III SA/Po 188/10

Dnia 13 maja 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sokołowska Sędziowie WSA Marzenna Kosewska WSA Mirella Ławniczak ( spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Damian Wojtkowiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2010 roku przy udziale sprawy ze skargi J. D. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] stycznia 2010r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej i odmowy przyznania płatności do gruntów rolnych na 2004 rok I. Uchyla zaskarżoną decyzję, oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...], II. Zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] na rzecz skarżącego kwotę 200,- (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. Stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ M. Ławniczak /-/ B. Sokołowska /-/ M. Kosewska Decyzją z dnia [...] stycznia 2010r. Nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy wydaną wobec J. D. decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) nr [...] z [...] listopada 2009 r. w sprawie uchylenia decyzji dotychczasowej i odmowie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na 2004r. (z sankcjami w okresie trzech lat kalendarzowych). Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podano art. 138 § l pkt l ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 10 ust. l i 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2008 r. Nr 98 poz. 634, ze zm.) oraz w związku z art. 3 ust. 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru z dnia 18 grudnia 2003 (Dz.U. Nr 6, poz. 40 ze zm.), a także w związku z art. 53 ust. l ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej (Dz. U. 2007, nr 35, poz. 211 ze. zm.). W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż w dniu 9 czerwca 2004r. Pan J. D., złożył wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2004. W przedmiotowym wniosku producent rolny zadeklarował do dopłaty działki ewidencyjne o łącznej powierzchni 11,82 ha w ramach Jednolitej oraz Uzupełniającej Płatności Obszarowej. Po weryfikacji wniosku pod kątem jego kompletności, zgodności z komputerową referencyjną bazą danych działek ewidencyjnych oraz po kontroli administracyjnej, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] w dniu [...] października 2004r. wydał decyzję Nr [...] o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2004. Niniejszą decyzją udzielono płatności w ramach Jednolitej oraz Uzupełniającej Płatności Obszarowej zgodnie z deklaracją zawartą we wniosku z dnia 9 czerwca 2004r. Podczas obsługi wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych na 2007 rok w trakcie kontroli administracyjnej ujawniono na podstawie wizualizacji powierzchni na obrazie ortofotomapy, iż część deklarowanych gruntów nie kwalifikuje się do udzielenia płatności. Wobec tego w dniach 30 i 31 lipca 2008r. gospodarstwo rolne J. D. poddano kontroli na miejscu, zgodnie z art. 6 ust. l ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru. W wyniku kontroli przeprowadzonej na miejscu przez Regionalne Biuro Kontroli zostały stwierdzone nieprawidłowości ujawniające, iż w 2004 roku część deklarowanych działek ewidencyjnych nie było użytkowanych rolniczo na dzień 30 czerwca 2003r. Dokumentacja fotograficzna zebrana w niniejszej sprawie ujawniła brak spełnienia ww. warunku w odniesieniu do niektórych działek, gdyż na terenie działek znajdowały się jak stwierdzili kontrolujący drogi, skarpy, las, tereny bagienne porośnięte roślinnością wieloletnią, leżące suche konary porośnięte mchem, stawy, betonowe drogi, domek letniskowy, regularne zalesienie na groblach oraz tereny trwale zalane wodą - jeziora. W związku z powyższym Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] uznał za zasadne wznowić z urzędu postępowanie w sprawie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na 2004 rok i w dniu [...] stycznia 2009r. wydał postanowienie Nr [...] o wznowieniu z urzędu postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Nr [...] w dniu [...] października 2004r. w sprawie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2004. W dniu 24 lipca 2009r. do Biura Powiatowego ARiMR w [...] wpłynęło pismo J. D. w którym podważa on wiarygodność map orientacyjnych, a także wskazuje na brak logiki w wysnuwaniu wniosków co do roku 2003 na bazie kontroli z roku 2008. J. D. w przedmiotowym piśmie wskazał na dynamikę następstw ekologicznych w okresie 2003-2008, w tym przede wszystkim działalność bobrów, które spowodowały zalanie wskazanych przez kontrolujących terenów. W dniu 10 listopada 2009r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] wydał decyzję o uchyleniu decyzji dotychczasowej i odmowie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2004 (z sankcjami w okresie trzech lat kalendarzowych). W dniu 7 grudnia 2009r. do siedziby [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] wpłynęło odwołanie J. D., w którym ponownie przytoczył te same argumenty co w piśmie opisanym powyżej i dodatkowo potwierdził, że powierzchnia zadeklarowana przez niego była zgodna ze stanem faktycznym na gruncie. Organ odwoławczy ustalił następujące fakty: 1. Powierzchnia ewidencyjno-gospodarcza wyznaczona przez ARiMR na podstawie obrazu ortofotomapy w granicach działek ewidencyjnych oznaczonych numerami [...], [...], [...], [...], [...], [...] ujawniła brak rolniczego wykorzystania niniejszych gruntów. 