III SA/Wa 2236/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędzia WSA Alojzy Skrodzki (sprawozdawca), Protokolant Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2010 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 roku oddala skargę Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] orzekł solidarną odpowiedzialność S. P. jako członka zarządu W. Sp. z o.o. w podatku dochodowym od towarów i usług za czerwiec, lipiec, wrzesień i listopad 2005 r. Od powyższej decyzji Skarżący złożył odwołanie. Zarzucając obrazę przepisów materialnego prawa podatkowego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) W uzasadnieniu odwołania Skarżący wskazał, iż nie budzi wątpliwości, iż był członkiem zarządu Spółki W. w czasie kiedy powstały zaległości podatkowe, jednakże przesłanką konieczną do obciążenia członka zarządu odpowiedzialnością jest wykazanie przez organ bezskuteczności egzekucji wobec Spółki. Skarżący wskazał też, iż w jego ocenie zgłosił wniosek o upadłość Spółki we właściwym czasie, czego dowodem jest postanowienie o wszczęciu procedury upadłościowej. Skarżący zarzucił ponadto organowi pominięcie szeregu dokumentów przedstawionych jako dowód w sprawie. Dyrektor Izby Skarbowej w W., rozpoznając odwołanie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż z art. 116 Ordynacji podatkowej jednoznacznie wynika, że zasadniczą przesłanką odpowiedzialności członka zarządu jest bezskuteczność egzekucji wobec majątku spółki. Dyrektor Izby Skarbowej nadmienił, iż pojęcie "bezskuteczności egzekucji" nie jest prawnie zdefiniowane, stąd należy je rozumieć zgodnie z wykładnią językową, w/g której, pod pojęciem bezskuteczności rozumie się "nie przynoszenie pożądanych rezultatów, daremność, bezowocność". Z uwagi na powyższe, w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy obowiązany jest wykazać bezskuteczność egzekucji za pomocą wszelkich dowodów potwierdzających tę okoliczność. W konsekwencji oznacza to, że o spełnieniu omawianej przesłanki można mówić tylko wówczas, gdy w wyniku wszczęcia i przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego skierowanego do majątku spółki nie doszło do przymusowego zaspokojenia wierzyciela. W niniejszej sprawie egzekucja administracyjna prowadzona przeciwko Spółce okazała się bezskuteczna. W toku postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny podjął czynności zmierzające do wyegzekwowania zaległości podatkowych od Spółki na podstawie szeregu tytułów wykonawczych. W trakcie postępowania egzekucyjnego dokonano zajęć rachunków bankowych w bankach m.in. Bank Zachodni WBK S.A. we W., Bank BPH w W., które okazały się nieskuteczne. Banki poinformowały organ egzekucyjny o braku środków pieniężnych na rachunkach bankowych Spółki i zbiegu egzekucji dla tych rachunków w związku z zajęciami; Naczelnika Urzędu Skarbowego w W., Komornika Sądowego Rewiru I w W. i Komornika Sądowego Rewiru I w M. Z uwagi na ogłoszenie upadłości przez Spółkę i w związku z brakiem podstawy do dalszego poszukiwania majątku Spółki, Naczelnik Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z dnia [...] lutego 2006 r. zawiesił postępowanie egzekucyjne, a następnie postanowieniem z dnia [...] marca 2006 r., po uprawomocnieniu się postanowienia o ogłoszeniu upadłości, umorzył postępowanie egzekucyjne. W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest również, że S. P. był Prezesem Zarządu Spółki W. w okresie, którego dotyczą przedmiotowe zaległości podatkowe. Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że w jego ocenie, Skarżący nie złożył wniosku o upadłość we właściwym czasie. Zdaniem organu odwoławczego samo ogłoszenie upadłości przez sąd gospodarczy nie przesądza o złożeniu wniosku we właściwym czasie. Z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze, stosownie do którego dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. W myśl art. 10 i art. 11 ust. 1 tej ustawy upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny, tzn. jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań. Dłużnika będącego osobą prawną uważa się za niewypłacalnego również wtedy, gdy zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje. W niniejszej sprawie Zarząd Spółki W. złożył wniosek o upadłość w dniu 21 grudnia 2005 r., jednak nie był to właściwy czas, bowiem zaległości z tytułu podatku od towarów i usług nie były regulowane od miesiąca lipca 2005r. Ponadto Spółka nie wywiązywała się ze swoich zobowiązań w stosunku do innych wierzycieli, o czym świadczy zbieg egzekucji do rachunków bankowych dłużnika w związku z zajęciem Naczelnika Urzędu Skarbowego w W., Komornika Sądowego Rewiru [...] w W., Komornika Sądowego Rewiru [...] w M. Przedstawiony powyżej stan faktyczny i prawny sprawy potwierdza słuszność stanowiska organu I instancji, że członek zarządu nie dowiódł, iż wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki został złożony we właściwym czasie. Ponadto ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów nie wynika, aby Skarżący wskazał mienie Spółki, z którego możliwe byłoby wyegzekwowanie przedmiotowej zaległości podatkowej w znacznej części. Również pozostałe zarzuty Skarżącego Dyrektor Izby Skarbowej uznał za bezzasadne. W jego ocenie organ I instancji dokładnie rozpatrzył materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie i dokonał jego oceny. W złożonych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargach Skarżący wniósł o uchylenie decyzji obu instancji. Zaskarżonym decyzjom zarzucił obrazę przepisów materialnego prawa podatkowego, przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej oraz naruszenie przepisów proceduralnych, które miały wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, w szczególności przepisów art. 122, art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skarg Skarżący ponownie zarzucił, iż organ nie wykazał bezskuteczności egzekucji z majątku Spółki, zatem nie mógł obciążyć Skarżącego solidarną odpowiedzialnością za jej zaległości podatkowe. Skarżący wskazał, iż tylko rozstrzygnięcie formalne, świadczące o umorzeniu postępowania egzekucyjnego może stanowić podstawę do stwierdzenia, że majątek Spółki nie pozwala na pokrycie z niego należności Spółki w całości lub w części i może skutkować wydaniem decyzji, w której długami Spółki obciążony zostanie członek zarządu. Skarżący podniósł też, iż wniosek o upadłość Spółki złożył w dniu 19 grudnia 2005 r., a nie jak wskazuje organ w dniu 21 grudnia 2005 r. Zdaniem Skarżącego organ nie miał podstaw do uznania, że upadłość została zgłoszona w niewłaściwym czasie. Skarżący nadmienił, iż Spółka prowadziła działania mające na celu poprawę sytuacji, między innymi występowała do organów podatkowych o udzielenie ulg, w zakresie odroczenia płatności i rozłożenia na raty zaległości podatkowych. Dopiero wydanie decyzji odmownych spowodowało konieczność wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenia upadłości. Rzeczowy majątek Spółki na dzień zgłoszenia upadłości miał wartość 478.320,06 zł. W okresie od 6 grudnia 2005 r. do 23 stycznia 2006 r. Spółka uregulowała swoje zobowiązania na kwotę 62.584,70 zł. Skarżący nadmienił ponadto, iż w świetle pisma syndyka z 15 marca 2006 r., organ podatkowy nie dokonał skutecznego zgłoszenia wierzytelności podatkowych właściwemu organowi – wskutek własnego błędu – w związku z czym roszczenia te nie zostały uwzględnione. W tej sytuacji pozbawione jest podstaw przeniesienie odpowiedzialności podatkowej na Skarżącego jako członka zarządu Spółki. W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o ich oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stan faktyczny ustalony w sprawie jest bezsporny. Skarżący pełnił obowiązki Prezesa Zarządu W. sp. z o.o. w okresie kiedy powstały zaległości zarówno z tytułu PIT-4 oraz VAT -7. Spółka od czerwca 2005 r. nie płaciła ww. zobowiązań, w związku z czym zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne w ramach którego wystawiono tytuły egzekucyjne do każdej zaległości. Następnie zastosowano środki egzekucyjne w postaci zajęcia rachunków bankowych. Prowadzona egzekucja nie przyniosła żadnych efektów. Z kolei w dniu 21 grudnia 2005 r. skarżąca złożyła wniosek o upadłość. W odpowiedzi na ten wniosek Sąd Rejonowy w dniu 