II SA/Łd 202/10

Dnia 13 maja 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Protokolant asystent sędziego Marcelina Chmielecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2010 roku sprawy ze skargi A. K. i A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...] znak: [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. solidarnie na rzecz skarżących A. K. i A. K. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS Decyzją z dnia [...]r. Wójt Gminy D. na podstawie art. 59 ust.1, art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 200r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) odmówił A. i A. małż. K. wydania warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego na działce nr 150 we wsi W. w gminie D. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż w celu ustalenia wymagań dla przedmiotowej inwestycji wyznaczony został obszar analizowany, przy czym z uwagi na wielkość działki inwestycyjnej na załączniku graficznym granice obszaru wyznaczono w odległości mniejszej, w przeciwnym razie obszar analizowany musiałby mieć zasięg nie mniejszy niż 1080 m od granic działki i ustalenie warunków w stosunku do zabudowy w tej odległości byłoby niezgodne z zasadami ładu przestrzennego. Analizując przedmiotowy obszar stwierdzono, że teren po stronie wschodniej drogi Nr 111055E oraz po południowej stronie drogi Nr 111056E jest wolny od zabudowy i wykorzystywany na cele rolne i leśne. Przechodząc do kontroli warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym podał, iż przedmiotowa działka położona jest pomiędzy terenami rolnymi i leśnymi, zlokalizowana na działkach nr 96, 97, 99 i 6/2 zabudowa nie pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie kontynuacji funkcji. Działki sąsiednie oraz działki zlokalizowane w dalszej odległości, po wschodniej stronie drogi nr 111055E oraz po południowej stronie drogi nr 111056E są niezabudowane i wykorzystywane na cele rolne i leśne, tym samym nie jest możliwe wyznaczenie linii zabudowy, będącej przedłużeniem linii istniejącej. Organ wskazał dalej, iż wprawdzie stosownie do art. 61 ust. 4 ustawy przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Jednakże średnia powierzchnia gospodarstwa w gminie D. wynosi 9,79 ha natomiast powierzchnia gospodarstwa inwestorów wynosi 5,57 ha, zatem ust. 4 art. 61 ustawy nie ma w sprawie zastosowania. Organ zaznaczył nadto, iż proponowana przez inwestorów zabudowa, gabaryty projektowanego budynku mieszkalnego przekraczają gabaryty istniejących budynków mieszkalnych, które są typowe i charakterystyczne dla zabudowy zagrodowej. Zdaniem organu przedmiotowa inwestycja nie jest uzupełnieniem zabudowy w trybie dobrego sąsiedztwa, zmierza do przekształcenia terenów rolnych w tereny zabudowy o charakterze rezydencjonalnym. W terminie prawem przewidzianym odwołanie od powyższej decyzji złożyli A.i A. małż. K. podnosząc zarzut naruszenia art. 7, art. 10, art. 35 i art. 77 §1 Kpa. Uzasadniając odwołujący podnieśli, iż przed wydaniem decyzji nie zostali poinformowani o możliwości zapoznania się z materiałem sprawy, nadto organ nie wziął pod uwagę, że w miejscu planowanej zabudowy istniało niegdyś siedlisko, które uległo rozbiórce. Organ przyjął, iż brak jest zabudowy umożliwiającej określenie wymagań co do nowej zabudowy, tymczasem działka nr 96 i 97 dostępne z tej samej drogi publicznej są zabudowane w sposób pozwalający na określenie cech nowej zabudowy. Odwołujący zauważyli, iż skoro organ wskazuje na brak takiej zabudowy to na czym opiera swoje stanowisko, iż planowana inwestycja znacząco przekracza gabaryty istniejącej już zabudowy, skoro jak podnosi w uzasadnieniu decyzji takiej zabudowy nie ma. Dalej strona wskazała, iż spełnione są wszystkie warunki z art. 61 ustawy, gdyż działka ma dostęp do drogi publicznej, uzbrojenie terenu jest wystarczające, inwestor uzyskał warunki na wykonanie przyłącza wodociągowego i przyłącza do sieci energetycznej. Nadto niewątpliwie działka inwestycyjna stanowi użytek rolny klasy V i nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Kończąc strona zwróciła nadto uwagę, iż od złożenia wniosku do wydania zaskarżonej decyzji upłynęły 3 m-ce. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazując na zasadność utrzymanej w mocy decyzji przywołał jej argumenty oraz stanowisko inwestorów. Wskazał, iż w odniesieniu do inwestycji nie można mówić o spełnieniu warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie można bowiem określić wymagań dla nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Planowana zabudowy ze względu na swoje gabaryty nie może zostać zakwalifikowana do zabudowy zagrodowej, znacznie ją przerasta, szerokość elewacji frontowej tej zabudowy wynosi 25 m zaś bocznej 20 m, wysokość 10 m i dach wielospadowy, w sytuacji gdy istniejąca zabudowa dla elewacji frontowej mieści się w przedziale od 6,5 m do 16 m, elewacja boczna od 6m do 12 m i dachy dwuspadowe. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, iż wprawdzie strona nie została wezwana w trybie art. 10 Kpa jednakże miała możliwość wypowiedzenia się co uczyniła na etapie odwołania. Natomiast przekroczenie terminu załatwienia sprawy pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A. i A.małż. K. podnosząc zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, §4 ust. 4, §5 ust. 2, §6 ust. 2, §7 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z uwagi na ich niezastosowanie oraz art. 7-10 i art. 107 §3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji podtrzymali argumentację odwołania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 powołanej ustawy). Sąd nie przejmuje jednakże sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a. decyzja podlega uchyleniu w całości lub w części, jeżeli sąd stwierdzi: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, 3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd zwraca również uwagę na treść art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Cytowany przepis daje podstawę do uwzględnienia skargi także wtedy, gdy strona nie podnosi w trakcie toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego zarzutów będących podstawą wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego indywidualnego aktu administracyjnego. Wychodząc z przywołanych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę, gdyż stwierdził, iż zaskarżona oraz poprzedzająca ją decyzja pierwszej instancji naruszają przepisy postępowania administracyjnego w sposób prowadzący do naruszenia prawa materialnego, które ma wpływ na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" oraz "c" p.p.s.a. stanowi podstawę do ich uchylenia. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy: ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, powoływane w dalszej części rozważań jako u.p.z.p., aktu wykonawczego do tej ustawy tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej jako k.p.a.). Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia czy organy administracji architektoniczno-budowlanej prawidłowo uczyniły odmawiając skarżącym ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Analiza zgromadzonych w sprawie materiałów uzasadnia twierdzenie, iż odmowa taka nie była uzasadniona. Należy pamiętać, iż postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy zmierza do stwierdzenia, ustalenia czy planowana inwestycja, planowana zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna, a jeśli tak to na jakich warunkach. Jednocześnie jednak ustalając te warunki organ obowiązany jest mieć na uwadze wymagania istniejącego ładu przestrzennego, tj. takiego ukształtowania przestrzeni, która tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe i kompozycyjno-estetyczne (art. 1 ust. 2 pkt 1 i art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest zatem dopuszczalne, jeżeli w wyniku analizy prowadzonej przez właściwy organ dojdzie on do przekonania, popartego stosownymi dokumentami, iż planowane zamierzenie budowlane spełnia łącznie wszystkie warunki wymienione w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast szczegółowy sposób ustalania wymagań dla nowej zabudowy w powiązaniu z analizą istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy, na podstawie delegacji zawartej w art. 61 ust. 6 w/w ustawy określa przywołane już rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W niniejszej sprawie organy nie zastosowały się do wymagań wyznaczonych przywołanym rozporządzeniem, poczynając bowiem od wyznaczenia obszaru analizowanego w sposób nieuprawniony wyznaczyły obszar, który nie spełnia wymogów wyznaczonych § 3 ust. 1 w/w rozporządzenia, stosownie do którego w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 u.p.z.p. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 2 rozporządzenia). Znajdująca się w aktach administracyjnych sprawy mapa, stanowiąca integralną część decyzji organu I instancji, nie odzwierciedla takiego wyznaczenia obszaru analizowanego. Organ I instancji argumentuje w uzasadnieniu decyzji, iż z uwagi na znaczne rozmiary działki inwestycyjnej (ok. 197 m x 330 m x 359 m) granice obszaru analizowanego na załączniku graficznym wyznaczono w odległości mniejszej, gdyż w przeciwnym razie obszar analizowany musiałby mieć zasięg nie mniejszy niż 1080 m od granic wnioskowanej działki, ustalenie warunków w stosunku do zabudowy w tej odległości byłoby niezgodne z zasadami ładu przestrzennego. Z takim stanowiskiem organu nie sposób się zgodzić, przepisy przywołanego rozporządzenia i u.p.z.p. w jednoznacznie wskazują sposób wyznaczenia obszaru analizowanego i jego graficznego odwzorowania, żaden z tych aktów nie wskazuje na możliwe odstępstwa właśnie z uwagi na wielkość działki inwestycyjnej. Bez znaczenia pozostaje, iż z uwagi na wielkość nieruchomości obszar analizowany będzie dużo większy, gdyż nie można tutaj mówić o jakimś obszarze analizowanym o wielkości przeciętnej dla danego rejonu. Każde postępowanie z wniosku o ustalenie warunków zabudowy jest odrębnym, indywidualnym, którego ramy wyznacza wniosek inwestorów. W niniejszej sprawie organ powinien był tym samym wyznaczyć obszar analizowany stosownie do wymagań §3 rozporządzenia. Nie można podzielić argumentu organu, iż wyznaczenie obszaru analizowanego z uwzględnieniem rzeczywistej wielkości działki skarżących stałoby w sprzeczności z zasadami ładu przestrzennego, gdyż właśnie wyznaczenie obszaru mniejszego powoduje, iż nie jest możliwe ustalenie ram tegoż ładu przestrzennego dla danej inwestycji. Zwrócić należy również uwagę, iż wobec braku prawidłowo wyznaczonego obszaru analizowanego a przede wszystkim jego odwzorowania na mapie, nie jest możliwe przeprowadzenie kontroli w kierunku ustalenia czy organ administracji przeprowadzając analizę, w świetle art. 61 ust. 1 u.p.z.p., brał pod uwagę prawidłowo wyznaczony obszar, który jednak nie został prawidłowo graficznie przedstawiony, czy rzeczywiście analiza dotyczy niezasadnie pomniejszonego obszaru analizowanego. W świetle powyższego stwierdzić należy, iż błędne wyznaczenie obszaru analizowanego spowodowało pominięcie w analizie urbanistyczno-architektonicznej niektórych działek zabudowanych, takie działanie nie jest w żaden sposób uprawnione. Podkreślić w tym stanie rzeczy należy, iż prawidłowe wyznaczenie granic obszaru analizowanego jest niezbędnym wymogiem prawidłowości decyzji o warunkach zabudowy, oznacza to również, iż granice obszaru analizowanego "wokół działki budowlanej" winny być wyznaczane w sposób jednakowy, w takiej samej odległości, we wszystkich kierunkach (por. wyrok WSA z dnia 21 stycznia 2009r., sygn.akt II SA/Gd 690/08, niepubl., dostępny w Systemie Informacji Prawnej LEX, Lex nr 486227; wyrok WSA z dnia 22 grudnia 2009r., sygn.akt II SA/Bk 40/09, niepubl., dostępny w bazie orzeczeń sądów administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Kolejnego uchybienia organu upatrywać należy w błędnej interpretacji §4 przywoływanego rozporządzenia, który reguluje sposób wyznaczenia linii zabudowy, prowadzącej do nieuzasadnionego stanowiska o braku możliwości wyznaczenia dla planowanej inwestycji linii zabudowy. Organ wskazywał, że z uwagi na ustalenie, iż działki sąsiednie oraz działki zlokalizowane w dalszej odległości są niezabudowane i wykorzystywane na cele rolne i leśne nie jest możliwe wyznaczenie linii zabudowy. Niemniej jednak wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy w przypadku braku planu miejscowego w sposób zgodny z §4 rozporządzenia nie oznacza konieczności zlokalizowania planowanej inwestycji wzdłuż tej linii, oznacza bowiem wytyczenie w tym zakresie potencjalnego terenu inwestycji, stanowiącego część nieruchomości inwestora, znajdująca się po przeciwnej stronie linii zabudowy, niż pas drogowy. Prawem inwestora jest natomiast wybór miejsca planowanej inwestycji na tym terenie. Linia zabudowy nie jest jedyną linią wzdłuż, której mogą być wzniesione fronty budynków, lecz jedynie granicą tej części nieruchomości inwestora, która znajduje się po przeciwnej stronie linii zabudowy niż pas drogowy, linia ta wyznacza maksymalne zbliżenie budynku do pasa drogowego, określa więc nieprzekraczalną granice terenu ewentualnych inwestycji (por. wyrok NSA z dnia 5 sierpnia 2008r., sygn.akt II OSK 967/07, niepubl., dostępny w Lex nr 488289; wyrok NSA z dnia 8 lipca 2008r., sygn.akt II OSK 789/07, niepubl., dostępny w Lex nr447867). Sąd w składzie orzekającym podziela nadto stanowisko, iż nawet gdyby wyznaczenie linii zabudowy, na podstawie §4 ust. 1 rozporządzenia, nie było możliwe, to nie może to prowadzić automatycznie do wniosku, iż brak jest spełnienia jednej z