I SA/Kr 1756/09

Sygn. akt I SA/Kr 1756/09 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 maja 2010 roku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Michna (spr), Sędzia: WSA Beata Cieloch, WSA Maria Zawadzka, Protokolant: Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2010 roku, sprawy ze skargi B. D.-B., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 29 października 2009r. nr [...], w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za podatki pobrane a niewpłacone przez spółkę z tytułu podatku dochodowego od osób, fizycznych za 2003 roku, odsetki za zwłokę oraz koszty egzekucyjne, I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane do chwili uprawomocnienia się wyroku III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej koszty postępowania w kwocie 1431 zł (tysiąc czterysta trzydzieści jeden złotych 00/100) Decyzją z dnia 8 września 2009r. Naczelnik Urzędu Skarbowego powołując m.in. w podstawie prawnej art.116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8 poz. 60 z późn. zm.) orzekł o odpowiedzialności B D. – B. (zwanej dalej "skarżącą") jako członka Zarządu za pobrane, a nie wpłacone podatki z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2003r. (5 354zł) przez płatnika - Zakład "B" Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą ul. S., odsetki za zwłokę (3 875zł) i koszty postępowania egzekucyjnego (329,70zł). W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że przeprowadzone postępowanie podatkowe wykazało, iż płatnik podatku nie wpłacił pobranego za grudzień 2003r. podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu wypłacanych wynagrodzeń z umowy o pracę i umów zleceń w ww. kwocie, wynikającej również z złożonej deklaracji PIT-4 za ten miesiąc. Organ wskazał również, że w dniu 20 listopada 2008r. została wydana stosowna decyzja o odpowiedzialności płatnika za pobrany, a niewpłacony podatek. Organ opisał w sposób szczegółowy tok prowadzonej egzekucji ( w tym postępowania prowadzonego przez Komornika Sądowego wyznaczonego przez sąd w związku ze zbiegiem egzekucji administracyjnej i sądowej) wskazując, że ostatecznie uzyskane kwoty nie pokryły całości zobowiązań, co w rezultacie stało się przyczyną wydania 18 stycznia 2007r. postanowienia Komornika przy Sądzie Rejonowym w G. sygn. akt [...] stwierdzającego bezskuteczność egzekucji. Na skutek powyższych, okoliczności organ po wszczęciu postanowieniem z dnia 11 maja 2009r. postępowania w przedmiocie przeniesienia odpowiedzialności podatkowej na osoby trzecie ustalił, że w dniu powstania zobowiązania tj. 20 stycznia 2004r. skarżąca pełniła funkcję Prezesa Zarządu (zarząd był ówcześnie jednoosobowy), powołana uchwałą Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z dnia 8 stycznia 2009r. Dodatkowo organ stwierdził, że to skarżąca podpisała, jako osoba odpowiedzialna za obliczenie i pobranie podatku, deklarację PIT-4 za grudzień 2003r. W uzasadnieniu decyzji organ podał okresy, za które wyliczono należne odsetki począwszy od dnia 26 czerwca 2003r. i obowiązującą ówcześnie stopę procentową. W wniesionym odwołaniu pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie dowodów złożonych w toku postępowania, a nadto ich niewłaściwą ocenę. Zarzucił również naruszenie art.116 §1 Ordynacji podatkowej poprzez odstąpienie od orzeczenia o odpowiedzialności Prezesa Zarządu Spółki sprawującego tę funkcję w grudniu 2003r., a więc w miesiącu, którego sprawa dotyczyła. W uzasadnieniu zarzutów pełnomocnik skarżącej wskazał, że powołana do składu Zarządu dnia 16 czerwca 2003r. zrezygnowała z tej funkcji dnia 14 sierpnia 2003r. Zadaniem pełnomocnika, organ bezzasadnie pominął tę okoliczność