III SA/Wa 152/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (spr.), Sędzia WSA Jerzy Płusa, Protokolant Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2010 r. sprawy ze skargi Zarządu [...] Miasta [...] W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oddala skargę Z akt egzekucyjnych sprawy wynika, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego W. prowadził postępowanie egzekucyjne z majątku Miasta [...] Zarządu Dróg Miejskich na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] marca 2007 r. obejmujących należności z tytułu grzywny w celu przymuszenia w wysokości 25.000,00 zł, opłaty egzekucyjnej w wysokości 68,00 zł i kosztów upomnienia w wysokości 10.70 zł, wystawionych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...]. W dniu [...] marca 2007 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wszczął postępowanie egzekucyjne poprzez przesłanie do Banku [...] S.A. zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego. Zawiadomienie wraz z odpisami tytułów wykonawczych organ egzekucyjny przesłał jednocześnie Zobowiązanemu, który otrzymał je również w dniu 21 marca 2007 r. Bank [...] S.A. uznał zajęcie i przekazał na rachunek organu egzekucyjnego dochodzoną należność wraz z kosztami egzekucyjnym. W dniu 26 marca 2007 r. Zobowiązany wniósł do organu egzekucyjnego zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania. Na podstawie art. 33 pkt 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. Nr 229 poz. 1954 ze zm. dalej u.p.e.a.) Zobowiązany podniósł zarzut niedoręczenia upomnienia, zaś na podstawie art. 33 pkt 10 u.p.e.a. zarzut nie spełnienia wymogów określonych w art. 27 § 3 u.p.e.a. poprzez wprowadzenie w błąd organu egzekucyjnego przez wierzyciela, określonego w pkt 50 tytułu, jakoby była podstawa prawna braku doręczenia upomnienia zobowiązanemu w rozumieniu § 13 pkt 3 lit. e rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zwane dalej "rozporządzenie". Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...], postanowieniem z dnia [....] maja 2007 r. uznał wniesione zarzuty za nieuzasadnione. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia Zarządu Dróg Miejskich, postanowieniem z dnia [...] lipca 2007 r. utrzymał w mocy powyższe postanowienie organu pierwszej instancji. W wyniku skargi wniesionej na powyższe postanowienie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 stycznia 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 1743/07 uchylił rozstrzygnięcia organów obydwu instancji. Po ponownym rozpatrzeniu zarzutów wniesionych przez ZDM postanowieniem z dnia [...] września 2008 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] uznał wniesione zarzuty za nieuzasadnione. W uzasadnieniu swojego stanowiska wierzyciel, iż zgodnie z § 13 pkt 3 lit e Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku, gdy egzekucja dotyczy należności z tytułu grzywien w celu przymuszenia nakładanych w postępowaniu egzekucyjnym obowiązków o charakterze niepieniężnym, wobec tego egzekucja na podstawie tytułu wykonawczego nr S-32/07 mogła być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia. Zgodnie zaś z § 13 pkt 4 powyższego rozporządzenia egzekucja kosztów egzekucyjnych i kosztów upomnienia może być wszczęta bez wcześniejszego doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] października 2008 r. utrzymał w mocy postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela. Po uzyskaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela, Naczelnik Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2008 r. uznał zarzuty określone za nieuzasadnione. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego W., postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r. uznał wniesione przez Zarząd Dróg Miejskich [...] zarzuty braku doręczenia upomnienia (art. 33 pkt 7 u.p.e.a.) i niespełnienia przez tytuły wykonawcze nr S-32/07, S-33/07 i S-34/07 wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. za nieuzasadnione. