II OSK 2444/10

Dnia 1 marca 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Bujko (spr.) Sędzia del. NSA Anna Żak Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy ul. F. w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 kwietnia 2010 r. sygn. akt II SA/Lu 783/09 w sprawie ze skargi Polskiego Związku Motorowego - Zarządu Głównego w Warszawie na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w obiekcie budowlanym oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w obiekcie toru kartingowego zlokalizowanego na działce Nr [...] przy ul. Z. w L . W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta Lublina, po rozpoznaniu wniosku Wspólnot Mieszkaniowych przy ul. F. w L., umorzył postępowanie w sprawie uciążliwości przedmiotowego toru kartingowego. Decyzja ta została uchylona decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] stycznia 2009 r., w której organ odwoławczy zlecił organowi I instancji ponownie przeprowadzić oględziny pod kątem sprawdzenia między innymi realizacji przez zarządcę obowiązków, o których mowa w art. 62 ust 1, art. 63 lub art. 64 ust. 1 i 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Ponadto organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji powinien ustalić czy postępowanie wszczęte powinno być na żądanie strony i w takiej sytuacji winien dokładnie ustalić żądania wnioskodawcy, czy też postępowanie to powinno zostać wszczęte w urzędu w związku z wystąpieniem przesłanek do zastosowania przepisów art. 66 ust. 1 lub ust. 2 cytowanej ustawy. Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta Lublina, działając na podstawie art. 66 ust 1 i art. 83 ustawy Prawo budowlane oraz art. 104 § 1 i 2 k.p.a., odmówił wydania Polskiemu Związkowi Motorowemu w Warszawie nakazu usunięcia nieprawidłowości w przedmiotowym obiekcie budowlanym. W toku postępowania organ ustalił, że wymieniony wyżej obiekt został zrealizowany na podstawie prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę, wydanej przez Urząd Miejski w L. Wydział Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z października 1978 r., według zatwierdzonego planu realizacyjnego oraz klauzuli zatwierdzającej. Tor Kartingowy posiada Licencję Krajową wydaną przez Zarząd Główny Polskiego Związku Motorowego obowiązującą do dnia 31 grudnia 2010 r. potwierdzającą wymagania techniczne toru i jego bezpieczeństwa. Organ stwierdził poza tym, że tor ten jest użytkowany zgodnie z jego przeznaczeniem, tzn. zgodnie z udzieloną licencją na prowadzenie tego rodzaju działalności. Organ I instancji wskazał, że sprawa uciążliwości toru nie może być przedmiotem rozstrzygnięcia przez organy nadzoru budowlanego, bowiem nie należą one do jego kompetencji, ponieważ nie stwierdzono naruszeń wynikających z art. 62 i 64 ustawy Prawo budowlane. Podkreślił, że nie może zobligować zarządcy toru do oznaczonego sposobu korzystania z obiektu poprzez np. zmniejszenie ilości wyścigów, bowiem wykraczałoby to poza jego kompetencje. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2009 r. Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie, po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. F. w L., uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy uznał, że rozpatrując ponownie sprawę organ I instancji nie zastosował się do wskazań decyzji kasacyjnej z dnia [...] stycznia 2009r, bowiem nie dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych. W szczególności nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w kierunku sprawdzenia realizacji obowiązków spoczywających na właścicielu lub zarządcy obiektu budowlanego, wynikających z art. 61 i 62 ustawy Prawo budowlane, a przeprowadzone w sprawie czynności kontrolne były niewystarczające. Organ II instancji, na podstawie przeprowadzonych przez siebie oględzin, ustalił iż zarządca spornego zwiększył wielokrotnie intensywność wykorzystania toru, oraz że na terenie toru kartingowego brak jest zaplecza sanitarnego. Zdaniem organu odwoławczego zwiększenie skali wykorzystania toru, stanowi zmianę sposobu użytkowania wyżej wymienionego obiektu budowlanego w rozumieniu art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, w porównaniu do sposobu użytkowania sprzed modernizacji oraz określonego w decyzji o pozwoleniu na budowę z października 1978 r. Ponadto uznał, że działalność związana ze sportami motorowymi na znacznie większą skalę znacząco oddziaływuje na środowisko, o czym świadczą przeprowadzane systematycznie pomiary poziomu hałasu. W opinii organu odwoławczego organ I instancji winien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w zakresie zmiany sposobu wykorzystania przedmiotowego obiektu z zastosowaniem odpowiednich, dla dokonanych ustaleń stanu faktycznego, przepisów prawa materialnego. W szczególności powinien ocenić, czy spełnione zostały przesłanki do wstrzymania użytkowania toru kartingowego w myśl art. 50 ust. 1 w związku z art. 71 