biorąc pod uwagę jedynie zapisy świadectwa pracy z dnia 31 maja 2004r. o wypłacie ekwiwalentów za niewykorzystany urlop za 2003r., podczas gdy w rzeczywistości był to ekwiwalent za lata wcześniejsze. W ocenie pełnomocnika, organ powinien był orzec o solidarnej odpowiedzialności członków Zarządu, ponieważ w grudniu 2003r. Prezesem Zarządu był S. C. Decyzja powinna była więc, zgodnie z uchwałą NSA z dnia 9 marca 2009r. sygn. akt I FPS 4/08, dotyczyć obojga członków zarządu. Decyzją z dnia 29 października 2009r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję podkreślając, że zgodnie z art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Wobec powyższego, skoro skarżąca od dnia 8 stycznia 2004r. była jedynym członkiem Zarządu, a termin płatności zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2003r. upływał 20 stycznia 2004r., zasadnym było przeniesienie na nią odpowiedzialności z pominięciem osób pełniących funkcje zarządcze w poprzednich okresach. Organ wskazał przy tym, że wprawdzie S. C. został obciążony odpowiedzialnością za podatek od towarów i usług za grudzień 2003r., niemniej jednak wydana w tej sprawie decyzja w 2008r. oparta została na obowiązującym w 2008r. brzmieniu art.116 §2 Ordynacji podatkowej. Nowe brzmienie powołanego przepisu (stanowiącego podstawę o orzeczeniu wyłącznej odpowiedzialności skarżącej) zostało wprowadzone natomiast przez art. 1 pkt 27 ustawy z dnia 7 listopada 2008r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 209 poz.1318) zmieniającej ustawę z dniem 1 stycznia 2009r. Stąd, w ocenie organu odwoławczego, bez znaczenia były okoliczności związane z rezygnacją w 2003r. z funkcji członka Zarządu, skoro bezspornie jedynym członkiem Zarządu od 8 stycznia 2004r. była skarżąca. W wniesionej skardze pełnomocnik skarżącej wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego zarzucił naruszenie art.120 Ordynacji podatkowej oraz art.116 §1 tejże ustawy. W uzasadnieniu decyzji pełnomocnik wskazał na konieczność zastosowania art.116 §1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym w czasie, którego zaległe zobowiązanie dotyczy. Dodatkowo pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie zasady zaufania określonej w art.121 Ordynacji podatkowej poprzez wszczęcie postępowania wobec skarżącej dopiero po upływie roku od postępowań, które toczyły się w przedmiocie odpowiedzialności za podatek od towarów i usług, co w efekcie, przy powołaniu się przez organ na nowe brzmienie ww. art.116 §2 Ordynacji podatkowej, doprowadziło do uwolnienia od odpowiedzialności drugiego członka Zarządu pełniącego w grudniu 2003r. tę funkcję. Zdaniem pełnomocnika skarżącej, organy stosując art.116 §2 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym w grudniu 2003r.(a więc przed zmianami dokonanymi z dniem 1 stycznia 2009r.) powinny były uwzględnić fakt rezygnacji skarżącej w dniu 14 sierpnia 2003r. z funkcji członka Zarządu i okres przebywania jej na urlopach wypoczynkowych, co zostało udowodnione kartami urlopowymi. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie argumentując jak dotychczas. W dodatkowym piśmie procesowym z dnia 25 stycznia 2010r. pełnomocnik skarżącej zwrócił uwagę, że przy przeglądaniu ponownie akt sprawy, zauważył brak doręczenia decyzji nr [...] z dnia 20 listopada 2008r. o odpowiedzialności płatnika za pobrane, a nie wpłacone zaliczki na podatek dochodowy z tytułu wypłaconych wynagrodzeń, tj. decyzji na którą organ powołał się w decyzji o odpowiedzialności skarżącej jako członka Zarządu. Pełnomocnik skarżącej wskazywał, że w aktach sprawy (na odwrocie karty 84) znajdowała się adnotacja listonosza datowana na 27 listopada 2008r. o