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Zobowiązany wniósł zażalenie. Skarżący podniósł, iż organ egzekucyjny błędnie wskazał datę wydania przez wierzyciela postanowienia nr [...] jako [...] maja 2007 r., gdyż w istocie była to data [...] maja 2007 r. Konsekwencją takiego stwierdzenia było naruszenie art. 34 § 3 u.p.e.a., polegające na nie wydaniu postanowienia w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego do czasu wydania ostatecznego postanowienia w sprawie zarzutów przez wierzyciela. Ponadto zobowiązany zarzucił organowi egzekucyjnemu naruszenie art. 34 § 3 u.p.e.a. poprzez oparcie swojego rozstrzygnięcia w sprawie zarzutów na stanowisku wierzyciela, mimo, że wypowiedź wierzyciela jest wiążąca dla organu egzekucyjnego tylko wtedy, kiedy zarzuty zastały zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-5, zaś w przedmiotowej sprawie zarzuty zostały wniesione na podstawie art. 33 pkt 7 i 10 u.p.e.a. Zobowiązany zarzucił jednocześnie, iż organ w ogóle nie wypowiedział się w sprawie zarzutu z art. 33 pkt 10. Skarżący podniósł też, iż organ egzekucyjny nie wskazał w wydanym postanowieniu, kiedy Komornik Skarbowy nadał tytułom klauzulę wykonalności i podniósł, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego W. prowadził egzekucję administracyjną obowiązku, określonego w postanowieniu [...], które było nieprawomocne w dniu wszczęcia egzekucji, co sam stwierdził w zaskarżonym postanowieniu. Zobowiązany zarzucił organowi egzekucyjnemu, iż dopuścił się rażącego naruszenia prawa, poprzez dokonanie skreśleń w poz. 67 tytułu wykonawczego nr [...] oraz nie zawiesił postępowania egzekucyjnego, w związku z nie wydaniem przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela w terminie 14 dni od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, uchylającego postanowienia obydwu instancji w sprawie zarzutów z dnia 26 marca 2007 r. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. Dyrektor Izby Skarbowej odnosząc się do zarzutu Zobowiązanego nie doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. oraz wprowadzenia w błąd organu egzekucyjnego przez wierzyciela poprzez stwierdzenie, iż brak było obowiązku doręczenia upomnienia, czyli zarzuty z art. 33 pkt 7 i 10 u.p.e.a., organ egzekucyjny wyjaśnił, że brak było obowiązku doręczenia upomnienia, co prawidłowo wskazał wierzyciel w tytułach wykonawczych. Przedmiotowe postępowanie egzekucyjne prowadzone było na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...], [...] i [...], obejmujących odpowiednio grzywnę w celu przymuszenia, koszty egzekucyjne i koszty upomnienia. Prawidłowo organ egzekucyjny wskazał, że egzekucja tych obowiązków jest możliwa bez wcześniejszego doręczenia Zobowiązanemu upomnienia. Art. 15 § 5 u.p.e.a. przewiduje możliwość określenia w drodze rozporządzenia ministra właściwego d.s. finansów publicznych, rodzajów należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez wcześniejszego przesłania upomnienia. Należności pieniężne, których egzekucja jest możliwa bez wcześniejszego przesłania zobowiązanemu upomnienia zostały określone w § 13 pkt od 1 do 4 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2001 r. Nr 137, poz. 1541). Zgodnie z § 13 pkt 3 lit. e powyższego rozporządzenia, postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadkach, gdy egzekucja dotyczy należności z tytułu grzywien w celu przymuszenia nakładanych w postępowaniu egzekucyjnym obowiązków o charakterze niepieniężnym, zaś zgodnie z pkt 4 gdy egzekucja dotyczy kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych. Wobec tego zarzut niedoręczenia upomnienia przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego jest, jak słusznie orzekł organ egzekucyjny, nietrafiony. Organ egzekucyjny zwrócił też uwagę, iż w trybie art. 29 § 1 u.p.e.a. bada dopuszczalność egzekucji i w jego ocenie powyższe tytuły wykonawcze spełniały wymogi określone w art. 27 u.p.e.a. oraz nie zawierały wad uniemożliwiających skierowanie ich do egzekucji. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, Naczelnik Urzędu Skarbowego W. prawidłowo odniósł się do podniesionej przez Zobowiązanego okoliczności, iż egzekucja grzywny w celu przymuszenia została wszczęta mimo, że ZDM wniósł zażalenie na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] nr [...] z dnia [...].09.2006r., w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia, które stanowiło podstawę wystawienia tytułu wykonawczego nr [...]