2. W dniach 30 i 31 lipca 2008r. przeprowadzona została w gospodarstwie kontrola na miejscu. Na powierzchni działek ewidencyjnych oznaczonych numerami [...], [...], [...], [...], [...], [...] stwierdzono tereny wyłączone z produkcji rolnej na dzień 30 czerwca 2003r. Niniejsze potwierdzone zostało sporządzeniem 20 zdjęć. 3. W piśmie odwoławczym oraz wyjaśnieniach z dnia 24 lipca 2009r. Wnioskodawca potwierdza, iż z uwagi na dynamikę następstw ekologicznych oraz działalność bobrów, które likwidują drożność urządzeń melioracyjnych, a tym samym powodują czasowe zalewanie znacznych obszarów na powierzchni ww. działek ewidencyjnych nie była prowadzona działalność rolnicza. Zgodnie z art. 2 lit. d Rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001(Dz.U. L 270 z 21.10.2003 str. l, z późniejszymi zmianami) "płatność bezpośrednia" oznacza płatność przyznawaną bezpośrednio rolnikom w ramach systemu wsparcia dochodowego wyszczególnionego w załączniku I, w którym wyszczególniono system Jednolitych Płatności Obszarowych, o którym mowa w tytule IVa tego rozporządzenia i przysługuje ona dla producentów roślin uprawnych. Rozporządzenie Rady WE wskazuje również, iż rolnik, którego gospodarstwo (wszystkie jednostki produkcyjne zarządzane przez rolnika) znajduje się na terytorium Wspólnoty prowadzi działalność rolniczą, tj. uprawia produkty rolne lub utrzymuje grunty w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska. Przepisy zawarte w art. 15 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 (Dz. U. L 327 z 12.12.2001, z późn. zm.) stanowią, iż kontrole administracyjne i kontrole na miejscu przeprowadza się tak, aby skutecznie zweryfikować zgodność z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 2 ust l i 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 roku o płatnościach bezpośrednich i oddzielnej płatności z tytułu cukru, beneficjentem płatności jest: 1. posiadacz gospodarstwa rolnego, w ramach którego posiada grunty rolne (art. 2 ust. l w/w ustawy), 2. grunty te utrzymywane są w dobrej kulturze rolnej, przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska(art. 2 ust. l w/w ustawy), oraz 3. łączna powierzchnia działek rolnych, które kwalifikują się do objęcia płatnościami jest nie mniejsza niż l ha (art. 2 ust.2 w/w ustawy). Trwałe użytki zielone, zgodnie z nomenklaturą wspólnotową oznaczają: grunt zajęty pod uprawę traw lub innych upraw zielonych naturalnych (samosiewnych) lub powstałych w wyniku działalności rolniczej (zasianych), nie włączony do płodozmianu w gospodarstwie przez okres pięciu lat lub dłużej (definicja zawarta w art. 2 pkt 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 (WE) nr 73/2009 oraz wdrażanie zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz.U. L 141 z 30.4.2004, z późniejszymi zmianami). Dodatkowo organ odwoławczy wskazał na sankcje finansowe wynikające z zaskarżonej decyzji. Są one zgodne z regulacjami zawartymi przepisach Rozporządzenia Komisji (WE) nr 2199/2003 z dnia 16 grudnia 2003 r. ustanawiającego środki przejściowe dla stosowania w odniesieniu do 2004 r. Rozporządzenia Rady (WE) nr 1259/1999 w zakresie systemu Jednolitej Płatności Obszarowej dla Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (Dz.U. L 328, z 17.12.2003, z późniejszymi zmianami) i Rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 (Dz. U. L 327 z 12.12.2001, z późniejszymi zmianami). W ocenie organu odwoławczego Kierownik Biura Powiatowego ARiMR ustalił w sposób prawidłowy stan faktyczny sprawy oraz zastosował prawidłowo przepisy prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. D. podniósł, iż decyzja wydana została z naruszeniem prawa, uznał, iż nie można jednoznacznie stwierdzić, co uprawowo i agrarnie charakteryzowało jego działki w roku 2003. Zarzucił organowi nie odniesienie się do jego zarzutów składanych w toku postępowania przed organami ARiMR. W złożonej odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest zasadna, ponieważ zaskarżona decyzja naruszała prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Spór między stronami dotyczył stanu faktycznego sprawy. Skarżący podważał ustalenia faktyczne skutkujące uchyleniem decyzji przyznającej mu płatności bezpośrednie do gruntów