II OSK 1661/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz ( spr. ) Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 2144/09 w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A. W. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. II OSK 1661 / 10 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 maja 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2009 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] lipca 2009 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż Komendant Stołeczny Policji wszczął z urzędu w dniu 19 kwietnia 2007 r. postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej. W toku postępowania organ ustalił, że skarżący jest członkiem [...] Klubu Sportowego [...] w W. od maja 1990 r., jednak nie wykazuje aktywności sportowej. Strona wezwana do złożenia zaświadczenia o przynależności do klubu sportowego lub stowarzyszenia o charakterze strzeleckim zawierającego potwierdzenie czynnego uprawiania strzelectwa sportowego i wykazu udziału w zawodach strzeleckich, udzieliła odpowiedzi, że strzelectwo trenuje na własnej strzelnicy. W celu potwierdzenia tej okoliczności, organ wystąpił do właściwego miejscowo organu Policji, który poinformował, że wskazana przez skarżącego strzelnica nie była używana od dłuższego czasu, a ponadto nie posiada zatwierdzonego regulaminu. Dodatkowo do organu zostało nadesłane pismo z Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego, w którym poinformowano, że skarżący nie posiada dokumentu, o którym mowa w art. 53a ust. 1 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 226, poz. 1675 ze zm.- zwanej dalej ustawą o kulturze fizycznej), tj. patentu. W związku z powyższym Komendant Stołeczny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. na podstawie art. 18 ust. 4 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.- zwanej dalej ustawą o broni i amunicji) oraz art. 104 i art. 268a k.p.a. cofnął A. W. pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej. W odwołaniu od powyższej decyzji A. W. wniósł o jej uchylenie, zarzucając organowi niewłaściwe zastosowanie art. 18 ustawy o broni i amunicji, poprzez przyjęcie, że podstawą cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową jest brak wyczynowego uprawiania sportu. Decyzją z dnia [...] października 2009 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy uznał, że organ I instancji wszechstronnie przeprowadził postępowanie dowodowe, ustalając spełnienie przesłanek z art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, a więc wydał w sprawie prawidłową decyzję. Skarżący pozwolenie na indywidualną broń palną sportową uzyskał w związku z uprawianiem sportu strzeleckiego w ramach Sekcji Strzeleckiej [...] KS [...]. Aktualnie nie wykazuje aktywności sportowej. Wprawdzie podał, że trenuje strzelectwo na własnej strzelnicy, jednakże obiekt ten nie spełnia wymogów określonych w przepisach ustawy o broni i amunicji i rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 15 marca 2000 r. w sprawie wzorcowego regulaminu strzelnic (Dz. U. Nr 18, poz. 234). Szczegółowe zasady zachowania bezpieczeństwa na strzelnicy ma określać regulamin strzelnicy, zatwierdzony w drodze decyzji wydawanej przez właściwego wójta, burmistrza. Takiego dokumentu skarżący nie posiada. Oznacza to, że nie może on używać posiadanej broni do celów sportowych na własnym obiekcie, gdyż nie jest on strzelnicą. Zgodnie zaś z art. 45 ustawy o broni i amunicji, broń, która jest zdolna do rażenia celów na odległość, może być używana w celach szkoleniowych i sportowych tylko na strzelnicach. Z tych też przyczyn, wskazana przez skarżącego okoliczność, iż trenuje strzelectwo rekreacyjnie na własnej strzelnicy nie stanowi dowodu, iż uprawia on strzelectwo sportowe. W skardze na powyższą decyzję A. W. zarzucił niewłaściwe zastosowanie przez organ art. 18 ustawy o broni i amunicji oraz naruszenie art. 7, art. 77, art. 107 oraz art. 11 k.p.a. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, jako niezgodnych z prawem oraz naruszających jego interes prawny i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał w całości stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając wniesioną skargę, uznał, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. Sąd stwierdził, iż w rozpoznawanej sprawie organ, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy uznał, że skarżący faktycznie nie uprawia sportów strzeleckich, a zatem nie wykorzystuje broni sportowej do celu, do którego ją uzyskał. Skarżący ustalenia tego skutecznie nie podważył. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych pisma Prezesa Sekcji Strzeleckiej [...] KS [...] W. jednoznacznie wynika, że skarżący w ramach tego klubu nie wykazuje aktywności sportowej i nie startuje też w zawodach strzeleckich. Posiadanie legitymacji strzeleckiej i regularne opłacanie składek nie dowodzi uprawiania sportu strzeleckiego. Odnosząc się do argumentu skarżącego, że trenuje strzelectwo rekreacyjnie na własnej strzelnicy, Sąd pierwszej instancji wskazał na treść art. 45- 47 ustawy o broni i amunicji, z których wynika, że dla uznania strzelnicy za obiekt działający legalnie, należy dysponować stosowną decyzją zatwierdzającą regulamin strzelnicy. W rozpoznawanej sprawie skarżący regulaminu takiego nie przedstawił. W konsekwencji organ zasadnie przyjął, że nie może stanowić dowodu uprawiania strzelectwa sportowego trenowanie na takiej strzelnicy, skoro obiekt ten nie spełnia rygorów określonych w przepisach ustawy o broni i amunicji. Odnośnie zarzutu skarżącego, że organy Policji nigdy nie ustaliły kwestii posiadania przez skarżącego regulaminu strzelnicy, Sąd uznał go za niezasadny, stwierdzając, że jeżeli skarżący regulaminem takim dysponuje, to winien go przedłożyć. Realizując zasadę prawdy obiektywnej na podstawie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., organ jest wprawdzie zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, ale też i strona nie jest zwolniona od lojalnego współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych, skoro nieudokumentowanie określonego faktu może prowadzić do wydania decyzji dla niej niekorzystnej. Skoro, zatem skarżący nie wylegitymował się zatwierdzonym regulaminem strzelnicy, organ był upoważniony do przyjęcia, że regulamin taki nie istnieje. Okoliczność ta została jednoznacznie potwierdzona w piśmie Zastępcy Komendanta Komisariatu Policji w Konstancinie- Jeziornej z dnia 5 maja 2009 r. Przeprowadzona kontrola potwierdziła, że strzelnica jest nieużywana. W konsekwencji przedstawionych wyżej okoliczności Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie organ zebrał i rozpatrzył cały istotny materiał dowodowy, a przytoczone ustalenia faktyczne znajdują w nim potwierdzenie. Organ szczegółowo przedstawił przesłanki wydania zaskarżonej decyzji, dokonując prawidłowej wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów ustawy o broni i amunicji. Skarżący, wbrew deklaracjom, strzelectwa sportowego nie uprawia nawet w sposób rekreacyjny. Nie realizuje, zatem celu, do którego pozwolenie na broń zostało mu wydane. Dlatego też organy Policji były uprawnione do cofnięcia tego uprawnienia. Z uwagi na fakultatywny charakter przedmiotowej decyzji, rozważano zarówno słuszny interes indywidualny skarżącego, jak i interes społeczny, co Sąd w pełni zaaprobował. Niewątpliwie interes społeczny przemawia za tym, aby z uwagi na to, iż broń podlega ścisłej reglamentacji administracyjnej, znajdowała się ona jedynie w rękach takich osób, którzy wykazują rzeczywistą potrzebę jej posiadania. Skoro skarżący istnienia takiej potrzeby nie wykazał, to jego interes nie może być przedłożony ponad interes społeczny. Z przedstawionych wyżej względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A. W., zaskarżając go w całości i zarzucając mu: 1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe jego zastosowanie, co dotyczy art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji poprzez przyjęcie, że przepis ten odnosi się do sytuacji, w której znalazł się skarżący, 2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, iż postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami, które uniemożliwiały prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie na podstawie art. 200 p.p.s.a. "od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz skarżącego kosztów