I SA/Kr 413/10

Sygn. akt I SA/Kr 413/10 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 maja 2010r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Michna (spr), Sędzia: WSA Beata Cieloch, WSA Inga Gołowska, Protokolant: Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2010r., sprawy ze skargi M. S. - Firmy "M" w P., na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa, z dnia 1 marca 2010r. nr [...], w przedmiocie nieuwzględnienia protestu, I. stwierdza, że ocena projektu "[...]"- nr [...] została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa, II. zasądza od Zarządu Województwa na rzecz skarżącej M. S. 474,00 zł (czterysta siedemdziesiąt cztery złote 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 21 stycznia 2010 roku Zarząd Województwa powiadomił M. S. (zwaną dalej "skarżącą"), prowadzącą jako osoba fizyczna działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowo - Usługowa "M" M. S., że jej wniosek o dofinansowanie projektu: "[...]" w ramach Działania 3.1. Rozwój infrastruktury turystycznej Schemat D Inwestycje w poprawę bazy noclegowej oraz przystosowanie obiektów zabytkowych do celów turystycznych Małopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013 został odrzucony na etapie oceny merytorycznej właściwej z uwagi na nieuzyskanie przynajmniej 60% maksymalnej liczby punktów. Pismem z dnia 1 lutego 2010 roku skarżąca złożyła protest, zarzucając zaniżenie oceny punktowej w części: Działalność marketingowa związana z realizacją projektu": subkryterium 3 "Ocena zastosowanych środków promocji w stosunku do grup odbiorców" oraz subkryterium 4 "Ocena rozbudowania i zróżnicowania sieci powiązań związanych z realizacją projektu tj. m.in. dostawcy, współpraca na poziomie lokalnym, klastry turystyczne itp." W obu tych subkryteriach projekt otrzymał zerową ilość punktów, pomimo, że zdaniem skarżącej, nie było ku temu podstaw. Skarżąca nie zgodziła się z oceną Instytucji Zarządzającej, która wskazała, że o braku przyznania punktów w subkryterium 3 zadecydowała okoliczność, iż we wniosku o dofinansowanie, definiując grupy klientów, skarżąca nie wskazała na segment klientów basenów geotermalnych, którzy mieli korzystać przez cały rok z usług hotelowych. W konsekwencji, w ocenie Instytucji Zarządzającej, bez jednoznacznego podjęcia konkretnych działań marketingowych kierowanych ściśle określonymi kanałami do zdefiniowanych grup klientów pod znakiem zapytania miał stać dynamiczny rozwój firmy. Skarżąca tłumaczyła, że nie wzięła pod uwagę klientów basenów geotermalnych ze względu na ostrożne podejście do planowania. Dopiero bowiem po złożeniu wniosku o dofinansowanie pomysł budowy basenów geotermalnych otrzymał cechy prawdopodobieństwa ze względu na przekazanie przez Starostę L. stosownej działki wraz z odwiertami spółce mającej te baseny budować. Poza tym realizacja tej inwestycji, dodawała skarżąca, miała potrwać kilka lat. W związku z czym zasadnie, w ocenie skarżącej, nie została zdefiniowana ta grupa klientów jako grupa docelowa w okresie, dla którego stworzone zostały plany finansowe wniosku, a więc do końca 2014 roku. Skarżąca stwierdziła przy tym, że wskazując we wniosku jako grupy docelowe turystów indywidualnych, grupy zorganizowane oraz ludność miejscową podała konkretne działania promocyjne, które miały zostać do nich skierowane. Odnosząc się natomiast do zastrzeżeń Instytucji Zarządzającej dotyczących subkryterium 4, gdzie przyznano również zerową ilość punktów z uwagi na brak zrzeszenia się przez skarżącą w regionalnych czy lokalnych organizacjach i nie tworzenie