rolnych. Twierdził bowiem, że jego grunty rolne stanowiące działki oznaczone we wniosku o przyznanie płatności były w dniu 30 czerwca 2003 r. utrzymywane w dobrej kulturze rolnej. W szczególności skarżący podkreślał, że powierzchnia przez niego zadeklarowana była zgodna ze stanem faktycznym. Wyjaśniał również powstanie zbiorników wodnych przez działalność bobrów po dacie 30 czerwca 2003r. Organ administracji natomiast stał na stanowisku, że jedynie 3,92 ha z zadeklarowanych 11,82 ha działek rolnych były w stanie uzasadniającym przyznanie dopłat. Na terenie zgłoszonym do dopłat, nie odpowiadającym wymogom utrzymania gruntu rolnego w dobrej kulturze rolnej znajdowały się drogi, skarpy, las, tereny bagienne porośnięte roślinnością wieloletnią, leżące suche konary porośnięte mchem, stawy, betonowe drogi, domek letniskowy, regularne zalesienie na groblach oraz tereny trwale zalane wodą – jeziora. Zdaniem organu stan ten występował już 30 czerwca 2003r. Z ustaleń takich wywiódł konieczność uchylenia decyzji z 2004r. i odmowę przyznania płatności. Postępowanie w przedmiocie wniosków o przyznanie płatności do gruntów rolnych jest postępowaniem administracyjnym, uregulowanym przepisami prawa krajowego i prawa unijnego, tworzącymi spójny system. Oznacza to między innymi, że w tym postępowaniu mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w zakresie nieuregulowanym odrębnie przepisami prawa wspólnotowego mającym pierwszeństwo stosowania z mocy art. 91 ust. 3 Konstytucji RP. Stanowi zresztą o tym wprost art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008r. nr 170, poz. 1051 ze zm.), w którym zapisano, że z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba, że przepisy ustawy stanowią inaczej. Dodatkowo w ust. 2 wskazano, że w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów, pomocy do rzepaku oraz pomocy do plantacji trwałych, organ administracji publicznej: (1) stoi na straży praworządności, (2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, (3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, (4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie przed wydaniem decyzji, umożliwia i wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Zgodnie zaś z ust. 3 tego przepisu strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2 są obowiązane przedstawić dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek, ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Postępowanie wszczęte wnioskiem o przyznanie płatności ze środków unijnych, pomimo przerzucenia ciężaru dowodu na producenta rolnego występującego o dopłaty nadal oparte jest na zasadzie prawdy obiektywnej (materialnej), co oznacza, że celem postępowania jest ustalenie tej prawdy w oparciu o fakty i okoliczności udowodnione. Dotarcie do prawdy materialnej następuje dzięki zgromadzeniu (z większym udziałem strony postępowania) odpowiedniego materiału dowodowego, a następnie jego ocenie. Na organie spoczywać będzie obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Innymi słowy organ administracji publicznej ma obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa (por. wyrok WSA z dnia 1 grudnia 2008r., sygn. akt IV SA/Wa 631/08, wyrok WSA z dnia 17 stycznia 2008r., sygn. akt II SA/Bk 649/07). Potwierdza to również przytoczony wyżej przepis art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego. Faktem jest, iż okoliczności związane ze zmianą stanu działek nie zostały przez skarżącego dowiedzione, ale już sam fakt podania logicznych argumentów przez stronę winno być podstawą do dalszego wyjaśnienia wskazanych okoliczności, które mogą mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Uznanie za niewiarygodne oświadczenia skarżącego bez wnikliwszego sprawdzenia zawartych w nich informacji stanowi o nienależytym wyjaśnieniu sprawy. Ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie musi odpowiadać zasadom logiki i doświadczenia życiowego. Stwierdzenie, iż dowód w postaci oświadczeń strony jest sam w sposobie niewiarygodny, bądź pominięcie go przeczy wskazanym zasadom. Zeznania strony stanowią bowiem jeden z rodzajów dowodu, który może stanowić podstawę uznania jej żądania za słuszne. W przedmiotowej sprawie jest to tym bardziej istotne, gdyż w zasadzie organ administracji nie udowodnił, że zaistniały stan z czasu kontroli w 2008 istniał również w 2003. Wskazać należy, że wniosek złożony przez skarżącego w 2004r. był przecież weryfikowany pod kątem jego kompletności, zgodności z komputerową referencyjna bazą danych działek ewidencyjnych oraz poddany kontroli administracyjnej. Na podstawie tych kontroli w 2004r. nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości. Przy takiej kontroli należy założyć, iż wykryte zostałyby nieprawidłowości w postaci istnienia na zgłoszonych działkach jezior i dróg, które