zwróceniu przesyłki, gdyż adresat był nieznany pod tym adresem. W ocenie pełnomocnika skarżącej oznaczało to, że przedmiotowa decyzja nie została doręczona płatnikowi jak tego wymagał art.108 §2 pkt 2 lit.b) Ordynacji podatkowej. Zdaniem pełnomocnika, przesyłka powinna była być dwukrotnie awizowana, czego organ zaniechał, brak więc było możliwości przyjęcia, że przesyłka była skutecznie doręczona. W odpowiedzi, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że nie ma obecnie możliwości ustalenia okoliczności doręczenia. W jego przekonaniu najprawdopodobniej pracownik znajdującej się pod tym samym adresem innej spółki "B" przekazał taką informację, w związku z tym ustalenie czy rzeczywiście tak było i czy należało rozpatrywać przypadek z art.153 §1 Ordynacji podatkowej nie miał znaczenia dla sprawy, tym bardziej, że adres był prawidłowy, wynikający z KRS, co przyznawał również pełnomocnik skarżącej. W konsekwencji, zdaniem organu, nie doszło do rażącego naruszenia przepisów procedury podatkowej. Na rozprawie w dniu 12 maja 2010r. pełnomocnik skarżącej podtrzymując dotychczasową argumentację podniósł dodatkowo, że w dalszym ciągu była prowadzona egzekucja wobec Spółki, na dowód czego przedstawił swoją korespondencję z urzędem skarbowym z 2010r. Pełnomocnik organu podtrzymując twierdzenia zawarte w pismach procesowych podkreślał, że nie doszło do rażącego naruszenia prawa, a nadto, że to skarżąca podpisała deklaracje za grudzień 2003r., powinna więc być odpowiedzialna za niedobrane podatki. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są zasadne. W ocenie Sądu zasadnym był przede wszystkim zarzut braku doręczenia płatnikowi – Zakładowi "B" Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą ul. S., decyzji o odpowiedzialności za pobrane i nie wpłacone zaliczki na podatek dochodowy z tytułu wypłacanych wynagrodzeń z umów o pracę i umów zleceń za grudzień 2003r. przed wszczęciem postępowania w sprawie odpowiedzialności skarżącej za zobowiązania płatnika. Istotnie, jak twierdził pełnomocnik skarżącej, w aktach podatkowych (karta 84 na odwrocie) znajduje się kserokopia pocztowego potwierdzenia odbioru ww. decyzji nr [...] z dnia 20 listopada 2008r. o odpowiedzialności płatnika, gdzie listonosz zakreślił informację na druku, że przesyłkę zwrócono nadawcy, gdyż adresat pod wskazanym adresem jest nieznany. Okoliczności tych organ nie kwestionował, wskazując jedynie już na etapie postępowania sądowego, że najprawdopodobniej doszło do odmowy przyjęcia korespondencji przez pracownika innej spółki "B" Sp. o.o i w związku z tym należałoby zastosować art.153 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z znajdującym w sprawie zastosowanie art.108 § 2 pkt 2 lit. b) Ordynacji podatkowej postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej nie może zostać wszczęte przed dniem doręczenia decyzji o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta. W ocenie Sądu, jest to warunek konieczny i niezbędny, warunkujący w ogóle możliwość orzekania o odpowiedzialności członków zarządu w trybie art.116 Ordynacji podatkowej. Sugerowanie, więc przez Dyrektora Izby Skarbowej, że naruszenie w tym zakresie postępowania nie miało wpływu na rozstrzygnięcie Sąd uznał za niezasadne. Osoby trzecie (członkowie zarządu spółki z ograniczona odpowiedzialnością) odpowiadają za zobowiązania płatnika. Ich odpowiedzialność jest więc pochodną istniejącej odpowiedzialności płatnika. Zasady tej odpowiedzialności określa art.30 Ordynacji podatkowej. Aby mówić więc o istniejącym zobowiązaniu płatnika w rozumieniu art.30 §1 Ordynacji podatkowej z tytułu niedobranego lub pobranego, a nie wpłaconego podatku niezbędne