III SA/Wa 1749/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Chustecka, Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Kleiber (spr.), Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2010 r. sprawy ze skargi T. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu podatku akcyzowego z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej wyrobów zharmonizowanych oddala skargę Pismem z dnia 20 września 2006 r. T. sp. z o.o. (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka") wystąpiła z wnioskiem o zwrot podatku akcyzowego w kwocie 1 227, 00 zł z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej wyrobów akcyzowych zharmonizowanych w postaci oleju silnikowego DISOLA M3015, klasyfikowanego do kodu CN 2710 19 81, który dostarczono na statek K. pływający pod banderą maltańską. Do wniosku Skarżąca dołączyła następujące dokumenty kopię faktury nr EX 09/08/2006 z dnia 23 sierpnia 2006 r. potwierdzającą sprzedaż wyrobów akcyzowych zharmonizowanych w ramach dostawy wewnątrzwspólnotowej, kopię faktury VAT nr [...] z dnia 29 listopada 2005 r., dokumenty PZ z dnia 13 grudnia 2005 r. oraz z dnia 11 października 2005 r., wydruk komputerowy zawierający potwierdzenie dokonania wpłaty kwoty 117.001,60 zł na rzecz L. S. A., wydruk komputerowy zawierający potwierdzenie dokonania przez Spółkę przelewu podatku akcyzowego w wysokości 26.364,00 zł na rzecz Izby Celnej w W. z tytułu wpłaty dziennej za dzień 05 lipca 2005 r., kopię dokumentu L. nr [...] z dnia 24 sierpnia 2006 r. potwierdzającego dostarczenie w ww. dniu wyrobów akcyzowych na pokład statku K. pod banderą maltańską zacumowanego w Gdyni, 3 kartę uproszczonego dokumentu towarzyszącego z dnia 23 sierpnia 2006 r. potwierdzoną przez oficera pokładowego statku K. w dniu 24 sierpnia 2006 r. w Gdyni, wydruk komputerowy zawierający wyliczenie kwoty podatku akcyzowego ze wskazaniem faktury zakupu, ilości wyrobów akcyzowych i stawki podatku akcyzowego, wydruk komputerowy zawierający wskazanie faktury wewnętrznej i datę powstania obowiązku podatkowego ze wskazaniem kwoty należnego podatku akcyzowego wynikającego z faktury zakupu. Organ pierwszej instancji pismem z dnia 16 października 2006 r. wezwał Skarżącą do uzupełnienia wniosku o potwierdzenie na 3 karcie uproszczonego dokumentu towarzyszącego otrzymania przez odbiorcę z państwa członkowskiego wyrobów akcyzowych zharmonizowanych. W piśmie organ wskazał, że zgodnie z fakturą EX [...] z dnia 23 sierpnia 2006 r. odbiorcą wyrobów jest T. we Francji, natomiast na karcie 3 uproszczonego dokumentu towarzyszącego w polu "potwierdzenie odbioru" widnieje pieczęć statku "K.". Z załączonych dokumentów nie wynika, że towar dotarł do odbiorcy we Francji. W odpowiedzi pismem z dnia 9 listopada 2006 r. Skarżąca wyjaśniła, że z przedstawionych przez nią dokumentów wynika, że wyroby akcyzowe będące przedmiotem niniejszego wniosku dostarczono na statek K. pływający pod banderą maltańską. Ponadto wskazała, że dokumenty dołączone do wniosku jednoznacznie wskazują, że dokonano dostawy wewnątrzwspólnotowej. Przedmiotowy wniosek został załatwiony odmownie decyzją Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. (dalej: Naczelnik UC) z dnia [...] maja 2007 r. Skarżąca wniosła odwołanie od ww. decyzji, zarzucając naruszenie art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.; dalej: u.p.a.), § 50c ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 97, poz. 966 ze zm.; dalej: rozporządzenie ws. zwolnień) oraz naruszenie przepisów postępowania, w szczególności: art. 122, art. 123 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1 art. 191 i art. 192 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: O.p.), przez nie wyjaśnienie okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Powyższa decyzja Naczelnika UC została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej w W. (dalej: Dyrektor IC) z dnia [...] lipca 2009 r. Podejmując powyższe rozstrzygnięcie organ odwoławczy podkreślił, iż w przedmiotowej sprawie nie miała miejsca dostawa wewnątrzwspólnotowa wyrobów akcyzowych zharmonizowanych, rozumiana jako fizyczne przemieszczenie wyrobów z terytorium jednego państwa członkowskiego do drugiego, lecz