. W opinii Dyrektora Izby Skarbowej, okoliczność, iż postanowienie powyższe podlegało wykonaniu jest bezsporna. Nie wynika ona jednak z treści art. 17 § 2 u.p.e.a., gdyż przepis ten ma zastosowanie do postanowienia wydanego w toku postępowania egzekucyjnego, zaś w przedmiotowej sprawie postanowienie wydano przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, na podstawie tytułu wykonawczego S-32/07. U podstaw wykonania postanowienia w sprawie grzywny w celu przymuszenia leży treść art. 143 K.p.a., który ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 18 u.p.e.a. Zgodnie z treścią art. 143 K.p.a. wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia, jednakże organ administracji publicznej, który wydał postanowienie, może wstrzymać jego wykonanie, gdy uzna to za uzasadnione. Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez Zobowiązanego, iż organ egzekucyjny nie zawiesił postępowania mimo, iż wierzyciel nie wyraził stanowiska w sprawie w terminie 14 dni od dnia powiadomienia go przez organ egzekucyjny o wniesionych zarzutach, Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, iż wskutek zastosowania skutecznego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, wyegzekwowano całość należności. Organ egzekucyjny nie zamierzał już podejmować ani czynności egzekucyjnych, ani innych działań zmierzających do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Postępowanie egzekucyjne osiągnęło swój cel - dochodzona należność została wyegzekwowana wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi. Nie mógł zatem zawiesić postępowania egzekucyjnego, gdyż brak było merytorycznych podstaw do wydawania takiego rozstrzygnięcia z urzędu. Odnośnie daty nadania tytułom wykonawczym klauzuli wykonalności, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż klauzula wykonalności została nadana w dniu [...] marca 2009 r. co bezspornie wynika z akt przedmiotowej sprawy. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Zarząd Dróg Miejskich wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia zarzucając mu naruszenie art. 29 § 1 i § 2 u.p.e.a. przez zaniechanie badania dopuszczalności egzekucji administracyjnej, organ przystąpił do egzekucji wobec braku zgodności egzekwowanego obowiązku z obowiązkiem nałożonym na zobowiązanego; art. 33 pkt 3 u.p.e.a. poprzez egzekwowanie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z nieprawomocnego orzeczenia z dnia 18 września 2006 r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Zdaniem Skarżącego organ egzekucyjny rażąco naruszył art. 29 § 1 i § 2 u.p.e.a., gdyż nie badając z urzędu dopuszczalności egzekucji administracyjnej dopuścił do jej wykonania. Ponadto w ocenie Skarżącego tytuł wykonawczy [...] z dnia [...] marca 2007 r. nie może być podstawą prowadzenia egzekucji wobec jego wydania z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący nadmienił ponadto, że organy egzekucyjne działają tendencyjnie i interpretują przepisy prawa na swoją korzyść. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest bezzasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwana dalej "p.p.s.a." sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1. uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia pod kątem ich zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przeprowadzając taką kontrolę, sąd zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonej decyzji czy postanowienia także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała rozstrzygnięcie strona skarżąca. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, iż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 33 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie (art. 34 § 2 u.p.e.a.). Organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 34 § 4 u.p.e.a.). W stanie faktycznym sprawy, skarżąca w toku postępowania zgłosiła następujące zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej: 1) zarzut wskazany w art. 33 pkt 7 u.p.e.a. na braku doręczenia upomnienia 2) zarzut wskazany w art. 33 pkt 10 u.p.e.a. poprzez niespełnienie wymogów określonych w art. 27 § 3 u.p.e.a. poprzez wprowadzenie w błąd organu egzekucyjnego jakoby istniała podstawa prawna braku obowiązku doręczenia upomnienia w rozumieniu § 13 pkt 3 lit. e rozporządzenia . Zobowiązany podniósł również, iż wniósł zażalenie na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. nr [...] z dnia [...] września 2006 r., które na dzień wniesienia zarzutów nic zostało rozpatrzone. W ocenie Sądu powyższe zarzuty zostały prawidłowo rozpatrzone przez organy egzekucyjne orzekające w sprawie, czemu dały wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż organ egzekucyjny wydał rozstrzygnięcie po uzyskaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela jednakże samodzielnie rozpatrzył zarzuty wniesione przez skarżącego, gdyż stanowisko wierzyciela nie było w tym przypadku wiążące. Niemniej jednak stanowisko wierzyciela w sprawie wniesionych zarzutów zostało poddane kontroli instancyjnej a ostatecznie zweryfikowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 22 lipca 2009 r. VII SA/Wa 53/09, który oddalił skargę na ostateczne postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru z dnia [...] października 2008 r. [...]