II GZ 178/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 18 maja 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 881/10 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi B. B. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił wstrzymania wykonania postępowania egzekucyjnego w sprawie ze skargi B. B. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w skardze na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2010 r., B. B. wniósł o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, uzasadniając swój wniosek pozbawieniem rodziny środka transportu, a także obniżeniem szans na znalezienie pracy, której częstym wymogiem jest posiadanie własnego samochodu jako narzędzia pracy. Sąd I instancji stwierdził, że nie jest uprawniony do wydania postanowienia o wstrzymaniu egzekucji. Wniosek w tej sprawie podlega rozpoznaniu w postępowaniu egzekucyjnym przez organy uprawnione do jego przeprowadzenia, a dopiero w dalszej kolejności orzeczenia organów egzekucyjnych podlegać mogą kontroli sądowej w zakresie oznaczonym przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym. Ponadto wskazał, że uprawnienie sądu administracyjnego do stosowania tymczasowej ochrony sądowej określone zostało w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. i dotyczy możliwości wstrzymania wykonania aktu lub czynności, które zostały zaskarżone do sądu. Przedmiotem sprawy, w której wydane zostało zaskarżone do sądu administracyjnego postanowienie Ministra Finansów, jest ocena zasadności zgłoszonego przez zobowiązanego zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym. Postanowienie to zawiera jedynie negatywną ocenę zarzutów zgłoszonych w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. W szczególności zaś nie nakłada na skarżącego nowych obowiązków, a tym samym nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw czy obowiązków materialnoprawnych i prowadzonego postępowania egzekucyjnego. B.B. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., domagając się jego zmiany i wstrzymania prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu zażalenia powtórzył argumenty zawarte we wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. W pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd I instancji przywołując treść art. 61 § 3 p.p.s.a. trafnie stwierdził, że sąd administracyjny nie ma możliwości wstrzymania egzekucji prowadzonej na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. - o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 1991 r., Nr 36, poz. 161 ze zm.). Wywód ten podyktowany był zakresem żądania skarżącego zawartym w rozpoznawanym przez WSA wniosku. Odnosząc się do argumentacji skarżącego zawartej w zażaleniu, stwierdzić należy - w pełni podzielając pogląd Sądu I instancji - że wstrzymania czynności egzekucyjnych, w uzasadnionych przypadkach może dokonać organ egzekucyjny na podstawie art. 54 § 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wniosek ten podlega zatem rozpoznaniu w postępowaniu egzekucyjnym przez organy właściwe do jego przeprowadzenia, a dopiero w dalszej kolejności orzeczenie to może podlegać kontroli sądowej w zakresie wyznaczonym przepisami ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sądy administracyjne nie są bowiem uprawnione, jak chce tego skarżący, do zastępowania administracji publicznej, a jedynie sprawują kontrolę jej działalności w zakresie wyznaczonym przez art. 3 p.p.s.a. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.