23 stycznia 2006 r. wydał postanowienie o ogłoszeniu upadłości, które stało się prawomocne od dnia 13 lutego 2006 r. Organ podatkowy w związku z ogłoszeniem upadłości zobowiązany był umorzyć postępowanie egzekucyjne, co też i uczynił oraz zgłosił wierzytelności jakie posiadał w stosunku do W. sp. z o.o. Następnie w 21 marca 2007 Sąd wydał postanowienie o zakończeniu postępowania upadłościowego. Mając powyższe na uwadze, ze względu na nadal istniejące zaległości, organ podatkowy wszczął postępowanie w przedmiocie przeniesienia odpowiedzialności na Prezesa W. Sp. z o.o. za jej zobowiązania podatkowe. Organ wskazał, że egzekucja była bezskuteczna a Skarżący nie zgłosił upadłości w odpowiednim czasie, a co za tym idzie nie spełnił przesłanki wykluczającej przeniesienie odpowiedzialności. Odnośnie stanu prawnego należy zauważyć, iż zaskarżona decyzja orzekająca o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego wydana została w 2009 r., a dotyczą zobowiązań podatkowych powstałych w 2005 r. Z tego względu do oceny ich legalności zastosowanie mają przepisy Rozdziału 15 Ordynacji podatkowej (w szczególności jej art. 116) w brzmieniu obowiązującym przed zmianą dokonaną ustawą z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 209, poz. 1318). Postanowienia Rozdziału 15 Ordynacji podatkowej przewidują odpowiedzialność majątkową osób trzecich za zaległości podatkowe m.in. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Odpowiedzialność tę ponoszą członkowie zarządu spółki (także byli członkowie zarządu), którzy pełnili funkcje w zarządzie w czasie, kiedy powstały nieuiszczone przez spółkę zobowiązania podatkowe. Jest to odpowiedzialność osobista - całym majątkiem, solidarna ze spółką i pozostałymi członkami zarządu. Członkowie zarządu odpowiadają za zaległości podatkowe spółki z tytułu zobowiązań powstałych w czasie, kiedy pełnili funkcje członka zarządu; a ponadto za: a) podatki niepobrane oraz pobrane, a niewpłacone przez spółkę, jeżeli na spółce spoczywały obowiązki płatnika lub inkasenta; b) odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych spółki; c) niezwrócone w terminie zaliczki naliczonego podatku od towarów i usług i za oprocentowanie tych zaliczek; d) koszty postępowania egzekucyjnego. Warunkiem orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu jest, by egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna. Członek zarządu może uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki, jeżeli wykaże, że: we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy. Okolicznością uniemożliwiającą orzeczenie o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu jest także wskazanie przez niego mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części (p. art. 107 § 1 i § 2 oraz art. 116 § 1, 2 i 4 Ordynacji podatkowej). Mając na uwadze taki stan prawny należy zauważyć, iż warunkiem orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu jest, by egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna. Członek zarządu może uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki, jeżeli wykaże, że: we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy. Okolicznością uniemożliwiającą orzeczenie o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu jest także wskazanie przez niego mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części (p. art. 107 § 1 i § 2 oraz art. 116 § 1, 2 i 4 Ordynacji podatkowej). W sprawie jest bezsporne, że Skarżący pełnił funkcję członka zarządu W. sp. z o.o w czasie, kiedy powstały zobowiązania objęte zaskarżonymi decyzjami. Zaległości podatkowe spółki, za które odpowiedzialność przeniesiono na Skarżącego, wynikają ze złożonych przez spółkę deklaracji PIT-4 dotyczących zaległych zaliczek na podatek dochodowy od wynagrodzeń pracowników. Jak wynika z akt sprawy organ egzekucyjny prowadził postępowanie egzekucyjne wobec spółki. Zajęto rachunki bankowe Spółki, z których nie wyegzekwowano zaległości ze względu na brak środków. Następnie ogłoszono upadłość. W trakcie postępowania upadłościowego również nie zaspokojono wierzytelności z tytułu zaległości podatkowych. W takim