jest zgodnie z art.30 §4 tejże ustawy wydanie decyzji określającej wysokość należności. W ocenie Sądu, art. 30 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej używając sformułowania "wydaje" jednoznacznie zobowiązuje organ podatkowy do wydania decyzji o odpowiedzialności płatnika i określenia wysokości niepobranego lub pobranego, a niewpłaconego podatku. W rozpatrywanej sprawie organ podatkowy wydał decyzję ale decyzja ta zgodnie z art.108 §2 pkt 2 lit.b) Ordynacji podatkowej powinna była być doręczona przed datą wszczęcia postępowania w sprawie odpowiedzialności podatkowej skarżącej. Postanowienie z dnia 11 maja 2009r. wszczynające postępowanie w sprawie odpowiedzialności skarżącej za zobowiązania płatnika dotyczące grudnia 2003r. zostało doręczone skarżącej 1 czerwca 2009r. Przed 1 czerwca 2009r. powinna więc była zostać doręczona płatnikowi decyzja o odpowiedzialności podatkowej płatnika, w której określono by wysokość należności z tytułu niepobranego lub pobranego, a niewpłaconego podatku. Z akt sprawy wynika, że niewątpliwie decyzja nr [...] z dnia 20 listopada 2008r. o odpowiedzialności płatnika została wydana dnia 20 listopada 2008r. Decyzja ta została prawidłowo skierowana na adres płatnika (k.84 akt administracyjnych). Doręczający decyzję listonosz zwrócił jednak przesyłkę bez awizowania, z uwagi na fakt, że adresat nie był znany pod wskazanym adresem. Zgodnie z obowiązującymi przy doręczaniu osobom prawnym przepisami (art.151 Ordynacji podatkowej) pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji. Przepisy art. 146, art. 148 § 2 pkt 1 i 3 oraz art. 150 Ordynacji podatkowej stosuje się przy tym odpowiednio. Jednocześnie zgodnie z art. 151a Ordynacji podatkowej jeżeli podany przez osobę prawną adres jej siedziby nie istnieje lub jest niezgodny z odpowiednim rejestrem i nie można ustalić miejsca prowadzenia działalności, pismo pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. W ocenie Sądu powołane wyżej przepisy należy interpretować łącznie. Ustawodawca przewidział bowiem w Ordynacji podatkowej, że jeżeli adres na przesyłce będzie prawidłowy (zgodny z rejestrem z KRS lub z adresem podanym do korespondencji przez stronę w toku postępowania) to w takim przypadku (z zastrzeżeniem możliwości doręczania w siedzibie organu podatkowego oraz na adres poczty elektronicznej); - korespondencja będzie doręczana na zasadzie ww. art.151 Ordynacji podatkowej ( w lokalu siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności albo w miejscu wskazanym jako adres do korespondencji) do rąk osoby upoważnionej albo - korespondencja będzie uważana za doręczoną pod dotychczasowym adresem (z dnia wszczęcia postępowania), jeśli w toku postępowania osoba prawna zmieni adres i nie zawiadomi o tym fakcie organu na zasadzie art.146 w zw. z art.151 Ordynacji podatkowej, - zawsze (podkr. Sądu) natomiast w przypadku braku faktycznego odbioru przesyłki doręczanej w sposób wskazany powyżej (tj. jeżeli będzie doręczana na prawidłowy adres lub w sytuacji gdy strona nie zawiadomiła o zmianie adresu) przesyłka będzie dwukrotnie awizowana na zasadzie art.150 w zw. z art.151 Ordynacji podatkowej. Gdyby z kolei okazało się, że z zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że podany przez osobę prawną adres jej siedziby nie istnieje lub jest niezgodny z odpowiednim rejestrem i nie można ustalić miejsca prowadzenia działalności, pismo, zgodnie z art.151a Ordynacji podatkowej, pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Dodatkowo, zgodnie z art.153 Ordynacji podatkowej jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy. Pismo wraz z adnotacją włącza się do akt sprawy. W takim przypadku, uznaje