II OSK 1486/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.K. i R.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Po 245/10 o odrzuceniu skargi M.K. i R.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie Postanowieniem z dnia 13.05.2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę M.K. i R.K., reprezentowanych przez radcę prawnego, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu oraz zwrócił na rzecz skarżących kwotę uiszczonego wpisu sądowego. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż do skargi dołączona była kopia pełnomocnictwa, jakiego skarżący udzielili radcy prawnemu G.W., poświadczona za zgodność z oryginałem. Z uwagi na brak daty i oznaczenia miejsca sporządzenia poświadczenia pełnomocnik skarżących wezwany został do przedłożenia w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, oryginału pełnomocnictwa lub jego poświadczonej kopii odpowiadającej wymogom określonym w art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 123, poz. 1059 ze zm.). W zakreślonym terminie pełnomocnik skarżących przesłał uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa, jednakże nie zawierał on ani daty ani miejsca sporządzenia uwierzytelnienia, dlatego też Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.". Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wnieśli M.K. i R.K., prawidłowo reprezentowani, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia na ich rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu postawiono zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 P.p.s.a., polegające na wadliwym wezwaniu do uzupełnienia braków pełnomocnictwa oraz art. 45 Konstytucji RP, poprzez ograniczenie stronie prawa do merytorycznego rozpoznania sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podkreślił, iż w przedmiotowej sprawie Sąd błędnie dokonał wezwania strony do uzupełnienia braków pełnomocnictwa. W pierwszej kolejności wskazano na fakt, iż wezwanie wystosowane było przez sekretariat i podpisane przez starszego sekretarza sądowego, zamiast przez Przewodniczącego Wydziału. Ponadto treść wezwania nie pozwalała na określenie jakie dokładnie braki formalne pełnomocnictwa mają zostać uzupełnione. Szczególnie Sąd nie wskazał, że określone mają zostać data i miejsce sporządzenia uwierzytelnienia odpisu pełnomocnictwa, dlatego też elementy te nie znalazły się w nadesłanym po wezwaniu uwierzytelnionym odpisie. Ponadto, zdaniem skarżących, braki te nie miały charakteru uniemożliwiającego nadanie sprawie prawidłowego biegu, zatem nie mogły stać się przyczyną odrzucenia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Art. 37 § 1 P.p.s.a. stanowi, iż pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Z kolei z art. 49 § 1 P.p.s.a. wynika, iż w wypadku gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek nie zachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba, że ustawa stanowi inaczej. Odmienna regulacja będzie miała zastosowanie w sprawie niniejszej, bowiem w myśl art. 178 P.p.s.a., skargę, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie, wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Podkreślić należy jednakże, iż obowiązek określony w art. 49 § 1 powołanej ustawy, polegający uzupełnieniu braków formalnych pisma – w tym przypadku pełnomocnictwa – obciąża składającego pismo, ze skutkami o których stanowi art. 178 P.p.s.a., tylko wtedy, gdy brak w tym zakresie uniemożliwi nadanie pismu procesowemu właściwego biegu. Odmienna interpretacja – zastosowana przez Sąd I instancji – jest w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zbyt rygorystyczna. Nie można zatem uznać, że każde nieuzupełnienie braków formalnych pisma będzie prowadziło do sytuacji pozostawienia go bez rozpoznania, bądź odrzucenia. Podstawą takiego rozstrzygnięcia może być jedynie brak istotny, tzn. taki którego nieusunięcie uniemożliwia nadanie pismu dalszego biegu. Braku daty i miejsca sporządzenia poświadczenia pełnomocnictwa nie można zakwalifikować jako braku istotnego, szczególnie jeśli wziąć pod uwagę, iż w aktach sprawy znajduje się oryginał pełnomocnictwa, jakiego M. i R.K. udzielili radcy prawnemu G.W. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 49 § 1 oraz art. 178 P.p.s.a. i na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.