dokonano jedynie sprzedaży wyrobów akcyzowych zharmonizowanych na terenie polskiego portu morskiego z przeznaczeniem na statek morski zarejestrowany pod banderą maltańską. Statek przebywający w porcie innego państwa nie może bowiem zostać uznany za terytorium państwa, pod którego banderą pływa. Ponadto, w ocenie organu pierwszej instancji, złożony przez Spółkę urzędowy dokument towarzyszący - UDT (karta 3) nie potwierdza dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej, gdyż potwierdzenia dokonał oficer pokładowy maltańskiego statku K. a nie odbiorca wskazany w tym dokumencie, tj. T. z Francji. Dyrektor IC w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lipca 2009 r. wskazał, iż dokonanie wnioskowanego zwrotu akcyzy z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej nie było możliwe, ponieważ nie został spełniony warunek potwierdzenia na trzeciej karcie UDT lub kopii dokumentu handlowego, o którym mowa w art. 54 ust. 1 u.p.a, otrzymania przez odbiorcę z państwa członkowskiego wyrobów akcyzowych zharmonizowanych. Organ drugiej instancji wskazał, iż nabywcą wyrobu był podmiot mający siedzibę we Francji (T.), który nie potwierdził odbioru wyrobu akcyzowego na wskazanej karcie. Dyrektor IC podzielił przy tym ustalenie organu pierwszej instancji, że nie wystąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, gdyż statek maltański znajdował się w polskim porcie, a to oznaczało brak fizycznego przemieszczenia towaru na terytorium innego kraju członkowskiego. Skarżąca nie zgodziła się z powyższym rozstrzygnięciem i wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze domagała się uchylenia decyzji organów podatkowych obu instancji oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, ze względu na naruszenie: - prawa materialnego przez błędną wykładnię i uznanie, że dostawa towarów na statek znajdujący się w polskim porcie na czas załadunku i następnie zużywanych przez ten statek w ruchu międzynarodowym jest dostawą krajową, tym samym pozbawienie możliwości zastosowania przepisu § 50c rozporządzenia ws. zwolnień, - prawa procesowego, tj. art. 122 i art. 187 § 1 O.p., na skutek niewyjaśnienia stanu faktycznego i okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W uzasadnieniu skargi argumentowano, że dostarczone przez Skarżącą wyroby przeznaczone były na zaopatrzenie statku pod obcą banderą, znajdującego się na czas załadunku w polskim porcie, a następnie wykorzystywanego w ruchu międzynarodowym. Dostarczony towar został zużyty na pokładzie statku płynącego bezpośrednio do portu przeznaczenia położonego na obszarze celnym Wspólnoty Europejskiej. Według Skarżącej, przepisy rozporządzenia w sprawie dokumentacji związanej z przemieszczaniem wyrobów akcyzowych zharmonizowanych wskazują, iż "potwierdzenie odbioru", jako swoiste potwierdzenie dokonania dostawy i otrzymania wyrobów, powinno być wypełnione przez odbiorcę ładunku, czyli osobę, która odbiera wyroby. Faktycznym zaś odbiorcą ładunku był oficer pokładowy statku pod banderą maltańską. Skarżąca odniosła się do stanowiska organu zawartego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wskazała, iż jej zdaniem w przedmiotowej sprawie nie może być mowy o dostawie krajowej, gdyż towar dostarczony na statek opuścił terytorium RP. Zakupiony towar był zużyty przez statek K. w ruchu międzynarodowym. Zdaniem Skarżącej przemieszczenie wyrobów zostało należycie udokumentowane, a organ celny nie podjął wszystkich możliwych działań, które miałyby na celu wyjaśnienie, czy w omawianym stanie faktycznym wyroby opuściły terytorium kraju, a tym samym, czy miała miejsce dostawa wewnątrzwspólnotowa wyrobów akcyzowych. W opinii Skarżącej nastąpiło również naruszenie art. 187 O.p. i miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż błąd w ustaleniach fatycznych doprowadził do innego rozstrzygnięcia od tego, które powinno zapaść na podstawie prawidłowych ustaleń. Jeżeli bowiem organ pierwszej instancji ustaliłby prawidłowy stan faktyczny to znaczy uznał, że dokumenty potwierdzają dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej to nie uznałby w decyzji, iż Spółka nie ma prawa do zwrotu podatku akcyzowego z tego tytułu. W piśmie procesowym