sieci powiązań w związku z realizacją projektu, skarżąca podniosła, że we wniosku jednoznacznie zadeklarowała zamiar wstąpienia do licznych organizacji, wspierających promocję Gorczańskiego Parku Narodowego. W ocenie Instytucji Zarządzającej skarżąca swoich planów w zakresie wstąpienia do różnych organizacji nie popierała jednak żadnymi porozumieniami lub umowami, co powodowało, że jej pomysły, chociaż atrakcyjne, traktować należało jako pozostające bardziej w sferze zamierzeń niż ich wiarygodnej realizacji. Kwestionując powyższą ocenę, skarżąca wskazywała, że aby zostać członkiem wymienionych we wniosku organizacji nie trzeba podpisywać żadnych porozumień, lecz świadczyć jako przedsiębiorca usługi noclegowe i żywieniowe. Skarżąca dopiero po wybudowaniu pensjonatu mogła świadczyć tego rodzaju usługi. Dlatego logiczną konsekwencją było wstąpienie do omawianych organizacji na etapie wykańczania inwestycji, a nie dopiero jej planowania. Wreszcie skarżąca wskazała, że Instytucja Zarządzająca pomimo, że we wspomnianych subkryteriach nie przyznała jej żadnych punktów, wcześniej nie wezwała jej do złożenia w tym zakresie wyjaśnień, do czego, jej zdaniem, była zobowiązana na podstawie postanowień regulaminu konkursu, w ramach którego został złożony omawiany projekt. W odpowiedzi na protest z dnia 1 marca 2010 roku Zarząd Województwa podtrzymał swoją wcześniejszą ocenę i jej argumentację. Podkreślił przy tym pasywność oraz brak dynamiki proponowanych działań promocyjnych z uwagi m.in. na brak zdefiniowania wszystkich grup docelowych odbiorców (klienci basenów geotermalnych). Dodał także, że skarżąca musi mieć na uwadze, iż wyżej zostaną ocenione projekty, gdzie sieć powiązań związanych z realizacją projektu (subkryterium 4) już istnieje, od tych które dopiero taką sieć zamierzają stworzyć. Instytucja Zarządzającą uznała nadto zarzut braku wezwania do złożenia dodatkowych wyjaśnień za bezzasadny, gdyż po pierwsze kryteria oceny merytorycznej dla działalności marketingowej związanej z realizacją projektu (subkryterium 3 i 4) takiego wezwania nie wymagały, a po drugie oceniający stwierdzili, że zebrany materiał jest wystarczający dla podjęcia decyzji. W skardze z dnia 17 marca 2010 roku skarżąca domagała się stwierdzenia, że ocena projektu została przeprowadzona z naruszeniem prawa i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Instytucji Zarządzającej skarżąca zarzuciła naruszenie § 35 ust. 1 Regulaminu konkursu poprzez błędną ocenę merytoryczną właściwą, zaniżającą punktację w kryterium "Działalność marketingowa związana z realizacją projektu" subkryterium 3 i 4, a także złamanie § 24 na skutek braku wezwania do złożenia dodatkowych wyjaśnień w zakresie działalności marketingowej związanej z realizacją projektu. Oprócz dotychczasowej argumentacji skarżąca zaznaczyła, że stanowisko prezentowane przez Instytucję Zarządzającą, w świetle którego premiowane będą projekty z istniejącą siecią powiązań związanych z realizacją projektu prowadzi do niedopuszczalnej dyskryminacji osób, które dopiero zamierzają rozpocząć działalność turystyczną i dopiero planują stworzenie takiej sieci. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu podkreśliła, że ocenę merytoryczną dokonuje dwóch niezależnych i bezstronnych ekspertów i dopóki ocena ta mieści się w ramach limitów punktowych przewidzianych w właściwych przepisach tj. Uszczegółowieniu Małopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego i jest należycie uzasadniona nie ma podstaw aby stwierdzić, że została dokonana niezgodnie z prawem. Odnosząc się do zarzutu braku wezwania o uzupełnienie, strona przeciwna podkreśliła, że jeżeli wniosek jest spójny, kompletny i nie zawiera widocznych błędów, a tak było w rozpatrywanym przypadku, to nie ma podstaw do wzywania o uzupełnienie dokumentacji. Na rozprawie w dniu 12 maja 2010 roku pełnomocnik skarżącej wnosząc dodatkowo o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, podkreślał wzajemną sprzeczność dokonanej oceny, polegającą na obniżeniu punktacji z uwagi na brak wskazania grupy klientów, która na dzień wniosku w ogóle nie istniała, przy jednoczesnym obniżeniu również punktacji ze względu na wykazanie planowanego dopiero wstąpienia do szeregu organizacji promujących turystykę i region. Pełnomocnik podkreślał przy tym, że skarżąca jako właścicielka restauracji nie miała możliwości przystąpienia do organizacji skupiających właścicieli obiektów turystycznych. Pełnomocnik strony przeciwnej podtrzymując dotychczasowe twierdzenia, podkreślał, że ocena została dokonana przez zewnętrznych ekspertów, w sposób rzetelny i niezależny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga okazała się być zasadna. Na wstępie Sąd zauważa, że zgodnie z art. 30c ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenie polityki rozwoju (Dz. U Nr 227, poz. 1658 z późn. zm) wniesiona skarga na informację o negatywnym wyniku procedury odwoławczej dotyczącej rozstrzygnięcia w przedmiocie oceny projektu podlega kontroli sądu administracyjnego sprawowanej w trybie art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm). Przepis ten stanowi, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Powołana powyżej ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju zawiera szczególne uregulowania dotyczące sposobu rozstrzygnięcia sądu administracyjnego (art. 30c ust. 3 i 5), a także wskazuje (w art.30e), że zaskarżona do sądu administracyjnego informacja o negatywnym wyniku procedury odwoławczej jest traktowana jako akt, nie będący decyzją lub postanowieniem administracyjnym lub czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przy czym stosowanie w sprawie przepisów tejże ustawy tj. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi następuje z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152 tej ustawy. W konsekwencji takiego ukształtowania zakresu kognicji sądu administracyjnego, rozpatrujący sprawę Sąd, po wstępnej kontroli skuteczności wniesienia skargi (skarga wniesiona w terminie, prawidłowo opłacona, zawierająca wymagane w sprawie załączniki) może badać meritum rozstrzygnięcia tj. np. czy projektowi przyznano prawidłową ilość punktów. Sąd nie jest przy tym związany granicami skargi, w sprawie znajduje bowiem zastosowanie również art. 134. § 1 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (przepis ten nie został wyłączony ze stosowania ww. art. 30e cyt. ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju) stanowiący, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może też wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 §2 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju). W razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddali, a w razie jej uwzględnienia, sąd stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekaże jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą (art. 30c ust. 3 pkt 1 i 2 cyt. ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju). Sąd administracyjny nie może więc orzec merytorycznie i przyznać odpowiednią ilość punktów ocenianemu projektowi, może jedynie (stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo) zobowiązać instytucję zarządzającą lub pośredniczącą do ponownej oceny wniosku na takim etapie, na jakim złożono skargę, przy czym instytucja ta będzie związana oceną prawną wyrażoną w prawomocnym wyroku (art.153 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju). W rozpatrywanej sprawie przedmiotem sporu była właśnie ocena merytoryczna właściwa projektu skarżącej w zakresie dwóch subkryteriów 3 i 4 kryterium "Działalność marketingowa związana z realizacją projektu" Działania 3.1. Rozwój infrastruktury turystycznej Schematu D Inwestycje w poprawę bazy noclegowej oraz przystosowanie obiektów zabytkowych do celów turystycznych Małopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013. W pierwszej kolejności wskazać należy, że wniosek skarżącej o dofinansowanie rozstrzygany był w oparciu o Regulamin Konkursu dla Osi Priorytetowej 3 Turystyka i przemył kulturowy Działania 3.1. Rozwój infrastruktury turystycznej Schemat D Inwestycje w poprawę bazy noclegowej oraz przystosowanie obiektów zabytkowych do celów turystycznych w ramach Małopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013 przyjętego uchwałą Zarządu Województwa Małopolskiego z dnia 26 sierpnia 2008 roku Nr 777/08. Zgodnie z § 35 pkt 6 ww. Regulaminu projekty, które nie spełniają wymogów merytorycznych określonych w załączniku nr 4 do Uszczegółowienia Małopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013 lub te, które uzyskały mniej niż 60 % maksymalnej liczby punktów w trakcie oceny merytorycznej właściwej zostają odrzucone – przy zastrzeżeniu, że wcześniej została wyczerpana możliwość korekty lub uzupełnienia w trybach przewidzianych w § 23 lub § 24 Regulaminu. Stosownie natomiast do § 24 (§ 23 dotyczy korekty drobnych błędów i uchybień o charakterze oczywistych omyłek przede wszystkim pisarskich lub rachunkowych ) w przypadku, gdy formularz wniosku o dofinansowanie lub załączona do niego dokumentacja wymaga uzupełnienia lub poprawy w zakresie nie objętym korektą (na podstawie § 23) instytucja organizująca Konkurs wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia lub poprawy formularza wniosku o dofinansowanie lub załączonej do niego dokumentacji lub do przedstawienia dodatkowych wyjaśnień na piśmie. Ponadto w świetle wspomnianego Uszczegółowienia Małopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013 przyjętego uchwałą Nr 938/07 Zarządu Województwa Małopolskiego z dnia 27 listopada 2007 roku, zmienionego uchwałami: Nr 204/08 z dnia 13 marca 2008 roku, Nr 236/08 z dnia 20 marca 2008 roku, Nr 392/08 z dnia 15 maja 2008 roku, Nr v753/08 z dnia 13 sierpnia 2008, Nr 779/08 z dnia 26 sierpnia 2008 roku, Nr 871/08 z dnia 30 września 2008 roku, Nr 1088/08 z dnia 27 listopada 2008 roku w kryteriach oceny merytorycznej dla Osi Priorytetowej 3 Działania 3.1. Schematu D w rubryce działalność marketingowa związana z realizacją projektu zapisano wyłącznie, które aspekty winny być brane pod uwagę oraz maksymalną ilość punktów możliwych do uzyskania. I tak, w subkryterium 3 przewidziano "ocenę zastosowanych środków promocji w stosunku do grup odbiorców" – maksymalnie 1 pkt, w subkryterium 4 "ocenę rozbudowania i zróżnicowania sieci powiązań związanych z realizacją projektu tj. m. in. dostawa, współpraca na poziomie lokalnym, klastry turystyczne itd." – maksymalnie 1 pkt. Biorąc pod uwagę powyższe, należy zauważyć, że w praktyce oceniający merytorycznie wniosek w spornych subkryteriach mogli przyznać albo jeden punkt, albo zero. Zaprezentowany więc w odpowiedzi na skargę pogląd, że dopóki dokonana ocena mieściłaby się w ramach limitów punktowych określonych