znajdują się w ewidencji gruntów. Tym bardziej oświadczenie skarżącego o nieistnieniu jezior w dniu zgłaszania działek jest uzasadniony, zwłaszcza iż także strona może mieć obiektywne trudności z jednoznacznym udowodnieniem stanu działek sprzed 5 lat. Wobec powyższego obowiązkiem organu było wezwać skarżącego do podania wszelkich znanych mu okoliczności, które mogłyby pozwolić na sprecyzowanie jego informacji, a także uruchomić z urzędu postępowanie dowodowe umożliwiające ich potwierdzenie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że organy orzekające w sprawie dopuściły się naruszenia art. 7 w związku z art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Sąd podkreśla, że decyzja organu administracji nie wyjaśnia i nie precyzuje ustaleń organu iż działki rolne skarżącego oznaczone jako B, E, I i J w całości nie spełniają kryteriów uprawniających do uzyskania spornej płatności. Także akta postępowania nie zawierają dowodu, z którego wynika za pomocą jakiej techniki obliczeń ustalono, że dokładnie całe działki są pokryte "jeziorami". W aktach znajduje się protokół kontroli wraz z dowodami w postaci zdjęć fotograficznych. Nie potwierdzają one jednak w żaden sposób wyłączenia zgłoszonych działek w całości. Zgodnie z legendą kodów oznaczyć kodem DR 10 można jedynie całą działkę ewidencyjną, jeżeli stan jej całej powierzchni świadczy o nieutrzymywaniu jej w tzw. dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003r. Ponieważ kontrola odbyła się w 2008r., a więc przeszło 5 lat po dacie 30 czerwca 2003r. - kod DR 10 mógł zostać nadany, jeżeli skutki zaniedbań były rażące, a ponadto była podstawa do uznania, że nie tylko nie zachowywano dobrej kultury rolnej, ale także nie prowadzono działalności rolniczej przez dłuższy okres czasu, co najmniej od 29 czerwca 2003r. Zdaniem sądu w trakcie postępowania organ administracji tego nie wykazał. Powołanie się na ogólne stwierdzenia bez chociażby dokonania pomiarów powstałych "jezior", czy badania terminu ich powstania (np. ocena osadów dennych) nie spełnia wymogu wskazania dowodu, na którym opierał się organ, czyniąc ustalenia faktyczne (art. 107 § 3 kpa). Brak w aktach sprawy dowodów, na podstawie których poczynione zostały ustalenia faktyczne w tym zakresie. Uniemożliwia to nie tylko sądowi kontrolę oceny wiarygodności dowodów, ale także stronie kwestionowanie ich wiarygodności. Powyższe stanowiło zatem naruszenie art. 107 § 3 i art. 7 k.p.a. Podkreślić należy, że rozporządzenie Nr 1782/2003 utraciło moc dnia 1 stycznia 2009r. na podstawie art. 146 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.UrzUEL. 2009 r. Nr 30 str. 16), a rozporządzenie Nr 1973/2004 utraciło moc dnia 1 stycznia 2010 r. na podstawie art. 96 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1121/2009 z dnia 29 października 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 w odniesieniu do systemów wsparcia dla rolników, ustanowionych w jego tytułach IV i V (Dz. UrzUEL. 2009r. Nr 316 str. 27). Także ustawa z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru utraciła moc dnia 27 lutego 2007 r. na podstawie art. 59 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej (Dz. U. 2007 r. Nr 35 poz. 217). Przy czym zgodnie z art. 53 cyt. ustawy do postępowań w sprawach przyznania płatności lub płatności cukrowej, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] w dniu [...] października 2004r. wydał decyzję Nr [...] o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2004. Decyzja ta stała się decyzją ostateczną. W dniu [...] stycznia 2009r. wydał postanowienie Nr [...] o wznowieniu z urzędu postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Nr [...] w dniu [...] października 2004r. w sprawie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2004. W chwili wydania decyzji Nr [...] o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji nie obowiązywało już więc rozporządzenie Rady Nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 roku ustanawiającego 29 września 2003r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001(Dz. U. L 270 z 21.10.2003 str. l, z późniejszymi zmianami), nie obowiązywała także ustawa z dnia 18 grudnia 2003 roku - o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien więc uwzględnić nie tylko uwagi odnośnie naruszenia zasad postępowania, ale także obowiązujący stan prawny. Mając na uwadze wskazane argumenty, należało uchylić zarówno zaskarżoną decyzję, jak i poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] listopada 2009r. o czym orzeczono jak w punkcie I sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. O kosztach oraz o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono w punkcie II i III sentencji wyroku zgodnie z art. 200 oraz art. 152 p.p.s.a. /-/ M. Ławniczak /-/ B. Sokołowska /-/ M. Kosewska D.W.d