drogi a jest ogrodzeniem między działkami. Ogrodzenie to ani ze względu na położenie, ani ze względu na wysokość nie podlega procedurze zgłoszeniowej oraz uregulowaniu przepisami Prawa budowlanego. W związku z tym zasadne było umorzenie postępowania przez organ I instancji jako bezprzedmiotowego. Tenże organ w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wyraźnie wskazał czyje zgłoszenie i w jakim przedmiocie sprawy rozpoznał decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. Skargę na decyzję Wojewody [...] wniosła Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" w [...]. Zaskarżając decyzję w całości zarzuciła jej naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania w szczególności art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że zgłoszenie dokonane przez skarżącego jest bezprzedmiotowe oraz art. 7,8,10 i 105 § 1 kpa. Podnosząc powyższy zarzut skarżąca wniosła o uchylenie kwestionowanej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozważania dotyczące kwestionowanego rozstrzygnięcia muszą być poprzedzone uwagami o charakterze porządkującym zważywszy na: 1) lakoniczność uzasadnienia decyzji organu I instancji, 2) chaotyczność i niejasność argumentacji przytoczonej w odwołaniu, 3) niespójność wywodów przedstawionych w uzasadnieniu skargi. Przede wszystkim zauważyć należy, że Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" wystąpił z dwoma wnioskami ( zgłoszeniami). Pierwszy z dnia 28 października 2009 r. dotyczył zamiaru przystąpienia do wykonania na działce nr. [...] robót polegających na ogrodzeniu parkingu bez fundamentu. Drugi z dnia 26 listopada 2009 r. obejmował zamiar przystąpienia do wykonania na działce nr. [...] robót polegających na wykonaniu ogrodzenia wysokości 1,30 m. ma słupach o średnicy 75 mm. z siatki o oczkach 4 cm. Organ oba ww. wnioski potraktował jako wnioski odrębne zawierające dwa różne zgłoszenia. Pierwszego z nich dotyczy decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. ([...]) uchylona decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...], który umorzył postępowanie organu I instancji. Drugiego wniosku tj. wniosku z dnia 26 listopada 2009 r. dotyczą natomiast decyzje będące przedmiotem oceny w sprawie niniejszej. Z treści skargi wynika, że postępowania związane z obu ww. wnioskami mają różny przedmiot. Jedno z nich dotyczy parkingu usytuowanego na granicy działek o numerach [...] i [...], drugie zaś planowanych robót budowlanych związanych z innym parkingiem położonym na obszarze działki nr. [...] w miejscu graniczącym z działką nr. [...]. Jeśli istotnie tak jest to nie sposób zarzucić organowi II instancji, iż ten popełnił błąd polegający na tym, że późniejszego zgłoszenia ( z dnia 26 listopada 2009 r.) nie potraktował jako uzupełnienia zgłoszenia wcześniejszego ( z dnia 28 października 2009 r.). Jeśli są one przedmiotowo różne ( a skarżący to potwierdza) to zasadnym było wszczęcie w związku z nimi dwóch odrębnych postępowań. Jedno z nich, a mianowicie postępowanie w przedmiotowej sprawie dotyczy zamiaru przystąpienia do wykonania na działce o numerze [...] robót polegających na wykonaniu ogrodzenia o wysokości 1,30 m na słupach o średnicy 75 mm. z siatki o oczkach 4 cm. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy nie wynika aby ogrodzenie to miało być usytuowane od strony drogi. Droga, której istnienie sugeruje autor skargi nie jest oznaczona na mapie ewidencyjnej sporządzonej przez Urząd Miasta [...]. Jej istnienie nie wynika również z jakiegokolwiek innego dokumentu. Jeśli jednak przy granicy działek [...] oraz [...] mieszkańcy zwyczajowo korzystają z pasa gruntu jako z ciągu komunikacyjnego to nie oznacza to, iż korzystają oni z drogi bądź z innego miejsca publicznego w rozumieniu art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Obie ww. działki są własnością określonych podmiotów i zwyczajowe korzystanie z ich części choćby tolerowane przez te podmioty nie zmieniło ich statusu. Nie ograniczyło bowiem tak przysługującego prawa własności jak i charakteru wynikającego z określonego ich przeznaczenia. W tym miejscu wypada przypomnieć, że przez pojęcie " drogi" , o której mowa w art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego należy rozumieć drogę publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( Dz. U Nr 19 z 2007 r., poz. 115 ze zm.) – tak m.in. WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 5 listopada 2004 r. sygn. akt SA/Sz 2631/02 niepubl. Identyczne stanowisko wyraził WSA w Warszawie w wyroku z dnia 28 czerwca 2004 r. sygn. akt IV SA 10/03 – niepubl. Stwierdził bowiem, że użyte w art. 30 ust. 1 pkt 3 określenia "droga" i "ulica" należy rozumieć zgodnie z przepisami ww. ustawy o drogach publicznych. Tą linie orzeczniczą skład orzekający w sprawie niniejszej uznaje za własną. Nie podziela natomiast poglądów wyrażanych przez część judykatury, które uznają że wymienione w ww. przepisie "drogi i ulice" muszą spełniać kryterium "miejsca publicznego" w potocznym znaczeniu tego słowa czyli być ogólnie dostępne bez względu na to czy są drogami publicznymi i ulicami w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Reasumując stwierdzić należy, że zgłoszenie będące przedmiotem oceny w sprawie niniejszej obejmuje inwestycję, która nie podlega ani pozwoleniu na budowę ani zgłoszeniu, nie podlega więc przepisom Prawa budowlanego. W konsekwencji oznacza to, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Podstawą rozstrzygnięcia Sądu jest art. 151 p.p.s.a.