II GSK 1442/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Stanisław Gronowski po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 12 maja 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 325/10 w sprawie ze skargi J. K. na czynność Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie Postanowieniem z dnia 12 maja 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 325/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. odrzucił skargę J. K. na czynność Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej. Sąd pierwszej instancji ustalił następujący stan sprawy: Wnioskiem z dnia 17 kwietnia 2009 r. J. K., zwany dalej "skarżącym", na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.), zwanej także "p.p.s.a", domagał się wymierzenia Dyrektorowi M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. grzywny, a także w razie nieprzekazania przez organ akt sprawy do Sądu, rozpoznanie jej w trybie art. 55 § 2 p.p.s.a. W uzasadnieniu skarżący podał, że dnia 19 lutego 2009 r. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. pismo zatytułowane: "Wezwanie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. do usunięcia nieprawidłowości", które zarządzeniem z 2 marca 2009 r. zostało przekazane Dyrektorowi M. Oddziału Regionalnego ARiMR w K. jako mylnie wniesione. Do dnia złożenia niniejszego wniosku organ nie przekazał omawianej skargi do WSA w K. Akta sprawy zostały przesłane do Sądu dopiero za pismem z dnia 14 września 2009 r. Postanowieniem z dnia 23 listopada 2009 r. sygn. akt I SO/Kr 1/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. oddalił wniosek skarżącego o ukaranie grzywną, przy czym z uwagi na podtrzymanie wniosku o rozpoznanie sprawy w trybie art. 55 § 2 p.p.s.a., zarządzeniem Sądu wydzielono nową sprawę, nadając jej sygnaturę I SA/Kr 325/10. Na rozprawie w dniu 12 maja 2010 r. odczytano akta sprawy o sygn. akt I SA/Kr 1346/09 ze skargi z dnia 18 lutego 2009 r. odrzuconej postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 29 marca 2010 r. z powodu braku uiszczenia wpisu. Ponadto, pełnomocnik organu, wnosząc o odrzucenie skargi, powołał się m.in. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 16 kwietnia 2010 r. sygn. akt V SA/Wa 1572/09, którym także odrzucono skargę wniesioną przez skarżącego. Jak ustalił Sąd pierwszej instancji w związku z odmową przyznania skarżącemu pomocy wniósł on kilka skarg na to samo rozstrzygnięcie. I tak, skarga z dnia 18 lutego 2009 r. została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 29 marca 2010 r. sygn. akt I SA/Kr 1346/09. Podobnie ta sama sprawa została odrzucona wspomnianym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 16 kwietnia 2010 r. sygn. akt V SA/Wa 1572/09. Z tych względów Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę w niniejszej sprawie, z powołaniem się na przepis art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., w myśl którego Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie wniósł skarżący. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez przedstawienie stanu sprawy niezgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy, przez uznanie, że sprawa zawisła przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w W. Wydział V, sygn. akt V SA/Wa 1572/09 dotyczyła tej samej sprawy, tzn. pisma Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2009 r., gdy powyższe postępowanie dotyczyło pisma Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...]; 2) art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. w zw. z art. 171 p.p.s.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie, tj. odrzucenie skargi jako prawomocnie osądzonej w związku z uprzednio zapadłymi postanowieniami o odrzuceniu skargi w innych postępowaniach przed sądami administracyjnymi, pomimo braku powagi rzeczy osądzonej w niniejszej sprawie. Na podstawie art. 176 p.p.s.a. w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w K.; 2) rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym, w myśl art. 182 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to jego związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku, a nie postępowania administracyjnego i wydanych w nim rozstrzygnięć. Zgodzić się należy ze stanowiskiem zajętym w skardze kasacyjnej, iż postanowienia, na które powołał się Sąd pierwszej instancji, nie miały waloru, powodującego prawomocne osądzenie sprawy, w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Dla zaistnienia takiego skutku konieczne jest bowiem istnienie prawomocnego wyroku. Nie można więc przyjąć, że sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami została już prawomocnie osądzona, jeżeli skarga została odrzucona prawomocnym postanowieniem sądu administracyjnego, ponieważ orzeczenie takie oznacza jedynie, że sąd sprawy nie rozpoznał z powodu niedopuszczalności skargi (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. 2, str. 176-177). Ponadto trafny jest także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia w zaskarżonym postanowieniu przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił bowiem w dostatecznym stopniu, iż przedmiot objęty wyżej wymienionymi postanowieniami dotyczył tej samej sprawy w znaczeniu materialno-prawnym. Z tych względów należało uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji (art. 185 p.p.s.a.).