w ww. przepisach, brak by było podstaw do twierdzenia o dokonaniu jej niezgodnie z prawem doprowadziłby, zdaniem Sądu, do uniemożliwienia sądowi administracyjnemu sprawowania kontroli nad prawidłowością rozstrzygania w tym zakresie. Praktycznie jakakolwiek byłaby bowiem ocena merytoryczna (0 punktów lub 1 punkt) zawsze mieściłaby się w określonych limitach. Ewentualna kontrola sądu administracyjnego sprowadzałaby się więc do badania, czy prawidłowo zsumowano wszystkie punkty i czy punkty te przyznano w ilości albo jeden, albo zero za poszczególne subkryteria. Takie zaś pojmowanie roli sądu administracyjnego sprzeczne jest z zasadami sprawowania kontroli nad zaskarżonym rozstrzygnięciem, co Sąd uzasadniał powyżej w początkowej części swoich rozważań. Należy przy tym zaznaczyć, że w ocenie Sądu, brak wskazania dalszych zróżnicowań w ramach ww. subkryteriów (tj. podania czynników powodujących premiowanie konkretnych projektów) skutkuje przyjęciem zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego i logiki, że punkty w tym zakresie otrzymają te wnioski, gdzie zastosowano najwięcej środków promocji oraz tam, gdzie wnioskodawca stworzył lub będzie tworzył, najszerszą sieć powiązań związanych z realizacją danego projektu. Przekładając zatem powyższe uwagi na sytuację skarżącej zgodzić się z nią należy, że uzasadnienie Instytucji Zarządzającej o braku przyznania punktu w ramach subkryterium 3 wskazuje na wadliwą ocenę w tej części. Na wstępie zaznaczyć należy, że ze względu na brak kwestionowania przez Instytucję Zarządzającą podanych przez skarżącą informacji dotyczących fazy budowy basenów geotermalnych, Sąd jako organ kontrolny – nie dokonujący własnych ustaleń faktycznych - oparł się na oświadczeniach skarżącej, przyjmując ich wiarygodność. Rację ma więc skarżąca podnosząc, że nie można było od niej wymagać, aby jako grupę docelową zdefiniowała klientów basenów geotermalnych, kiedy na dzień złożenia wniosku, wedle jej oświadczenia, inwestycja ich budowy była w fazie całkowitego planowania, a jej realizacja pozostawała w wysokim stopniu niepewna. Wobec tego naturalnym jest, że skarżąca nie wskazała również działań promocyjnych, skierowanych do tej grupy. Jest to, zdaniem Sądu, dowodem racjonalnego i rzetelnego podejścia do zamierzonej inwestycji, polegającego na skupieniu się na realnych grupach odbiorców (turystach indywidualnych zwiedzających Gorczański Park Narodowy, grupach zorganizowanych różnego rodzaju czy ludności miejscowej), a nie "wirtualnych" klientach, gdzie jeszcze nie do końca można być pewnym, czy się w ogóle pojawią, a nawet jeśli, to kiedy to nastąpi. Dlatego, zdaniem Sądu, tylko na tej podstawie (czyli braku uwzględnienia grupy klientów basenów geotermalnych) nie można było zarzucić skarżącej pasywności wskazywanych przez nią działań promocyjnych, gdyż we wniosku przedstawiła ona różnorodne kanały (poprzez m.in. biura podróży, firmy korporacyjne, urzędy miasta, szkoły, stronę internetową, foldery, drobne upominki, reklamę miejscową) pozyskania potencjalnych odbiorów oferowanych przez nią usług. Poza tym słusznie skarżąca zaznacza, że w tym zakresie Instytucja Zarządzająca była zobligowana na podstawie § 35 pkt 6 w zw. z § 24 Regulaminu Konkursu do wezwania skarżącej do złożenia dodatkowych wyjaśnień na piśmie. Aczkolwiek prawdą jest, że wspomniany załącznik nr 4 do Uszczegółowienia Małopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013 odnośnie rubryki działalność marketingowa związana z realizacją projektu nie przewiduje obowiązku wzywania beneficjenta do złożenia dodatkowych