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w wersji obowiązującej do dnia 30 maja 2004 r. w związku z art. 71 ust. 1 pkt 2 tej ustawy bądź w świetle przepisów obowiązujących. Ponadto organ odwoławczy stwierdził naruszenie art. 10 k.p.a., gdyż organ I instancji nie zawiadomił o toczącym się postępowaniu wspólnoty mieszkaniowej przy ul. F. oraz ul. W. i ul. R., a także ul. S. w L., pozostających w obszarze oddziaływania toru kartingowego. W skardze na powyższą decyzję Polski Związek Motorowy w Warszawie zarzucił naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w sytuacji, gdy wskazany w uzasadnieniu zakres wymagającego uzupełnienia postępowania dotyczy innego przedmiotu postępowania i powinien być ewentualnie podstawą wszczęcia nowego postępowania dotyczącego zmiany charakteru użytkowania obiektu oraz naruszenie art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie w okolicznościach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy i błędne zastosowanie i rozpatrzenie sprawy w oparciu o art. 61, art. 62 oraz art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Uchylając zaskarżoną decyzję wymienionym na wstępie wyrokiem Sąd I instancji wyjaśnił, że warunkiem pozwalającym na przeprowadzenie merytorycznego postępowania odwoławczego od decyzji organu I instancji jest skuteczne wniesienie odwołania. Zatem obowiązkiem organu odwoławczego jest w pierwszej kolejności zbadanie czy odwołanie jest dopuszczalne, w tym czy zostało ono wniesione przez podmiot posiadający przymiot strony. Sąd pokreślił, że decyzja organu I instancji została wydana w trybie art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W tym trybie stroną postępowania jest wyłącznie właściciel nieruchomości i jej zarządca. Zatem w obecnym stanie prawnym właściciele nieruchomości sąsiednich nie mają uprawnień strony w postępowaniu prowadzonym na podstawie ww. artykułu prawa budowlanego. Zatem Wspólnota Mieszkaniowej przy ul. F. w L. w przedmiotowej sprawie posiada wyłącznie interes faktyczny w kwestionowaniu decyzji podjętej w opisanym trybie, albowiem brak jest normy prawa materialnego, która w opisanym zakresie pozwalałaby temu podmiotowi przyznać uprawnienia strony. Sąd pokreślił, że w postępowaniu administracyjnym dotyczącym obiektu budowlanego powinien zawsze brać udział właściciel nieruchomości legitymujący się interesem prawnym w rozumieniu art. 28 k.p.a., a ponadto w sytuacji gdy osoba trzecia składa zawiadomienie informujące o złym stanie technicznym budynku, organ ma obowiązek wszcząć postępowanie administracyjne z urzędu, bowiem postępowanie takie wszczyna się z urzędu, a właściciele nieruchomości sąsiednich nie mają uprawnień strony w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 66 ustawy Prawo budowlane. Dodatkowo Sąd wyjaśnił, że art. 66 ustawy Prawo budowlane stanowi o nakazie przestrzegania obowiązku utrzymania i użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z zasadami sformułowanymi w art. 5 ust. 2 tej ustawy. Stanowi on materialnoprawną podstawę wydania decyzji przez organ nadzoru. Przepis ten nie określa precyzyjnie jej treści, gdyż każdorazowo będzie ona zależała od skali i formy stwierdzonych nieprawidłowości. Nowelizacja omawianego przepisu uchyliła regulację dotyczącą użytkowania obiektu budowlanego niezgodnie z jego przeznaczeniem, stanowiącym przesłankę wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji o usunięciu stwierdzonych nieprawidłowości. Jest to wynikiem przyjętej przez ustawodawcę generalnej zasady, iż kwestie związane z przeznaczeniem obiektu budowlanego oraz prawne konsekwencje nieprzestrzegania przez zobowiązane podmioty warunków w tej materii powinny zostać odrębnie unormowane. Zagadnienie to jest więc unormowane w art. 71 cytowanej ustawy. W przepisach tych uregulowano dwa odrębne tryby, które nie mogą być łączone w jednym postępowaniu, chociażby ze względu na różny krąg podmiotów będących stronami. Sąd pokreślił także, że w decyzji kasacyjnej z dnia [...] stycznia 2009 r. organ odwoławczy sformułował wytyczne pozwalające organowi I instancji na zastosowanie w sprawie trybu określonego w art. 66 lub w art. 71 ustawy Prawo budowlane. Skoro więc organ ten rozstrzygnął sprawę w oparciu o art. 66 tej ustawy, to nie można stwierdzić że nie zastosował się do wcześniejszych wytycznych organu II instancji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. F. w L. domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania: Po pierwsze, art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt. 4 k.p.a. poprzez brak stwierdzenia przez Sąd nieważności zaskarżonej decyzji organu I instancji pomimo uznania, że w przyjętym przez Sąd stanie faktycznym, zaskarżona decyzja została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie. Po drugie, art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku art. 135 p.p.s.a. poprzez niezajęcie się przez Sąd wszystkimi postępowaniami prowadzonymi w granicach rozpoznawanej sprawy, a także niezastosowanie przewidzianych w ustawie środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów wydanych w postępowaniach prowadzonych w granicach rozpoznawanej sprawy. Po trzecie, art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 133 § 1 i art. 3 p.p.s.