stanie faktycznym organ uznał, że zachodzi przypadek bezskuteczności egzekucji, który stanowi przesłankę przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe na członków zarządu. W opinii Sądu, stanowisko organu, co do bezskuteczności egzekucji, jest uzasadnione. Błędnie interpretuje Skarżący art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, kiedy wywodzi, iż w sposób formalny powinno się stwierdzać fakt bezskuteczności egzekucji. Pogląd ten był prezentowany w części orzecznictwa i piśmiennictwie, jednak nie został uznany za prawidłowy. Nie mniej jednak, nawet gdyby uznać, że potrzebny jest akt administracyjny o formalnym stwierdzeniu bezskuteczności egzekucji, to w takiej sytuacji takim aktem w niniejszej sprawie jest postanowienie Sądu o zakończeniu postępowania upadłościowego, które nie doprowadziło do zaspokojenia wierzytelności urzędu skarbowego. Stwierdzenie bezskuteczności egzekucji odnosi się bowiem do ustalenia faktów istniejących w momencie orzekania o odpowiedzialności członka zarządu. Poprawne jest też stanowisko organów podatkowych, co do uznania, iż wniosków o upadłość nie złożono we właściwym terminie a w niedochowaniu właściwego terminu zawinił m.in. Skarżący. Podkreślić jednak należy, że art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej nie odwołuje się wprost do terminów wymienionych w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U z 2009 Nr 175 poz.1361 j.t.) lecz posługuje się niedookreślonym pojęciem "zgłoszenie wniosku o upadłość lub wszczęcie postępowania układowego we właściwym czasie", co uznać należy za zabieg zamierzony, uzasadniony celem regulacji prawnej zawartej w art. 116 Ordynacji podatkowej. Nie może budzić wątpliwości, iż wskazane unormowanie, ustanawiając subsydiarną odpowiedzialność członków zarządu za zaległości podatkowe, obok odpowiedzialności za nie samej spółki, ma dawać Skarbowi Państwa dodatkową gwarancję uzyskania należnych świadczeń podatkowych, a jego celem jest obciążenie członków zarządu obowiązkiem wyrównania uszczerbku poniesionego w tym zakresie wskutek ich zawinionego działania. Wykładnia zatem omawianego przepisu powinna uwzględniać przede wszystkim funkcję ochrony praw podmiotu uprawnionego do uzyskania należności podatkowych. Funkcja ta jest jednocześnie funkcją postępowania upadłościowego, w szczególności w sytuacji, gdy wiadomo już, że dłużnik nie będzie w stanie zaspokoić wszystkich wierzycieli w całości. Jednocześnie zauważyć należy, że art. 21 Prawa upadłościowego i naprawczego sam w sobie wskazanego wyżej celu nie realizuje. Zakreśla on jedynie termin, którego zachowanie, w założeniu ustawodawcy, pozwoli ten cel możliwie najpełniej zrealizować. Nie oznacza to jednak, że w każdej sytuacji zgłoszenia wniosku o upadłość z uchybieniem tego terminu, cel, o którym mowa, nie będzie mógł być zrealizowany. Prawo nie zawiera przy tym zakazu złożenia wniosku po upływie tego terminu. Wobec tego i w sytuacji, gdy w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej ustawodawca posłużył się terminem elastycznym, stwierdzić należy, że przy ustalaniu, czy zgłoszenie wniosku o upadłość nastąpiło we właściwym czasie w rozumieniu tego przepisu nie należy mechanicznie przenosić terminu wskazanego w art. 21 ust. 1 prawa upadłościowego i naprawczego, ale w warunkach konkretnej sprawy oceniać, czy przesłanka ta została spełniona, biorąc pod uwagę zarówno samo zaistnienie przesłanek zgłoszenia wniosku o upadłość, jak i to, że z punktu widzenia realizacji celu postępowania upadłościowego i art. 116 Ordynacji podatkowej wniosek o upadłość powinien być zgłoszony w takim czasie, żeby wszyscy wierzyciele mieli możliwość uzyskania równomiernego, chociaż tylko częściowego, zaspokojenia z majątku spółki. Odpowiedzialność za zrealizowanie tego celu spoczywa na członkach zarządu spółki, oni są bowiem uprawnieni i zobowiązani do kontrolowania stanu finansów i majątku spółki oraz do zgłoszenia wniosku o upadłość lub otwarcie postępowania układowego, gdy zachodzą do tego podstawy. Każdy zatem z członków zarządu spółki z należytą starannością powinien zadbać o ochronę interesów wszystkich