wyjaśnień w sytuacji, kiedy przyznane mu zostanie w tej kategorii 0 punktów (jak to ma miejsce w innych kategoriach), to jednak podstawą procedowania w przedmiocie rozważanego wniosku był Regulamin Konkursu. W jego § 35 pkt 6 wyraźnie zaś stwierdzono, że projekt podlega odrzuceniu dopiero po wyczerpaniu możliwości jego uzupełniania m.in. w trybie § 24. Jest to zatem obligatoryjna czynność, a nie fakultatywna. Wprawdzie treść § 24 Regulaminu sugeruje, że uzupełnienie, poprawa lub dodatkowe wyjaśnienia na piśmie wnioskodawca składa tylko, jeżeli Instytucja Organizująca Konkurs uzna to za stosowne, to jednak nie można odczytywać tego postanowienia bez uwzględniania właśnie § 35 pkt 6 Regulaminu. W przeciwnym razie ten ostatni nie miałby po prostu sensu, gdyż i tak zawsze to od uznania, woli organizatora konkursu zależałoby, czy wnioskodawca będzie miał szansę przedstawienia swoich racji, czy też nie. W rozpatrywanej sytuacji jest to ponadto o tyle istotne, że wyłącznie z uwagi na brak zdefiniowania przez skarżącą grupy klientów basenów geotermalnych odmówiono jej przyznania w ramach subkryterium 3 punktu. Zdaniem Sądu, Instytucja Zarządzająca przed dokonaniem takiego rozstrzygnięcia powinna mieć w tym zakresie wiedzę co do przyczyn braku uwzględnienia innych typów klientów , co zresztą w konsekwencji winno znaleźć także odzwierciedlenie w uzasadnieniu zarówno negatywnej jak i pozytywnej oceny organizatora konkursu. Wobec powyższego, w opinii Sądu, doszło do naruszenia przez Instytucję Zarządzającą § 35 pkt 6 i § 24 Regulaminu Konkursu, co powinna mieć na uwadze przy ponownej ocenie wniosku w zakresie subkryterium 3. Częściowo zasadny w przekonaniu Sądu był również zarzut dokonania błędnej oceny przez organizatora konkursu w ramach subkryterium 4. Z jego literalnej treści wynika, że ocenie podlega rozbudowanie i zróżnicowanie sieci powiązań związanych z realizacją projektu. Opis subkryterium, zdaniem Sądu, w sposób wyraźny nie wskazuje, że przy dokonywanej ocenie będą brane pod uwagę wyłącznie istniejące na dzień złożenia wniosku (podkreślenie Sądu) sieci powiązań związanych z realizacją projektu. Jednakże zdaniem Sądu, skoro skarżąca prowadziła dotychczas działalność restauracyjną (jak zaznaczył pełnomocnik na rozprawie i co zgodne jest z opisem dotychczasowej działalności znajdującej się we wniosku), nie do końca są wiarygodne wyjaśnienia, że nie było możliwym przystąpienie do wskazanych przez skarżącą instytucji i stowarzyszeń promujących region. W złożonym wniosku skarżąca wskazała, że od sierpnia 2006r. w otrzymanej w darowiźnie restauracji organizuje imprezy okolicznościowe połączone ze zwiedzaniem Gorczańskiego Parku Narodowego i miejscowego muzeum Tetmajera. Jednocześnie skarżąca opisując we wniosku sieć powiązań, wskazała, że "rozważy" przystąpienie do stowarzyszenia "A" i będzie aktywnie wspierać powstałe w 2008r. stowarzyszenie "P". Rację ma skarżąca, dowodząc, że okoliczność, iż zamierza dopiero wstąpić do wskazanych we wniosku organizacji sama w sobie nie świadczy o braku realności planowanej przez nią inwestycji, w tym braku zróżnicowania i rozbudowania sieci powiązań. Niemniej jednak Instytucja Zarządzająca ma prawo, zdaniem Sądu, w oparciu o dotychczasowe działania skarżącej (o ile zostały we wniosku zaznaczone), a także logikę opisu takiej sieci, ocenić czy opis ten oparty jest na realnych podstawach. Zdaniem Sądu, oznacza to, że jeżeli wniosek składany jest przez działającego przedsiębiorcę, ale dla którego projektowana inwestycja stanowi nowy typ działalności (działalność hotelowa pensjonatu) zasadnym