się, że pismo doręczone zostało w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata. W rozważanej sprawie, w ocenie Sądu, organ podatkowy doręczający ww. decyzję nr [...] z dnia 20 listopada 2008r. o odpowiedzialności płatnika zaniechał wyjaśnienia, czy decyzja ta została prawidłowo doręczona. Zdaniem Sądu, żaden przepis Ordynacji podatkowej, nie upoważnia organu, do pozostawienia w aktach przesyłki ze skutkiem doręczenia w sytuacji, gdy przesyłka kierowana do osoby prawnej zostanie zwrócona bez dwukrotnego awizowania z adnotacją "adresat nieznany" jeżeli organ nie podejmie przy tym czynności, o których mowa w ww. art.151 Ordynacji podatkowej. Jak już bowiem wcześniej Sąd zauważył, w przypadku braku faktycznego odbioru przesyłki przez osobę upoważnioną działającą w imieniu adresata – osoby prawnej, w aktach sprawy, co do zasady musi się znajdować dowód dwukrotnego awizowania przesyłki w sposób określony w art.150 w zw. z art.151 Ordynacji podatkowej. Jeżeli jednak poczta zwraca przesyłkę bez dwukrotnego awizowania z adnotacją, że adresat jest nieznany ( co jest zrozumiałe w tej sytuacji) organ podatkowy powinien wyjaśnić przyczyny braku doręczenia. Okoliczność, że "adresat jest nieznany" może wystąpić wtedy, gdy adresat faktycznie działa pod innym adresem niż wskazany w KRS. Ustawodawca wskazał, co należy w tej sytuacji zrobić. Przepis art.151a Ordynacji podatkowej przewiduje bowiem, że jeżeli adres jest niezgodny z odpowiednim rejestrem i nie można ustalić miejsca prowadzenia działalności pismo pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Przepis kumulatywnie (poprzez użycie spójnika "i") określa warunki pozostawienia pisma w aktach: adres musi być niezgodny z rejestrem (tj. np. KRS) i nie można ustalić miejsca prowadzenia działalności (por. również H. Dzwonkwski Komentarz do art.151a [w:] [w:] C. Kosikowski, H. Dzwonkowski, A. Huchla, Ustawa Ordynacja podatkowa. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2003, wyd. III. gdzie autor wyraźnie zaznacza, że przed nadmiernie restryktywnym działaniem komentowanego przepisu chroni wprawdzie podatnika obowiązek ustalenia miejsca prowadzenia działalności przez organ podatkowy, ale nie wskazuje się, jakie działania należy podjąć dla uznania, że poszukiwanie to zostało zakończone). Z akt wynika, że w dacie doręczania płatnik znajdował się w stanie likwidacji. Organ nie podjął jakichkolwiek prób wyjaśnienia pod jakim adresem jest prowadzona likwidacja czyli bieżąca działalność płatnika – co oznacza, w rozumieniu Sądu, że organ nie dokonał czynności, o których mowa w art.151a Ordynacji podatkowej – nie mógł więc przyjąć, że pismo bez dwukrotnego awizowania pozostanie w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Gdyby organ po podjęciu czynności wyjaśniających ustalił, że adres, na który jest kierowana korespondencja zgodny jest z KRS, powinien był doprowadzić (w drodze reklamacji pocztowej) do powtórnego dwukrotnego awizowania lub też doręczyć w sposób określony w art.150 §1 pkt 2 w zw. z art.151 Ordynacji podatkowej doręczając decyzję przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, naruszone zostały przepisy art.108 §2 pkt 2 lit.b) Ordynacji podatkowej w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkowało uwzględnieniem skargi i uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji na zasadzie art. 145 §1 pkt 1 lit.c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu niezasadne były przy tym argumenty organu powołujące się na odmowę przyjęcia przesyłki, skoro mógł być to pracownik innego podmiotu. Organ może się powołać na art.153 Ordynacji podatkowe tylko wtedy, gdy adresat odmawia przyjęcia, co