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia w tym przesłanek z uwagi na które Sąd I instancji uznał, iż decyzja organu II instancji wydana została z naruszeniem prawa, w sytuacji gdy Sąd nie odniósł się w żaden sposób do zgromadzonych w sprawie dowodów, podnoszonych przez strony oraz uczestników twierdzeń i zarzutów, przez co uzasadnienie jest zbyt lakoniczne i nie odpowiada określonymi przepisami warunkom oraz poprzez wadliwe, niepełne przyjęcie stanu faktycznego, ustalonego przez organ administracji polegające na bezpodstawnym pominięciu w części opisowej wyroku zebranych przez organy administracji obu instancji dowodów, a także poprzez brak wypowiedzenia się co do legalności decyzji organu I instancji oraz brak wskazania w uzasadnieniu wyroku przyczyn dla których Sąd utrzymał w mocy decyzję organu I instancji Po czwarte, art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na niedostatecznym przedstawieniu przez Sąd stanu sprawy, a także na błędnym zawarciu w uzasadnieniu wyroku wskazań, co do dalszego trybu postępowania. Po piąte, art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji organu II instancji oraz pozostawienie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo iż organ administracji I instancji nie rozważył i nie zebrał sposób wyczerpujący materiału dowodowego, nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego sprawy a także nie zastosował się do wskazań ostatecznej decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r. Po szóste, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji pomimo braku naruszenia przez organ administracji II instancji przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej zarzucono także naruszenie prawa materialnego. Po pierwsze, art. 66 ust. 1 oraz ust. 2 i art. 61 w związku z art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną wykładnie polegającą na dowolnym przyjęciu, że w stanie faktycznym sprawy Wspólnoty Mieszkaniowe osiedli sąsiadujących z obiektem budowlanym (torem kartingowym) nie mają przymiotu strony w postępowaniu mającym za przedmiot zgodność z prawem utrzymania i użytkowania obiektu budowlanego. Po drugie, art. 66 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 28 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne przyjęcie w ustalonym przez Sąd stanie faktycznym, że Wspólnoty Mieszkaniowe sąsiadujące bezpośrednio z obiektem toru kartingowego nie mają interesu prawnego w rozpoznawanej sprawie, pomimo tego, że zgromadzone w sprawie dowody wskazują, iż pozostają one w zasięgu negatywnego oddziaływania hałasu emitowanego z obiektu budowlanego. Po trzecie, art. 66 w związku z art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że postępowanie w sprawie utrzymania i użytkowania obiektu budowlanego powinno być prowadzone tylko w trybie art. 66 ustawy, podczas gdy zgromadzone w sprawie dowody wskazywały na bezprawną zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego i konieczność zastosowania przez organu nadzoru art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Po czwarte, art. 71 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 71a ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Przede wszystkim w sprawie nie zaistniały podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. wobec uznania, że decyzja ta została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie. Postępowanie odwoławcze w niniejszej sprawie zostało wszczęte odwołaniem wniesionym przez Wspólnoty Mieszkaniowe przy ul. F. w L. i w tej sytuacji doręczenie zaskarżonej decyzji LWINB w Lublinie, do wiadomości, wymienionym Wspólnotom było całkowicie uzasadnione i zgodne z obowiązującym prawem. Decyzja ta nie nakładała przy tym na odwołujących się żadnych obowiązków, co byłoby niezgodne z przepisami prawa materialnego. W sprawie nie miało więc miejsca "skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a." Nieuzasadnione są także zarzuty naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. a także art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 i art. 3 § 1 p.p.s.a. przez nieuchylenie decyzji organu I instancji, brak oceny zasadności twierdzeń strony i zarzutów podnoszonych w stosunku do tej decyzji oraz wskazania przyczyn, dla których Sąd I instancji utrzymał ją w mocy. Wobec stwierdzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, że odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej wniosły podmioty, którym nie przysługują prawa strony Sąd ten nie mógł dokonywać merytorycznej oceny zgodności z prawem decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji było bowiem