jest badanie realności zawartego we wniosku opisu stopnia rozbudowania i zróżnicowania sieci powiązań związanych z realizacją projektu. Powyższe ma polegać nie tyle na sprawdzaniu, czy takie powiązania już istnieją (co mogłoby rzeczywiście dyskryminować przedsiębiorców rozpoczynających swoją działalność lub rozszerzających działalność na nowe rynki) ale na weryfikowaniu czy np. wskazane we wniosku sposoby działania w ogóle są możliwe. W praktyce polegać to będzie przede wszystkim na ustaleniu czy wskazane we wniosku stowarzyszenia lub programy wspierające lokalne społeczności istnieją i działają, i czy wnioskodawca realnie może uczestniczyć w działalności tych organizacji (np. poprzez spełnienie wymogów formalnych, wymogów zaangażowania kapitałowego itp.). W ocenie Sądu, zasadnym jest również wzięcie pod uwagę przy takiej ocenie, czy dotychczasowa działalność (zwłaszcza, że jak sama skarżąca we wniosku wskazywała połączona ona była z działalnością w zakresie turystyki) prowadzona była z wykorzystaniem opisywanej we wniosku sieci powiązań. W stanowisku do zastrzeżeń podniesionych w proteście nie zostały zweryfikowane twierdzenia skarżącej, że na dzień złożenia wniosku (przed podjęciem działalności hotelarskiej) nie spełnia wymogów przynależności do wskazanych we wniosku organizacji. W ocenie Sądu, wątpliwości budzi np. brak możliwości przynależności do wskazanego we wniosku stowarzyszenia P. Z reguły bowiem stowarzyszenia promujące określone regiony skupiają również przedsiębiorców prowadzących restauracje. Reasumując powyższe wywody w części dotyczącej oceny w zakresie subkryterium 4, Sąd uznał za sprzeczne z art. 20 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz § 35 pkt 6 i § 24 Regulaminu Konkursu przyjęcie przez Instytucję Zarządzającą praktycznie a priori założenia, że we wniosku, w opisie sieci powiązań, powinny zostać wykazane wyłącznie istniejące powiązania, jeżeli z wniosku wynikało, że projektowana działalność dotychczas nie była prowadzona, a także poprzez dodatkowo zaniechanie odebrania wyjaśnień co do przyczyn braku przynależności do organizacji opisanych we wniosku. Powołane zasady konstytucyjne wskazują, że wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny. W ocenie Sądu, przepis ten oznacza m.in. że rozstrzygając o dofinansowaniu środkami publicznymi działalności gospodarczej nie można tak interpretować kryteriów oceny rozpisywanych procedur konkursowych aby dyskryminować w sposób nieuzasadniony podmioty rozpoczynające działalność gospodarczą lub rozszerzającą swoją działalność na nowe rynki. Zgodnie z art. 20 podstawę ustroju gospodarczego Rzeczypospolitej Polskiej stanowi społeczna gospodarka rynkowa oparta na wolności działalności gospodarczej, własności prywatnej oraz solidarności, dialogu i współpracy partnerów społecznych. Oznacza to, zdaniem Sądu, że władze publiczne nie mogą swoimi działaniami zaburzać wolnej konkurencji. Dyskryminowanie w ocenie projektów konkursowych nowych podmiotów (a raczej rozpoczynających nowy typ działalności) może spowodować takie zakłocenia. Niewątpliwie ocena konkursowa musi doprowadzić do wybrania najlepszych projektów, posiadających największy potencjał rozwoju. Ocena dokonywana zgodnie z przedstawionymi powyżej wskazówkami, zdaniem Sądu, nie dyskryminuje przedsiębiorców rozpoczynających nową działalność, a jednocześnie pozwala na wybranie najlepszych projektów w ramach ww. subkryteriów 4. Uwzględniając dotychczasowe rozważania, Sąd na zasadzie 30c ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju orzekł jak w sentencji wyroku.