z dnia 12 maja 2010 r., (data wpływu do Sądu 12 maja 2010 r.), Skarżąca dodatkowo wywodziła, iż do powyższych wyrobów ujętych w ramach kodu CN 2710 19 81 nie odnosi się art. 20 ust. 1 dyrektywy energetycznej. Natomiast znajduje do nich zastosowanie zwolnienie od podatku przewidziane w art. 14 ust. 1 lit. c tej dyrektywy. Zawnioskowała również o dopuszczenie jako dowodu decyzji z dnia 15 stycznia 2010 r., wydanej przez Naczelnika UC, który to wniosek Sąd uwzględnił. Popierając dotychczasową argumentację, Skarżąca podniosła także, że objęcie olejów mineralnych takich jak w niniejszej sprawie, wykorzystywanych do celów żeglugi, podatkiem akcyzowym w ramach wyrobów akcyzowych zharmonizowanych i podanie ich reżimowi prawnemu przewidzianemu dla takich wyrobów, narusza prawo wspólnotowe. Zdaniem Skarżącej ustawodawca nie uwzględnił, iż oleje te podlegają zwolnieniu na podstawie art. 14 dyrektywy energetycznej i jednocześnie nie podlegają obostrzonej procedurze zwolnień. Wyroby będące przedmiotem dostawy, ze względu na przeznaczenie do celów żeglugi powinny być zwolnione z podatku akcyzowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IC ustosunkował się do zarzutów zawartych w skardze oraz wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznanej sprawie, jak wskazywała Skarżąca i co nie zostało zakwestionowane przez organy podatkowe, Spółka zbyła podmiotowi o nazwie T. SA z siedzibą we F. z przeznaczeniem na zaopatrzenie statku produkt o nazwie Disola M 3015 ( olej mineralny wzbogacony specjalnie dobranymi dodatkowymi uszlachetniającymi przeznaczony do smarowania średnio i wysokoobrotowych silników wysokoprężnych stosowanych w żegludze morskiej i śródlądowej). Olej ten był klasyfikowany do kodu CN 2710 19 81. Zgodnie ze wskazanym miejscem dostawy, został on dostarczony na statek pływający pod banderą maltańską, cumujący w polskim porcie w Gdyni. Oficer pokładowy tego statku potwierdził ową dostawę na karcie 3 UDT. Zdaniem Spółki, tak zrealizowana dostawa spełniała kryteria dostawy wewnątrzwspólnotowej i została należycie udokumentowana Oceniając stanowisko zajęte przez Spółkę zauważyć należało, że zgodnie z art. 2 pkt 10 u.p.a. dostawą wewnątrzwspólnotową jest przemieszczenie wyrobów akcyzowych z terytorium kraju (tj. terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – art. 2 pkt 4 u.p.a.) na terytorium państwa członkowskiego (tj. terytorium państwa członkowskiego Wspólnoty Europejskiej, które według prawa wspólnoty jest traktowane jako terytorium tego państwa członkowskiego dla celów stosowania przepisów dotyczących wyrobów akcyzowych zharmonizowanych, z wyłączeniem terytorium kraju – art. 2 pkt 5 u.p.a.). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 czerwca 2009 r. I FSK 524/09 dokonując interpretacji tych przepisów, jednoznacznie wskazał, że aby mówić o dostawie wewnątrzwspólnotowej niezbędne jest faktyczne przemieszczenie wyrobów akcyzowych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej. Jednocześnie oceniając definicje terytorium kraju i terytorium państwa członkowskiego, zawarte w u.p.a., jako bardzo ogólne, uznał za konieczne sięgnięcie do definicji zawartych we wspólnotowych przepisach akcyzowych. Z kolei, wobec braku definicji tych pojęć w przepisach wspólnotowych, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego należało odwołać się do definicji tych pojęć zawartych w innych aktach prawnych, a także w języku potocznym. Mając na uwadze postanowienia zawarte w art. 1 i art. 6 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o ochronie granicy państwowej (Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz. 67) oraz w art. 2 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich RP i administracji morskiej (Dz. U. z 2003 r. Nr 153 poz. 1502 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że sama przynależność statku nie będącego okrętem wojennym do państwa bandery nie powoduje włączenie tego statku do terytorium państwa bandery. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęcie poglądu, że przynależność okrętu do państwa bandery powoduje jego włączenie do terytorium państwa bandery musiałoby skutkować uznaniem, że pokład statku obcej bandery przewożącego ładunki, czy pasażerów jest eksterytorialny, co nie ma żadnego uzasadnienia. W konsekwencji w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dostarczenie towaru na okręt obcej bandery cumujący w porcie polskim nie może zostać uznane za przemieszczenie wyrobu akcyzowego z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego sposób traktowania w ramach podatku od towarów i usług dostaw na statek znajdujący się na wodach terytorialnych kraju, polegający na przyjmowaniu, iż wody terytorialne wchodzą w skład terytorium kraju i z tej przyczyny transakcje na nich dokonywane podlegają opodatkowaniu tak, jak transakcje dokonywane na obszarze lądowym danego państwa, na zasadzie analogii należy odnosić także, z uwagi na porównywalne brzmienie przepisów, do ustawy o podatku akcyzowym. Oznacza to, że aby mówić o dostawie wewnątrzwspólnotowej niezbędne jest faktyczne przemieszczenie wyrobów akcyzowych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej. Takie natomiast przemieszczenie nie występuje w przypadku, gdy dostawa wyrobów dokonywana jest na statek cumujący w polskim porcie, czyli na wodach terytorialnych naszego kraju. Bez znaczenia jest w tej sytuacji bandera tegoż statku. Jego pokład nie staje się odrębnym terytorium, w szczególności nie jest terytorium państwa bandery tego statku. Dostawa tego rodzaju jest zatem dostawą zrealizowaną na terytorium kraju, czyli terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W konsekwencji nie występuje faktyczne przemieszczenie wyrobów na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego Wspólnoty Europejskiej. Uwzględniając fakt, że Spółka jednoznacznie wskazała, iż żądanie swoje opiera na treści przepisów § 50c rozporządzenia ws. zwolnień i oczekuje rozpatrzenia wniosku z dnia 20 września 2006 r. w tym właśnie trybie, jako prawidłowe należało ocenić przyjęcie przez organy podatkowe, że nie spełniona została przesłanka w postaci dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej. Jednym bowiem z warunków niezbędnych do zastosowania zwolnienia realizowanego przez zwrot kwoty zapłaconej akcyzy, przysługującej podmiotowi, który dostarcza do odbiorców w państwach członkowskich wyroby akcyzowe zharmonizowane, o których mowa w załączniku do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2004 r. w sprawie procedury zawieszenia poboru akcyzy i jej dokumentowania (Dz. U. Nr 89, poz. 849 ze zm.) jest dokonanie przez ten podmiot dostawy wewnątrzwspólnotowej wyrobów akcyzowych zharmonizowanych z zapłaconą akcyzą zgodnie z zasadami określonymi w art. 54 u.p.a., o czym stanowił § 50c ust. 1 pkt 2 rozporządzenia ws. zwolnień w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia wniosku. W efekcie już sama ta okoliczność (jej nieziszczenie się) uniemożliwiała uzyskanie zwrotu akcyzy w ramach rzeczonego zwolnienia. Mając na uwadze przedstawiony stan rzeczy weryfikowanie kolejnych warunków koniecznych do uzyskania zwrotu podatku akcyzowego nie było niezbędne. Brak bowiem choćby jednego z nich, przy kumulatywnej ich konstrukcji, stał na przeszkodzie do uzyskania zwolnienia realizowanego przez zwrot akcyzy. Jednocześnie Sąd zauważa, że nieziszczenie się przesłanki faktycznego przemieszczenia wyrobów do innego niż Polska państwa członkowskiego Wspólnoty Europejskiej - odmiennie niż wywodzono w skardze - wykluczało możliwość uznania, iż potwierdzenie dostawy na pokład statku K. przez jego oficera pokładowego, zawarte na karcie 3 UDT, jest potwierdzeniem, o którym mowa w § 50c ust. 1 pkt 3 rozporządzenia ws. zwolnień. Wykluczenie takie było przy tym niezależne od ewentualnego istnienia opisywanych w skardze umów dotyczących realizacji tego rodzaju dostawy, zawieranych między Skarżącą Spółką, T. z Francji i armatorami żeglugowymi. W realiach faktycznych rozpoznanej sprawy zasadzało się ono bowiem nie na elemencie podmiotowym, tj. tym, kto mógł potwierdzić odbiór na karcie 3 UDT, lecz przedmiotowym, tj. czy w ogóle dokonana operacja gospodarcza była taką, do której zastosowanie znajduje sposób dokumentowania przewidziany w procedurze przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą przewidziany w art. 54 ust. 1 u.p.a. Z istoty dokumentowania