. Przedmiotowe postępowanie egzekucyjne prowadzone było na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...], [...] i [...], obejmujących odpowiednio grzywnę w celu przymuszenia, koszty egzekucyjne i koszty upomnienia. Zdaniem Sądu prawidłowo organ egzekucyjny wskazał, że egzekucja tych obowiązków jest możliwa bez wcześniejszego doręczenia zobowiązanemu upomnienia. Art. 15 § 5 u.p.e.a. przewiduje możliwość określenia w drodze rozporządzenia ministra właściwego d.s. finansów publicznych, rodzajów należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez wcześniejszego przesłania upomnienia. Należności pieniężne, których egzekucja jest możliwa bez wcześniejszego przesłania zobowiązanemu upomnienia zostały określone w § 13 pkt 1- 4 rozporządzenia. Zgodnie z § 13 pkt 3 lit. e powyższego rozporządzenia, postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadkach, gdy egzekucja dotyczy należności z tytułu grzywien w celu przymuszenia nakładanych w postępowaniu egzekucyjnym obowiązków o charakterze niepieniężnym, zaś zgodnie z pkt 4 gdy egzekucja dotyczy kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych. Wobec tego zarzut niedoręczenia upomnienia przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego jest nietrafny. Co do podniesionej przez zobowiązanego okoliczności, iż egzekucja grzywny w celu przymuszenia została wszczęta mimo, że skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] nr [...] z dnia [...].09.2006r., w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia, które stanowiło podstawę wystawienia tytułu wykonawczego nr S-32/07- Sąd podziela stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w W., iż sporne postanowienie podlegało wykonaniu w chwili wszczęcia egzekucji co wynika z treści art. 143 k.p.a., który ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 18 u.p.e.a. Zgodnie z powyższym przepisem wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia, jednakże organ administracji publicznej, który wydał postanowienie, może wstrzymać jego wykonanie, gdy uzna to za uzasadnione. Skoro w sprawie nie doszło do wstrzymania wykonania postanowienia dopuszczalne było wszczęcie egzekucji przed rozpatrzeniem zażalenia przez organ II instancji. Nie znajduje również oparcia w aktach sprawy, zarzut braku badania dopuszczalności egzekucji administracyjnej przez organ egzekucyjny. Na mocy art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji. W przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny z urzędu badał tytuły wykonawcze, skierował je następnie do egzekucji i nadał im w dniu 14 marca 2007r. klauzule wykonalności. Fakt skreślenia błędnie odbitej pieczęci w poz. 67 tytułów wykonawczych i opatrzenie ich prawidłową pieczęcią nie uzasadnia zarzutów skarżącego.. Co do naruszenia naruszenia art. 33 pkt 3 u.p.e.a. poprzez egzekucję obowiązku określonego niezgodnie z treścią nieprawomocnego orzeczenia, to wobec nie podniesienia powyższego zarzutu w piśmie z dnia 26 marca 2007r. w ustawowym terminie, nie mógł on być przedmiotem rozpatrywania przez organy orzekające w sprawie a dalszej kolejności przez Sąd. Dalsze więc rozważania w tej kwestii uznać należy za bezprzedmiotowe. Nie zasługują również na uwzględnienie ogólnie sformułowane zarzuty (bez odniesienia do materiału dowodowego sprawy)naruszenia art.7, art.76, art.77 kpa w zw.art.18 u.p.e.a oraz tendencyjnego działania i prowadzenia polemiki, przy jednoczesnym uchylaniu się od merytorycznego rozpatrzenia sprawy. W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza, iż organy orzekające w sprawie rozpatrując przedmiotową sprawę podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokonały merytorycznego rozpatrzenia sprawy, zawierając w swych rozstrzygnięciach uzasadnienia faktyczne i prawne. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.