II SAB/Wa 1/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Andrzej Góraj Protokolant Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2010 r. sprawy ze skargi W. F. na bezczynność Ministra Sportu i Turystyki w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę Pismem z 23 lipca 2009 r. W. F. (dalej jako skarżący) wystąpił o udzielenie informacji o przeprowadzonym naborze na stanowisko dyrektora Biura Dyrektora Generalnego Ministerstwa Sportu i Turystki w zakresie: kopii testu wiedzy merytorycznej z zaznaczonymi prawidłowymi i błędnymi odpowiedziami, kopii testu kompetencji kierowniczych wraz z jego oceną, nazwy i adresu podmiotu, który test kompetencji przygotował, przeprowadził i oceniał, a także trybu udzielenia zamówienia na wykonanie powyższego zlecenia oraz poniesionych z tego tytułu kosztów. W piśmie z 10 sierpnia 2009 r., stanowiącym odpowiedź na powyższe, udzielono informacji o firmie przeprowadzającej badanie kompetencji kierowniczych oraz wskazano, że skarżący w dogodnym dla siebie terminie ma możliwość wglądu do dokumentacji z naboru dotyczącej jego osoby. Wobec treści udzielonej odpowiedzi skarżący, w piśmie z 26 sierpnia 2009 r., zaakcentował, że wnioskował o udostępnienie kopii dokumentacji, a nie tylko o wgląd w nią. Zwrócił również uwagę, że nie podano adresu firmy, która przeprowadzała badania kompetencji kierowniczych. Informacja odnosząca się do ww. firmy została udzielona skarżącemu pismem z 9 września 2009 r., w którym podano również, że zgodnie z wewnętrznymi regulacjami obowiązującymi w Ministerstwie Sportu i Turystyki każdemu z kandydatów uczestniczących w naborze przysługuje prawo wglądu do dokumentacji związanej z jego osobą. Skarżący, uznając, że jego wniosek podlega przepisom ustawy o dostępie do informacji publicznej, w piśmie z 1 października 2009 r. podał, że uniemożliwienie otrzymania żądanej informacji wymaga odmowy udzielonej w formie decyzji administracyjnej i w związku z tym wnosił o usunięcie naruszenia prawa w tym zakresie. W piśmie z 20 października 2009 r. organ, odwołując się do przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 227, poz. 1505) oraz wewnętrznych regulacji obowiązujących w Ministerstwie Sportu i Turystyki, wskazał, że nie odmówił skarżącemu prawa udostępnienia informacji, albowiem istnieje możliwość wglądu do dokumentacji z naboru dotyczącej skarżącego, w tym także testu merytorycznego oraz testu kompetencji kierowniczych. Brak zatem podstaw do wydania decyzji w trybie art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W tym stanie rzeczy skarżący wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na bezczynność organu. Odwołując się do ustawy o dostępie do informacji publicznej, zwrócił uwagę, że jej przepisy przewidują dostęp do informacji w różnych formach. Odmowa prawa pozyskiwania kopii dokumentów, które są informacją publiczną – w ocenie skarżącego – może być rozumiana wyłącznie jako odmowa dostępu do informacji publicznej w formie przewidzianej przepisami prawa. Odmowa dostępu do informacji publicznej nakłada na podmiot będący w posiadaniu takiej informacji wydanie decyzji administracyjnej, a uchylanie się od tej prawnej formy działania stanowi – zdaniem skarżącego – bezczynność organu. W odpowiedzi na skargę organ, wnosząc o jej oddalenie, zaakcentował, że kopia dokumentów w postaci sprawdzonych i ocenionych testów wiedzy merytorycznej i kompetencji kierowniczych kandydatów nie są informacją publiczną, a zatem nie są objęte procedurą przewidzianą w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Dlatego też organ nie wydał decyzji administracyjnej, a odpowiedzi udzielił w formie pisma. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w związku z tym podlega oddaleniu. Konstytucyjne normy odnośnie do zasad dostępu do informacji publicznej znajdują rozwinięcie w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z uzasadnieniem do projektu wskazanej ustawy, prawo do informacji publicznej ma na celu skonkretyzowanie prawa obywatela do informacji publicznej zapisanego w art. 61 Konstytucji RP przez określenie, jakie uprawnienia składają się na to prawo. Ustawa przyjmuje, że prawo to będzie realizowane przez dostęp do informacji, który mają zapewnić jednostki zobowiązane. W swoich założeniach ustawa o dostępie do informacji publicznej jest ustawą ustrojową, gdyż wyznacza zakres jawności informacji publicznej oraz prawo dostępu do tej informacji w krajowym porządku prawnym. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. "h" ww. ustawy udostępnieniu podlega informacja publiczna o konkursie na wyższe stanowisko w służbie cywilnej, w zakresie określonym w przepisach odrębnych. Zakres ten określa ustawa o służbie cywilnej, która w art. 129 określa, że informację publiczną stanowią imiona i nazwiska kandydatów, którzy spełniają wymagania formalne oraz wynik naboru w zakresie objętym wymaganiami określonymi w ogłoszeniu o naborze. Zgodnie z art. 55 ust. 2 ustawy o służbie cywilnej ogłoszenie powinno zawierać: 1) nazwę i adres urzędu; 2) określenie wyższego stanowiska w służbie cywilnej, na które jest przeprowadzany nabór; 3) wymagania związane ze stanowiskiem, wynikające z przepisów ustawy; 4) wymagania związane ze stanowiskiem, zgodnie z opisem danego stanowiska, ze wskazaniem, które z nich są niezbędne, a które są pożądane; 5) zakres zadań wykonywanych na stanowisku; 6) wskazanie wymaganych dokumentów; 7) termin i miejsce składania dokumentów; 8) informację o metodach i technikach naboru. Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że żądane przez skarżącego kopie testów przeprowadzonych w trakcie procedury naboru na stanowisko dyrektora Biura Dyrektora Generalnego Ministerstwa Sportu i Turystyki wraz z ich oceną nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu powołanej ustawy o służbie cywilnej. Przepis art. 29 tejże ustawy, określając co jest informacją publiczną w procedurze naboru na wyższe stanowisko w służbie cywilnej, nie przewiduje bowiem tworzenia i udostępniania kopii dokumentów w postaci sprawdzonych i ocenionych testów wiedzy merytorycznej i kompetencji kierowniczych kandydatów. Organ pozostaje w bezczynności w przypadku, gdy zobligowany jest udzielić informacji publicznej, a jej nie udziela i nie wydaje stosownej decyzji o odmowie udostępnienia takiej informacji. W przypadku zaś, gdy informacja o jaką ubiega się zainteresowany nie ma charakteru informacji publicznej, organ nie pozostaje w zwłoce w zakresie udostępnienia informacji publicznej (por. wyrok NSA z 28 października 2009 r., I OSK 545/09). Ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje wydanie decyzji administracyjnej tylko wtedy, gdy organ odmawia ujawnienia czegoś, co stanowi informację publiczną w rozumieniu jej przepisów. Jeżeli organ uznaje, że sformułowane przez stronę we wniosku żądanie nie dotyczyło informacji publicznej, to winien odpowiedzieć zainteresowanej stronie w formie pisma. W tej sytuacji, w realiach rozpoznawanej sprawy, nie było podstaw do stwierdzenia, że Minister Sportu i Turystyki pozostaje w zwłoce co do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a co za tym idzie, do zobowiązania organu do załatwienia wniosku z 23 lipca 2009 r. w zakresie określonym przez skarżącego, skoro żądanej przez niego informacji nie można zaliczyć do informacji publicznej. Zauważyć przy tym należy, że wewnętrzne regulacje obowiązujące w Ministerstwie Sportu i Turystyki, tj. zarządzenie Dyrektora Generalnego Ministerstwa Sportu i Turystyki nr 20 z 20 maja 2009 r. w sprawie zasad przeprowadzenia naboru na wyższe stanowiska w służbie cywilnej w Ministerstwie Sportu i Turystyki, zmienione zarządzeniem nr 29 z 12 sierpnia 2009 r., przewidują możliwość zapoznania się przez kandydata z dokumentacją dotyczącą jego osoby, w tym z wypełnianymi w toku konkursu testami. O możliwości skorzystania z tego trybu skarżący został poinformowany w piśmie stanowiącym odpowiedź na wniosek z 23 lipca 2009 r. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze, Sąd na zasadzie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.