oznacza, że w przypadku osób prawnych odmówić przyjęcia musi osoba upoważniona do odbioru korespondencji przez osobę adresata. Niezasadne były natomiast argumenty skarżącej o konieczności stosowania art.116§2 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym w grudniu 2003r. W dniu wydania decyzji (8 września 2009r.) art.116 §2 Ordynacji podatkowej brzmiał: "Odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu". Przepis ten został zmieniony przez ww. art. 1 pkt 27 ustawy z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 stycznia 2009 r. Przepis przejściowy art.8 ustawy zmieniającej stanowił, że do odpowiedzialności podatkowej osób trzecich za zaległości podatkowe powstałe przed dniem wejścia w życie ustawy (czyli przed 1 stycznia 2009r.) stosuje się art. 112, 114a i art. 115 § 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. W konsekwencji, w ocenie Sądu, zasadnie organy przyjęły, że należało stosować art.116 §2 w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2009r. W związku z powyższym zarzuty skargi oparte na treści kart urlopowych skarżącej nie miały w tej sprawie znaczenia. Zdaniem Sądu, niezasadne były również twierdzenia skarżącej zarzucające zbyt późne wszczęcie postępowania przez organy podatkowe, co spowodowało uwolnienie od odpowiedzialności S. C., który mógłby odpowiadać, gdyby organ zakończył postępowanie w 2008r. Z akt nie wynika, aby organy podatkowe "sterowały" trybem postępowania w celu obciążenia wyłącznie skarżącej odpowiedzialnością za zobowiązania płatnika. W aktach znajdują się natomiast dokumenty (wniosek egzekucyjny z dnia 9 listopada 2004r.) z których wynika, że pozostałe zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług Zakładu "B" (ponad 4 mln zł) znacznie przekraczały zobowiązania płatnika z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2003r. Oczywistym jest więc, że w pierwszej kolejności organy podatkowe podjęły postępowanie dotyczące największych zaległości. Zrozumiałe rozgoryczenie skarżącej z powodu skutków zmian ustawowych nie może być, zdaniem Sądu, interpretowane jako uzasadnienie zarzutu o zamierzonym działaniach organów podejmowanych w celu uwolnienia niektórych członków zarządu od odpowiedzialności. Ustawa zmieniająca kluczowe dla rozstrzygnięcia w przedmiocie odpowiedzialności skarżącej brzmienie art.116 §2 Ordynacji podatkowej została uchwalona 7 listopada 2008r. Projekt zmian druk sejmowy nr 951 Sejmu VI kadencji) został wniesiony do laski marszałkowskiej 9 września 2008r. Zmiany ustawy – Ordynacja podatkowa następowały więc w okresie kończenia się postępowań w przedmiocie odpowiedzialności z podatek od towarów i usług, a stosunkowo krótki czas jaki upłynął od dnia rozpoczęcia procesu legislacyjnego do jego zakończenia nie uzasadnia sugestii, że z uwagi na projektowane zmiany organy opóźniły wszczęcie postępowania w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności za pobrany i niewpłacony podatek przez płatnika. W ponownym postępowaniu organy powinny umorzyć postępowanie (z uwagi na jego bezprzedmiotowość w związku z brakiem doręczenia decyzji o odpowiedzialności płatnika), ponownie doręczą wydaną w sprawie decyzję w przedmiocie odpowiedzialności płatnika (po zweryfikowaniu okresu przedawnienia w związku z wszczynanym postępowaniem egzekucyjnym), a następnie przeprowadzą postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności skarżącej i rozważą, czy w związku z argumentami o trwającej nadal egzekucji z majątku płatnika, jej odpowiedzialność jest zasadna. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono zgodnie z art.200 w zw. z art.205 §2 i §4 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.