postępowania". W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący zakwestionował stanowisko Sądu pierwszej instancji, że brak wykazania czynnego uprawiania sportu strzeleckiego jest wystarczający przesłanką do podjęcia decyzji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni sportowej. Zdaniem skarżącego Sąd bez dostatecznej podstawy zaaprobował wadliwe ustalenia organów administracji, co do przebiegu zdarzeń w sprawie. Skarżący wniósł o wydanie mu pozwolenia na broń sportową z uwagi na czynne uprawienie sportu strzeleckiego w sekcji strzeleckiej [...] Klubu Sportowego [...] i w oparciu o ten wniosek pozwolenie uzyskał w 1991 r. Tym samym organ zbadał, czy zainteresowany uprawia tę dyscyplinę sportu, a potwierdzenie tego faktu rozstrzygnęło o przyznaniu mu tego prawa. Cofając zaś pozwolenie na broń, organ obowiązany był ustalić, czy osoba, której wydano przedmiotowe pozwolenie jest członkiem klubu sportowego i nadal uprawia czynnie strzelectwo. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył Komendant Główny Policji, wnosząc o jej oddalenie oraz o zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego stosownie do obowiązujących w tym zakresie norm. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera zarzutów, które zasługiwałyby na jej uwzględnienie. Oceniając w granicach określonych przepisem art. 183 § 1 p.p.s.a. wniesioną skargę kasacyjną, za niewłaściwie skonstruowany, a w konsekwencji niezasadny w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, należało uznać zarzut naruszenia skarżonym wyrokiem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Przedstawiając rozpoznawany zarzut, autor skargi kasacyjnej, stwierdzając, że postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami, które uniemożliwiały prawidłowe ustalenie stanu faktycznego nie powiązał przedstawionych w uzasadnieniu kasacji okoliczności z naruszeniem jakichkolwiek przepisów postępowania administracyjnego. Stwierdzić trzeba, że nie może być przyjęta za skuteczną podstawa kasacji wskazująca w rozpoznawanej kasacji na naruszenie przepisu prawa procesowego, nie zastosowanego w sprawie w sytuacji, gdy autor kasacji nie wykazał naruszenia takich norm prawa, które pozwalałyby przyjąć, iż nastąpiło wadliwe zastosowanie art. 151 p.p.s.a., a więc przepisu, na którym oparto skarżony wyrok. Przypomnieć trzeba, iż wielokrotnie wskazywano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego na to, że ustalenie stanu faktycznego podważać można za pomocą zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania administracyjnego (por. przykładowo wyroki z dnia 9 marca 2006 r. sygn. akt I OSK 569/05, LEX nr 198165; z dnia 19 października 2010 r. sygn. akt II FSK 1045/09, LEX nr 745445). Przechodząc do rozpoznania zarzutu naruszenia prawa materialnego stwierdzić trzeba, że zarzut ten jest również pozbawiony zasadności. Zgodnie z treścią art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania. Wbrew odmiennym wywodom strony skarżącej treść powyższej normy przytoczona w skarżonym wyroku została prawidłowo odczytana. Skarżący naruszenie wskazanego przepisu i to zarówno poprzez jego błędną wykładnię, jak i niewłaściwe zastosowanie upatruje w przyjęciu, że "przepis ten odnosi się do sytuacji, w której znalazł się skarżący". Mimo ciążącego na stronie wnoszącej kasację obowiązku nie przedstawiono w treści tego zarzutu ani na czym polegało błędne odczytanie treści tego przepisu przez Sąd pierwszej instancji, jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, a także, na czym polegało niewłaściwe zastosowanie, ani jak powinna wyglądać prawidłowa subsumcja. Sygnalizując powyższą kwestię, zauważyć jednak przede wszystkim należało, że zarzut ten wobec braku skutecznego zakwestionowania przez skarżącego stanu faktycznego sprawy, a więc tego, że skarżący nie uprawia sportów strzeleckiego i nie wykorzystuje broni sportowej do celu, dla którego ją uzyskał, także pozostawał chybiony. Ze wskazanych wyżej względów, wobec nie stwierdzenia wystąpienia przypadków, o których mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 tej ustawy oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 204 pkt 1 p.p.s.a.