przemieszczania wyrobów akcyzowych zharmonizowanych z zapłaconą akcyzą wynika, że uproszczony dokument towarzyszący lub równoważny jemu dokument handlowy stanowią podstawę dokonywania dostawy wewnątrzwspólnotowej takich wyrobów (lub ich nabycia wewnątrzwspólnotowego). Skoro nie nastąpiło przemieszczenie wyrobów z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do innego państwa członkowskiego, lecz jedynie dostarczenie ich na statek, który je zużywał jako materiał eksploatacyjny i tym samym nie można mówić o wystąpienia dostawy wewnatrzwspólnotowej, to w konsekwencji również nie sposób stwierdzić prawidłowego udokumentowania takiej dostawy przy wykorzystaniu uproszczonego dokumentu towarzyszącego. Samo więc wypełnienie rzeczonego dokumentu, niezależnie od sporu między organami podatkowymi a Skarżącą odnośnie określenia podmiotu właściwego do potwierdzenia odbioru, nie mogło mieć znaczenia. Potwierdzenie odbioru wyrobów przez oficera pokładowego przy wykorzystaniu urzędowego dokumentu towarzyszącego (karta 3) z uwagi na brak operacji charakteryzującej dostawę wewnątrzwspólnotową było prawnie irrelewantne. Jako takie nie wymagało więc dodatkowych ustaleń faktycznych w tej płaszczyźnie. Z tych przyczyn powoływanie się przez Spółkę na przedłożone w toku postępowania podatkowego potwierdzenie odbioru przez oficera pokładowego zawarte na trzeciej karcie UDT nie mogło być uznane za potwierdzenie dostawy wewnątrzwspólnotowej, lecz jedynie za potwierdzenie dostawy wyrobów na statek. Odnosząc się natomiast do zarzutów Skarżącej podniesionych w piśmie z 12 maja 2010 r. wskazać należy, iż sprawa będąca przedmiotem rozpoznania została wszczęta wskutek wniosku Skarżącej, która żądała zwrotu akcyzy, wskazując na § 50c rozporządzenia ws. zwolnień. Wobec powyższego, organy zobowiązane były do przeprowadzenia postępowania mającego na celu ustalenie, czy możliwe jest dokonanie konkretyzacji normy wynikającej z § 50c rozporządzenia w sprawie zwolnień. Nawet w razie podzielenia poglądu Skarżącej, że towar, którego dostawy dokonała został uznany za towar akcyzowy niezgodnie z przepisami wspólnotowymi, nie byłoby możliwe przyznanie Skarżącej zwrotu podatku akcyzowego uiszczonego przez nią w cenie nabytego produktu w trybie § 50c rozporządzenia w sprawie zwolnień. Dokonanie zwrotu w trybie powyższego przepisu możliwe jest bowiem tylko w razie spełnienia przesłanek w nim opisanych i może mieć zastosowanie tylko w razie dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej wyrobów akcyzowych. Oznacza to, że dokonanie dostawy wyrobu, który nie jest wyrobem akcyzowym, nie stanowi w świetle § 50c rozporządzenia w sprawie zwolnień podstawy do dokonania zwrotu akcyzy. Natomiast zagadnienie czy podmiotowi, który zakupił towary uznane za polskiego ustawodawcę za towary akcyzowe i uiścił akcyzę w cenie powyższych towarów przysługuje możliwość żądania zwrotu akcyzy w razie uznania, że towary te w świetle prawa wspólnotowego nie powinny być objęte akcyzą, a jeżeli tak to w jakim trybie, wykracza poza zakres sprawy administracyjnej poddanej kontroli sądu administracyjnego. Sąd nie podziela również wyrażonego przez Skarżącą w piśmie z 12 maja 2010 r. poglądu, zgodnie z którym dostawa olejów smarowych winna podlegać zwolnieniu od podatku akcyzowego na mocy art. 14 ust 1 lit c Dyrektywy energetycznej. Zgodnie z treścią powyższego artykułu, zwolnieniu podlegają produkty energetyczne przeznaczone do wykorzystania jako paliwo dla celów żeglugi powietrznej i morskiej innej niż loty prywatne czy żegluga o charakterze niehandlowym jak również produkty energetyczne i energia elektryczna wykorzystywana do produkcji energii elektrycznej oraz energia elektryczna wykorzystywana do utrzymania zdolności do produkcji energii elektrycznej. Olej mineralny wzbogacony wybranymi dodatkami uszlachetniającymi przeznaczony do smarowania średnio i wysokoobrotowych silników wysokoprężnych nie jest produktem energetycznym przeznaczonym do wykorzystania jako paliwo dla celów żeglugi morskiej. Uznając zarzuty strony zarówno podniesione w skardze jak i sprecyzowane w piśmie z dnia 12 maja 2010 r. za niezasadne Sąd w trybie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.