stwierdzenie, że została ona wydana, mimo braku skutecznie wniesionego odwołania. Zarówno więc z tego względu jak i wobec faktu, że zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do wszystkich aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia – uchylenie decyzji organu I instancji było niedopuszczalne. Do końcowego załatwienia sprawy przez Sąd I instancji nie było bowiem niezbędne uchylenie wydanej w tej sprawie decyzji organu pierwszej instancji. Nie oznacza to, przy tym, jak podniesiono w treści skargi kasacyjnej, że Wojewódzki Sąd Administracyjny utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, której nie oceniał z przyczyn proceduralnych, to jest braku skutecznie wniesionego odwołania. Nietrafne są także pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, w tym naruszenia wskazanych w niej przepisów prawa materialnego. Zakres postępowania wyjaśniającego w postępowaniu administracyjnym oraz ustalenie jego stron zależy od przedmiotu tego postępowania określonego wnioskiem wszczynającym jego bieg. Prowadzone w rozpoznawanej sprawie postępowanie zostało rozpoczęte wnioskiem z dnia 13 sierpnia 2008 r., w którym Wspólnoty Mieszkaniowe żądały przeprowadzenia kontroli przestrzegania przez użytkownika toru kartingowego przepisów o ochronie środowiska oraz wydania decyzji wstrzymującej działalność prowadzoną z naruszeniem wymagań związanych z taką ochroną. Żądanie to nawiązywało więc do zawartych w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902) przepisów o ochronie przed nadmiernym hałasem (art. 112-120a). Następnie pismem z dnia 1 lipca 2009 r. zmieniono przedmiot tego żądania wskazując, że obiekt sportowy, którego dotyczy postępowanie, znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym, zagrażającym życiu, zdrowiu i ochronie środowiska. Wobec tego organ I instancji prowadził postępowanie na podstawie art. 66 prawa budowlanego i wydał decyzję odmawiającą usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu, których w wyniku postępowania nie stwierdził. Do ostatnio wymienionego przepisu nawiązywało też orzeczenie organu odwoławczego uchylającego tę decyzję, w treści którego wskazano na konieczność wyjaśnienia przez organ I instancji kwestii realizacji przez zarządcę obiektu obowiązków określonych w art. 62 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 prawa budowlanego. Dlatego przedmiotem kolejnej decyzji organu I instancji z dnia [...] lipca 2009 r. był stan techniczny toru kartingowego przy ulicy Z. w Lublinie a podstawą prawną tej decyzji był przepis art. 66 ust. 1 prawa budowlanego. Odmawiając wydania Polskiemu Związkowi Motorowemu w Warszawie obowiązków prowadzących do usunięcia nieprawidłowości w obiekcie toru kartingowego organ I instancji ustalił, że stan tego obiektu nie narusza przepisu art. 66 prawa budowlanego, a jego zarządcą przestrzegał wymogów z art. 61-64 tej ustawy. Przedmiotem postępowania zakończonego wymienioną decyzją był więc stan obiektu, a nie zmiana sposobu jego użytkowania, której dotyczy przepis art. 71 prawa budowlanego. Faktu tego nie zmienia zawarcie w uzasadnieniu decyzji PINB lakonicznego stwierdzenia, że w sprawie nie stwierdzono zmiany sposobu użytkowania obiektu. Zarówno bowiem podstawa prawna decyzji jak i obszerne wywody zawarte w jej uzasadnieniu oraz zakres postępowania wyjaśniającego określony również wcześniejszą decyzją organu odwoławczego świadczą, że przedmiotem postępowania był stan obiektu a nie zmiana sposobu jego użytkowania. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zakwestionował połączenie w postępowaniu odwoławczym odrębnych trybów postępowań prowadzonych na podstawie art. 66 i art. 71 prawa budowlanego, ze względu na odmienność ich przedmiotów oraz stron tych postępowań. Należy przy tym podzielić stanowisko zaprezentowane w treści zaskarżonego wyroku, że w sprawach o odpowiedni stan techniczny obiektu budowlanego stronami postępowania są właściciele i wieczyści użytkownicy takich obiektów a osoby trzecie nie mają przymiotu strony. W kwestii tej Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela stanowisko zawarte w uzasadnieniach wyroków WSA we Wrocławiu z dnia 26 lutego 2009 r. (II SA/Wr 433/08) i NSA z dnia 4 lipca 2007 r. (II OSK 999/06). Zaskarżony wyrok nie naruszył więc wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów art. 66, 71 i 71a prawa budowlanego. Skarżące Wspólnoty Mieszkaniowe mogą w dalszym ciągu żądać ochrony swoich praw zarówno w trybie administracyjnym na podstawie art. 71 prawa budowlanego przez wykazywanie, że zarządca toru kartingowego bezprawnie zmienił sposób jego użytkowania, jak i na podstawie odpowiednich przepisów prawa ochrony środowiska albo w postępowaniu cywilnym na podstawie przepisów zakazujących nadmiernych immisji pośrednich na sąsiednie nieruchomości (art. 144 w zw. z art. 222 § 2 k.c.). W tej sytuacji skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.