wierzycieli zagrożonych stanem niewypłacalności spółki i nie dopuścić, aby niektórzy z wierzycieli zostali zaspokojeni ze szkodą dla innych. W związku z tym, przy ocenie, czy w okolicznościach danej sprawy wniosek o upadłość zgłoszony został "we właściwym czasie" nie można ograniczyć się do ustalenia obiektywnego momentu zaistnienia przesłanek zgłoszenia wniosku o upadłość i odniesienia do niego terminu wskazanego w art. 21 Prawa upadłościowego i naprawczego, abstrahując jednocześnie od obowiązków, jakie członek zarządu spółki ma do spełnienia wobec jej wierzycieli. Wniosek o ogłoszenie upadłości może być zatem uznany za zgłoszony we właściwym czasie, gdyby wykazane zostało, że zgłaszając go zarząd (członek zarządu) uczynił ze swej strony wszystko, by nie dopuścić do zniweczenia celu postępowania upadłościowego poprzez stworzenie sytuacji, w której niektórzy wierzyciele są zaspokajani kosztem innych. Albo, ze względu na znikomość majątku spółki żaden dłużnik nie będzie zaspokojony (por. wyrok z 5 maja 2005 r., FSK 1663/04, LEX nr 171368 i inne). Odnosząc te uwagi do rozpoznawanej sprawy, uznać należało, że prawidłowe jest stanowisko organów podatkowych, iż wniosek o upadłość W. sp. z o.o. wniesiony został zbyt późno. W niniejszej sprawie Zarząd Spółki W. złożył wniosek o upadłość w dniu 21 grudnia 2005 r., jednak nie był to właściwy czas, bowiem zaległości z tytułu podatku od towarów i usług oraz PIT - 4 nie były regulowane od lipca 2005r. Ponadto Spółka nie wywiązywała się ze swoich zobowiązań w stosunku do innych wierzycieli, o czym świadczy zbieg egzekucji do rachunków bankowych dłużnika w związku z zajęciem Naczelnika Urzędu Skarbowego w W., Komornika Sądowego Rewiru [...] w W., Komornika Sądowego Rewiru [...] w M. Organ podatkowy zgłaszając syndykowi swoje wierzytelności w kwocie ponad 198 tys. zł nie został zaspokojony w trakcie postępowania upadłościowego. Przy czym kwota ta uległa zmniejszeniu w związku z umorzeniem jako bezprzedmiotowe postępowania w sprawie przeniesienia odpowiedzialności za październik i grudzień 2005 r. oraz styczeń 2006 r. w podatku od towarów i usług a w podatku dochodowym od osób fizycznych od września do grudnia 2005 r. i styczeń 2006 r., ze względu na brak prowadzenia postępowania egzekucyjnego odnośnie zaległości za ww. okresy. To dowodzi, że mimo powstania obowiązku zgłoszenia wniosku w przedmiocie wszczęcia postępowania o ogłoszenie upadłości spółki (zaprzestanie płacenia długów), obowiązku tego we właściwym czasie nie wykonano; a ponieważ w tym czasie, to Skarżący był członkiem zarządu, on m.in. ponosi odpowiedzialność za niezgłoszenie wniosków o upadłość bądź układ we właściwym czasie. Nie można zatem uznać, że spóźnione zgłoszenie wniosków o upadłość nastąpiło bez jego winy. Nie jest zasadny zarzut niezgłoszenia wierzytelności przez organ podatkowy w trakcie postępowania upadłościowego. Organ podatkowy dokonał zgłoszenia wierzytelności sędziemu komisarzowi oraz syndykowi, co wynika z pisma z dnia 8 marca 2006 r., skierowanego zarówno sędziego komisarza oraz syndyka. Należy zauważyć, iż Sąd nie znalazł podstaw do potwierdzenia zasadności zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego. Zarzuty Skarżącego – dotyczące naruszenia art. 122,180, 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej - wynikają raczej z błędnej wykładni przepisów regulujących zasady odpowiedzialności członków zarządu i niewłaściwego rozumienia znaczenia, dla powstania tej odpowiedzialności, zdarzeń ustalonych w trakcie postępowania, niż z rzeczywistych błędów popełnionych przez organy podatkowe. Organy podatkowe właściwie ustaliły okoliczności istotne dla orzeczenia o odpowiedzialności Skarżącego. W uzasadnieniu wydanych decyzji wskazano fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, którym dał wiarę, oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Wyjaśniono podstawę prawną decyzji przytaczając przepisy prawa. Wyczerpuje to dyspozycję art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Zatem nie stwierdzając naruszeń prawa materialnego i procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.