przesłanek, o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. (wyrok WSA z dnia 1 sierpnia 2008r., sygn.akt II SA/Kr 66/08, niepubl., dostępny w Lex nr 488142). Zauważyć nadto trzeba, iż analizując planowaną inwestycję w świetle warunków z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. organ podał, iż działka inwestycyjna ma dostęp do drogi publicznej, jednak nie wskazał do której drogi publicznej, jest to istotne, ponieważ nieruchomość skarżących jest działką narożną w stosunku do dwóch dróg publicznych. Konieczne jest natomiast precyzyjne podanie, do której drogi publicznej działka ma dostęp, zważyć bowiem należy, iż ustalenia w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy prowadzone są w odniesieniu do działki sąsiedniej dostępnej z tej samej drogi publicznej. W tej sytuacji nie jest dopuszczalne domniemanie, o którą z dróg publicznych chodziło organowi, w stosunku do której wyznaczał charakterystykę nowej i istniejącej zabudowy. Nie sposób pominąć, iż zaskarżoną decyzją organ odmówił skarżącym ustalenia warunków zabudowy wskazując, że planowana zabudowa jest zabudową rezydencjonalną o parametrach daleko przekraczających zabudowę istniejącą w obszarze analizowanym. Twierdzenie organu zdaje się rozmijać z faktyczną intencją strony skarżącej, która we wniosku o ustalenie warunków zabudowy jednoznacznie wskazała, iż przedmiotem inwestycji jest budowa budynku mieszkalnego i gospodarczego w ramach zabudowy zagrodowej (siedlisko). Pamiętać należy, iż wniosek inwestorów wyznacza przedmiot a co za tym granice postępowania, których organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mogą dowolnie przekraczać ani tym bardziej zmieniać, interpretować. W razie jakichkolwiek wątpliwości w tym zakresie, organ obowiązany jest wezwać stronę do sprecyzowania zakresu żądania (por. wyrok WSA z dnia 13 listopada 2008r., sygn.akt II SA/Gd 282/08, niepubl., dostępny w Lex nr 484894). Wydaje się uprawnione twierdzenie, iż skoro organ miał wątpliwości co do gabarytów i funkcji planowanej zabudowy, w świetle ustalenia, iż w obszarze analizowanym przeważa zabudowa zagrodowa, a nieruchomość strony przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie, powinien był zwrócić się do skarżących o wyjaśnienie tych wątpliwości. Tym bardziej, iż jak wskazywali w skardze, ale i już w odwalaniu od decyzji organu I instancji, nie zależy im na bezwzględnym zachowaniu wymiarów podanych we wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Organ winien mieć również na uwadze, iż z wnioskiem takim może wystąpić każdy, nie tylko mieszkaniec, właściciel tej nieruchomości czy jej okolicy, należy zatem założyć, iż nie każdy wnioskodawca zdaje sobie sprawę jak powinna wyglądać zabudowa zagrodowa, w jakim parametrach winna się mieścić. Nadto zabudowa zagrodowa stanowi inny szczególny rodzaj zabudowy odróżniający ją od zabudowy np. jednorodzinnej i wielorodzinnej i istnienie na danym terenie zabudowy zagrodowej uniemożliwia wprowadzenie na tym terenie zabudowy jednorodzinnej (por. wyrok WSA z dnia 21 stycznia 2009r., sygn.akt II SA/Gd 690/08, niepubl., dostępny w Lex nr 486227). A skoro tak, to tym bardziej organ nie miał podstaw, aby przeprowadzać analizę planowanej zabudowy jako zabudowy jednorodzinnej o charakterze rezydencjonalnym. W toku ponownego postępowania administracyjnego organ winien mieć na uwadze wszystkie wskazane uchybienia i dążyć do prawidłowego wyznaczenia obszaru analizowanego i następstwie właściwego jego udokumentowania. Mając na względzie wymagania art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, winny ocenić zgodność planowanego przedsięwzięcia z wymaganiami dotyczącymi nowej zabudowy i swoje stanowisko uzasadnić w myśl art. 107 §3 k.p.a., traktując uzasadnienie jako źródło informacji dotyczące sposobu rozumowania i przyjętych przez organ założeń. Organ winien mieć również na uwadze, aby zapewnić inwestorom czynny udział w postępowaniu oraz możliwość wypowiedzenia się, ustosunkowania do materiałów i stanowiska organów. Dopilnowanie realizacji tegoż prawa skarżących, wynikającego wprost z art. 10 k.p.a., jest istotne i z tego względu, iż wówczas już w trakcie postępowania mogą zostać wyjaśnione wszelkie wątpliwości, tak aby organ mógł zakończyć postępowanie zgodnie z przedmiotem wniosku skarżących. Z uwagi na wyżej wskazane naruszenia prawa Sąd wyeliminował z obrotu prawnego zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. Na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł w przedmiocie kosztów postępowania sądowego. ar