II FZ 357/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak po rozpoznaniu w dniu 06 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 134/10 w zakresie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi J. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 21 grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 11 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił J. C. (skarżącemu) przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym – w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżący mimo wezwania przez referendarza sądowego, zgodnie z art. 255 p.p.s.a., do złożenia dokumentów odzwierciedlających jego sytuację materialną, nie zastosował się do wezwania. Oświadczeń swoich nie uzupełnił także na etapie sprzeciwu . Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie i zarzucił mu naruszenie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) i wniósł o jego uchylenie. Wskazał, że nie złożył zeznania rocznego swojego ani małżonki za 2008 i 2009 r., ponieważ z powodu braku dochodów opodatkowanych nie były składane. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd przyzna osobie fizycznej prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że cytowany przepis stanowi odstępstwo od zasady ustanowionej w art. 199 p.p.s.a., zgodnie z którym strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Treść przepisu art.246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wyraźnie wskazuje, że to na wnoszącym wniosek o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar wykazania, że znajduje się on w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę wykazane. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że wnioskodawca nie wywiązał się z opisanego w art. 255 p.p.s.a. obowiązku nałożonego przez referendarza sądowego. Należy podkreślić, że na wniosek pełnomocnika skarżącego przedłużono mu termin wyznaczony do nadesłania dokumentów źródłowych do dnia 15 kwietnia 2010 r. Skarżący jednak pomimo przedłużenia terminu nie przedstawił żądanych przez Sąd dokumentów i informacji wymienionych w aktach sprawy (k.39-40). Oświadczenia skarżącego wymagały uzupełnienia, ponieważ na ich podstawie Sąd nie mógł ustalić sytuacji majątkowej skarżącego. Powyższe okoliczności świadczą, że wnioskodawca nie przedstawił Sądowi w sposób wyczerpujący swojej sytuacji rodzinnej i finansowej. Nie przedłożył w Sądzie żądanych dokumentów. Z powyższych względów zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 oraz art. 198 p.p.s.a.